...

Şimdi

2012-01-31T09:22:00.002+02:00

Para, iş, aşk, gelecek, şimdi...bi bokum yok :) Tip yok, fizik yok, destek olacak amca dayı akraba yok, ki olsa da almam zaten. Peki ne var? Dev gibi bir yalnızlık, kokmuş çamaşırlar, artık yarısı bile okunmadan bırakılan kitaplar, mandalina kabukları, izmarit dağları, intihara bağışıklık kazanmış olmanın cehennemi azabı, tekrarlayan anılar, huzursuzluk, arkadaşsızlık...internetten yaz yaz dur, nasılsın, iyiyim, sen nasılsın, ben de iyiyim...dokunmak yok, tükürük salgısı yok. pas geçilmiş bir gençlik, anası sikilmiş bir çocukluk, ergenlik. zati hep yalnızdın be oğlum diyorum! otur işte dizi izle, film izle, müzik dinle...sakın ama sakın kendimi öldüreyim deme. aman sakın ölme, böyle bok gibi yaşa, şaka dolu blog yazıları yaz, üçer üçer yut antidepresanları, dışarı çık onu bunu, onları bunları kıskan, onu hatırla, sinirlen... ölmüşsün oğlum sen diyorum. diyorum da kime diyorum.

'muhtemel sonum'

Sen bana dokunmazdın bile...Gerisi laf gerisi hikaye...

Taxidermia, Uyku Gelmiya :)

2012-01-29T09:11:00.000+02:00

Uyku bana nazlı yar olmuş, ki çoklarının orospusudur kendisi, bize gelmez. Aynen, şöyle iki buçuk liralıklardan iki kutu Unisom aldım, beşer tane alıyorum, yok, tık yok, uyku yok, herşey var, her düşünce bolca mevcut uyku yok. Penise kan yürüyor. Öyle yaratmış yaradan. Bana sorsaydı Allah, derdimki, valla beni arzusuz, sadece sanatsal üretime dayalı, meyilli yarat. Ama tabi nasıl diyeceksin, daha yaratılmamışsın bile!

--------------------------------------------------------------------------------------------------
İlk gençlik aşkım. Vay vay vay! Bir nevi anti-depresan, dertlerin ne vakit depreşan, yut bi anti-depresan hahaha :) Bzzzzt şarkı molası. Canım ciğerim...

Oasis - Stand By Me

--------------------------------------------------------------------------------------------------

Cep telefonumu sadece oyun oynamak, müzik ve radyo dinlemek, kendi fotoğraflarımı çekip ardından hemen silmek için kullanıyorum. Benim telefon kartsız evet. Aferin bana.

--------------------------------------------------------------------------------------------------

Buradan György Pálfi'ye sesleniyorum. Sevgili György Pálfi naber? Taxidermia'yı hangi kafayla çektin abi sen? O kibritçi kız sahnesi...Aman, aman...''Morosgoványi, Morosgoványi, ama dünyanın heryerinde am denir Morosgoványi, am dünyanın etrafında dönmez Morosgoványi, dünya amın etrafında döner Morosgoványi!''

Taxidermia'dan bir sahne. Morosgoványi er olan, hayat hakkında derin gerçekleri açıklayan adam da komutan, yüzbaşı. Hadi bakalım...Ha bide bu filmin bi ekmek teknesi sahnesi vardır ki...

--------------------------------------------------------------------------------------------------

Gazete ve sigara alıp gelirken, ey yumurtaya can veren Allahım, şurdan bi kamyon filan çarpsın dememe rağmen, kainatın en iyi sürücülerinin yaşadığı yerde yaşıyorum.

Yalnızım Dostlarım(?)Yalnızım Yalnız...

2012-01-28T08:57:00.002+02:00

Ulan ben yaşadım o şarkıyı be!:) Harbi ben nasıl dedim sana gelemem diye :) Neden dedim biliyor musun, o günlerde beş parasızdım, iş aramakla intihar etmek arasında...Bide ben gerçekten çirkinim, bi sana baktım uzun uzun bi kendime...Para yok tip nanay :) Şimdi çalışıyorum, uykusuz, ayakta, üşüyerek, gergin, sinirli ve evet yalnız :) Yaş olmuş 31 bundan sonra koy g.tüne gitsin hacı, bende şans olsaydı anam kız doğururdu...Yine de öptüm 'uykuyla uyanıklık arası' yanaklarından...Dudaklarından, dudaklar, dudak...

Hahaha bak bak bi duvar yazısı var ya hani, bi sabah uykusuna bide sana doyamadım diye, o hesap benimki :) Bak saat şuan 08:44, dört saat uyudum uyumadım, kalktım, 17:30 iş başı. Fabrika nöbeti. Bu özel güvenlik şirketlerinin hiç Allah'ı kitabı yok yahu, tamamen Allahsız olmuş bunlar:) Ha bide itiraf, o meşhur siteden resmini indirip telefona duvar kağıdı yaptım :)(Bir değil 'bi' evet bebeğim)

Bızzzzt şarkı molası...Baba söylemiş var ya, İbrahim abi, tekrar büyük geçmiş olsun abi.

Tey tey, bize silah vereceklermiş. Kurs göreceğiz. Atış ve silah kullanma kursu. Kafama sıkacam kafamaaaaaaaaaa :) Yo yo iyiyim canım, sen nasılsın:) (Sıkacağım değil, sıkacam.)

Biri gelip Hz. Ömer'e ''ey Ömer şu adam senin hakkında atıp tutuyor, demiş, Ömer'de hayret, o adama iyilik yaptığımı hiç hatırlamıyorum...''diye şak diye yapıştırmış cevabı. Yanındaki adamda gidip bu olayı günlüğüne yazmış. Sevgili günlük, bugün Hz. ömer'le şöyle bir olay yaşadık...

Sevgili psikoloğum Rüya hanım, eğer okuyorsanız, valla size hastaydım var ya :) Demi Moore'un siyah gözlü haliydiniz be ahh aaah :)

Ulan o kadar okuyorsunuz ne bi selam ne bi sabah peeeh...

Bu adam bitmiştir gayrı...

Kış çok ağır çok...Çok yalnızım çok...

naber?

uykuyla uyanıklık arası...böyle fısıldar gibi konuşur insan. rem uykusu. keşke gelebilseydim...

Beyaz

2012-01-27T09:19:00.003+02:00

Kızıl damla, tanrısal sanat, beyaz örtü, çıkmayı bekleyen bir çığlık, tutulmayı çoktan haketmiş kollar. Hayır, hayır tutulmaktan kastım romantik bir gönderme değil. Zaptedilmek anlamında. Güneşin ışığını kesmek gibi de değil. Çok daha derin de sayılmaz. Yüzeysel, domuz kuyruğuyla doğan o çocuk gibi.

--------------------------------------------------------------------------------------------------

Bunlar yazı. Söyledikleri şeyler...Bir hanım, toplu konuttan veya herneyse, sıra kendisine gelmiş, bir ev sahibi olmuş. Anahtarı başbakan veriyor. Diyor ki kadın, ''Kocam üç yıl önce öldü. Hayal kurardık hep, evimizin balkonunda çay içeceğiz beraber diye...'' Bu o işte. Ha bide çocuğun anası domuzla düzüşmüş.

--------------------------------------------------------------------------------------------------

İntihar edeceğim, valla billa söz :) Bikaç yere borcum var. Para borcum. Ayrıca esmer bir kızın boynu öpülecek. Evet senden bahsediyorum. Ben kim miyim?

------------------------------------------------------------------------------------------------

Oasis - Stand By Me

''The cold and wind and rain don't know
They only seem to come and go away''

Ólafur Arnalds - Lag fyrir Ömmu

2011-12-28T03:26:00.001+02:00

2011-12-26T03:37:00.001+02:00

yalnızlık, soğuk, gerisi hikaye...

Dustin O'Halloran - Form Is Dead

2011-12-09T05:11:00.001+02:00

Mark Isham - About Today/The Nationals

2011-12-05T23:23:00.002+02:00

Gitmek lazım gitmek! Bir ülkeye, bir şehre, bir insana...Çünkü birşeyin kalmadığında, herşey senindir...

Walter Marchetti - Natura Morta

2011-11-29T00:16:00.002+02:00

2011-11-23T06:31:00.001+02:00

soğuk...karanlık...huzursuz...

2011-11-11T21:50:00.001+02:00

Soğuk, boşluk, sıkıntı ve yalnzlık.

Snow Patrol - Chasing Cars

2011-11-09T23:30:00.000+02:00

2011-11-09T01:41:00.002+02:00

Kış, yaz kadar ağır. Her mevsim, her dakika, her nefes ağır. Yaşamda güzel, hoş, iyi birşey yok.

---------------------------------------------------------------------------------------

Bir rüya. Donmuş bir gölün, belki de bir denizin üzerinde yürüyorum. Gök gri. Sonsuz gibi görünen bir alanda yalnızca buz ve gri bir sema. Çıplağım. Sağ elimden kan damlıyor. Bu, hep aynı olan yerde ayrımsanmak için kan döküyorum. Kimin kanı olduğunun bir önemi yok. Burada kişilerin bir değeri kalmıyor. Yalnızca kan damlaları gerçek. Sadece onlar var.

---------------------------------------------------------------------------------------

Uyku asla gelmiyor.

Lamb - Gabriel

2011-10-27T04:51:00.001+03:00

Robbie Williams - Advertising Space

2011-10-20T23:26:00.001+03:00

Deri

2011-09-29T21:16:00.007+03:00

Uyandığımda güneş çoktan batmıştı. Soğuk, gri bir hücrede kalıyordum. Allah'a küfrettiğim için hapsedilmiştim. Gökyüzünde yaşayan ve adı Allah olan bir adam vardı ve ben ona küfretmiştim. Düzenli olarak gardiyanların tecavüzüne uğruyor ve dışkı yemek için zorlanıyordum. Derimin altından böcekler çıkıyor, sıyrılmış deriyi yiyor ve duvarda kayboluyorlardı. Buna, bana verdikleri bir ilacın neden olduğuna emindim. Ama bana verdikleri ilaç halüsinasyon görmeme neden olmuyordu, demek istediğim bu değil, gerçekten de derimin altından böcekler çıkıyordu.

---------------------------------------------------------------------------------------

Erkeklerin ne tür kadınlardan hoşlandıklarıyla ilgilenmiyorum. Zeki veya seksi kadın, benim için hepsi bir. Bir çukurun içinde, dağılmış kemik yığınlarına döneceğim için, kimin akıllı, kimin aptal, kimin seksi, kimin çirkin olduğu beni zerrece ilgilendirmiyor. Mutlak gerçek ölümdür. Ölüm bilgisine erişen kişinin sıfatlarla, benlik ve onun oyunlarıyla işi kalmaz. Henüz ölüm bilgisinin şırıngası yeni değdi kollarıma. Zamanla tüm vücuduma dağılacak.

-------------------------------------------------------------------------------------

Senin de çok iyi bildiğin gibi, aşkın ve şehvetin zararı yoktur. Sadece o gri şehirde çalıp duran sirenlerin ve bina yıkıntılarının arasında hayata tutunmayı başarmış minik bir çiçek sana yol gösterebilir. Aşk ve şehvet ölümlüdür. Onu deneyimleyen kişi ölümlüdür ne de olsa.

-------------------------------------------------------------------------------------

Soyut bir dil kullanarak acının etrafından dolanıyorum. Bu, herşeyin odağında kederin ve yalnızlığın olmasından ve bunun asla tam olarak anlatılamayacak olmasından kaynaklanıyor. Belki anlatmayı denersem, bir parça da olsa yaklaşabilirim anlatabilmeye. Ama bunu neden yapmalı ki! Kim veya ne için yapmalı bunu? Ben, derisinin altında saklanan adamım. Bazen derimin içinden çıkıp bazı şeyler anlatıyorum o kadar.

-------------------------------------------------------------------------------------

Özlemeyi bırak, ihtiyaç duymakla mantığa dayalı bir ilişkin olsun, balkondaki çiçekleri suladığın gibi onlarla konuş da aynı zamanda, herkese selam vermek zorunda değilsin, toplum bir kafese dönüşür bazen, ilişkiler seni hapseder, seni her biçimde anlayabilecek kişilerle ilişki kurmaya çalış. En azından çiçeklerle konuşmak zor değil, dene bunu.

Çirkinleme

2011-09-17T18:45:00.004+03:00

(1)
Kara bir kefenim ben, bir bebeğe sarılmış. Yalan yok, öldüm. Her daim, sıcakta ve soğukta cansızım. Sığınacak bir inancım da yok. Bir bitmeyen öyküye karakter eylemişler beni. Ölgün, soluk bir karakter bu. Ne yürüyebiliyor ne sürünebiliyor, ne konuşabiliyor ne dinleyebiliyor. Zalim bir kalemden doğmuş bir insan. Bazen kımıldamaya çalışıyor ama beceremiyor. Bir kelime bataklığında boğulmuşum. Anlatılanlar hep gerçeği yansıttı. Yalnızca gerçeği söyleme konusunda ustayım. Kısmen doğmuş ve hastalıklıyım. Bedenimin yarısı başka bedenlere gömülü. Kara bir ormanda yürüyorum ve elimde bir ip var. Ölememenin ve yaşayamanın azabı. Hareket edemiyorum ve nadiren etsem de yaralanıyorum.

(2)
Sessizce göğsümü yumrukluyorum. Kağıtlara ve duvarlara ağıtlar yazıyorum. Yaşamla kanlı bıçaklı olan ben, yorgun bile değilim. Leyla benim olsa da, ben başka biriyim şimdi. Elimi uzattığımda sana dokunsam da, varlığın ve yokluğun bir benim için. Kendimi sende varetmeye çalıştım çünkü ama sen yoktun. Şimdi olsan da, olmamandan dolayı kendimi varetmek için geliştirdiğim, uydurduğum, tasarladığım şeylerden vazgeçemem. Mutluluk geç geldiğinde, azabın şarabı olur. Düşmez kalkmaz bir Allah'tır denirdi ben çocukken. Doğrudur, ben düştüm, ben insanım, ben sensiz bir insandım, ben sensiz bir insanım hala, ama gelme, beni yeniden doğuramazsın.

(3)
Ne güzelsin o giysilerin içinde. Bak, ne kadar da abartmışım bunu, oysa gerçek ne sandığın kadar kötü ve ne de umduğun ölçüde güzeldir. Bunu biliyorum, bunu yaşadım. Hem seninle içimdeki yaraları anlatmaktan başka birşey de konuşamam. Ama bu bile bir kuruntu. Sana ulaşmışım ilüzyonu bu. Ama dünya başıma yıkılıyor. Acınacak haldeyim. Yarım yakılmış, yarım söndürülmüş, dibinden dumanlar tüten bir ağacım ben. Dün gece, oturdum ve konuştum, pencere kenarında, karşımdaki duvara bakarak konuştum, sesim silindi yavaşça. Peki sonra ne olacak? Mutlu olup herşeyi unutacak mıyım sanıyorsun? Neşeyle güleceğimi mi düşünüyorsun? Seninle sevişsek bile, tatmin olacağımı mı umuyorsun? Bir kadının kaldıramayacağı kadar ağırdır bir erkek bazen.

(4)
Allah'a dua et diyorlar! Allah-eğer varlığına bir dakika için inanacak olursam- benim için bir çilehane yaratmış. Varın siz şükredin, ben şükredecek birşey bulamıyorum. Kaldı ki ederini canınla ödeyeceğin bir ekmek yiyeceksin! Umutsuzluğun yurdundayım. Burada tatlı sözler yok. Umut yok. Ben başka bir boyutttayım şimdi.

Blog Yazısı

2011-09-17T05:02:00.002+03:00

Blog yazısı yazıyorum. Saat sabahın 05:03'ü. Naber, nasılsınız? Nasıl güzel mi bu blog yazısı? İyi yazıyor muyum? Bana yardım eder misiniz? Hayır mı? Ne mi saçmalıyorum? Ben neden intihar etmedim? Blogumu blogunuza mı eklediniz? Yazılarımı takip ediyor musunuz? Siz hiç kollarınızı jiletlediniz mi? Bence yapmayın. Ben, başka çarem olmadığı için yapıyorum bunu. Nasıl, güzel bir blog yazısı oluyor mu? Okumak keyifli mi? Hayır mı? Bu yazıdan sonra beni artık izlemeyecek misiniz? İyi miyim? Hayır. Neden mi? Ben sizin için bilgisayarda yaşayan bir zavallıyım. Gerçek dünyada ise yokum. İyi mi bu? Şanslı mıyım yoksa? Sıfır bağlantı, yeni bir başlangıç için iyi bir nedendir değil mi? Çok mu Amerikan filmi izliyorsunuz? Jack yeni bir hayat için başka bir eyalete gider. Ama insanlar kendi şehirlerinden bu şehre, İstanbul'a geliyorlar yeni bir yaşam için. Deli miyim ben? Benimle karşılaşmak ister miydiniz? Nasıl mı sıkışıp kaldım böyle? Gerçekten merak ediyor musunuz? Bilmek ister misiniz? Anlatayım mı? Uzun yazılar okuyamıyor musunuz? Yapacak, okuyacak daha ilginç şeyler mi var? Evet, elbette var. Kendimi öldüreceğimi söyleyip öldürmediğim için benim bir yalancı olduğumu mu düşünüyorsunuz? Yaşıyor muyum ben? Hiç ışık gördüm mü ? Kendime mi acıyorum? Yazı, kelimeler, sürekli yazı, sürekli kelimeler. Hep böyle değil mi? Ne yapacağım ki ben? Çok mu konuşuyorum? Saçmalıyor muyum?

Bana acıyor musunuz? Bu blogu edebiyat okumak için mi takip ediyorsunuz? Yakalanmayacağınızı bilseniz, bana yardım etmek için beni öldürür müydünüz? Bana yardım eder misiniz? Hayır mı? Ne konuda mı? Hayat güzel, yaşamaya değer vs. mi? Bana akıl verir misiniz? Hayır mı? Ne konuda mı? Nasıl, güzel bir blog yazısı oldu mu bu? İlginç mi? Neden mi bu kadar çaresizim? Gerçekten umurunuzda mı? Herhangi birinin, gerçek yaşamda veya burada umurunda mıyım? Senin umurundayım öyle mi? Beni umursuyorsun öyle mi? Peki neredesin? Sen sadece kelimelerden bir varlıksın. Ne çok kelime var oysa. Sürekli kelimeler ve yazıyla iletişim. Ben bir zavallı mıyım? Bunu okuyarak zaman kaybettiğin için pişman mısın? Özür dilemeli miyim? Peki, özür dilerim öyleyse. Ama bu bir blog yazısı nihayetinde. Ben blog yazısı yazan biriyim. Bu da bir blog. Blogspot google şirketine ait. Bu da bedava bir hizmet. Yoksa benden haberiniz bile olmazdı. Ben bu blogta yazıyorum. Naber, nasılsınız? İyi misiniz? Ne yapmalıyım? Bu akşam cesaretimi topladım biliyor musunuz? Kafamı parçalayacağım bir silahla. İstanbul, Beykoz'da, otuz yaşında, psikolojik sorunları olduğu tahmin edilen bir adam silahla intihar etti. Ben bir haber miyim? Orada konuşmalar olur en azından. Sadece kelimeler olmaz. Bütün bebeklik resimlerimi yırtmıştım uzun zaman önce ve annem çok üzülmüştü. Ben o bebeklik resimlerinde, bu dünyaya ait olmayan, büyüdüğünde adamdan, insandan sayılmayacak birinin korku dolu bakışlarını görmüştüm çünkü. Hep yalnız olacak birinin bakışlarını. Kendimi de yırtmalıyım değil mi? Kendimi bir resim gibi yırtmalıyım. Saat 05:30. Uykum yok ama ilaç aldım az önce. Birazdan sızarım. Normalde daha erken alırdım. O bahsettiğim kızla konuşmaya çalıştım ama beceremedim. Tanrı gibi ulaşılmaz biri o. Gamze gibi. Ben, Zebercet, acemi birliğinde götüne yarak değmiş zavallı sıçan, kara suratlı lağım faresi, kısacık boyuyla, zayıflıktan daha da büyük görünen kafasıyla, kocaman açılmış, etkileyicilikten yoksun kara gözleriyle ben, ''asla mutlu olmayacağım.'' Ben de kendimi yırtacağım.

Saat 05:41, Sabah ezanı okunuyor. Masanın üzerinde babamın dolu silahı. Adım...

Hiç İyi Olmayan

2011-09-14T00:53:00.004+03:00

Adam hiç iyi değildir o gece
Zehir içmiştir sanki, gırtlağından dumanlar
süzülür, büyüden yoksun koca gözleri açık
Etrafında kimsesizlik

Bir tren son seferini yapmaktadır
Saçlarının arasında, durgun bakışlardan yolcular
Bir araftır alem, hep bekleyiş, aleni bir muallak
Adam hiç iyi değildir, bir insanın en kötü hali kadar

Sigaradan ordular birikir, talan ederek beyni
Işıklar yanıp söner, oda bin renge bürünür
Kollarda jilet fayları, hafif bir üşüme
Adam iyi değildir, bir zamanlarki sen gibi

Bir küfür gibi patlar adam, saçılır zayıflığı odaya
Zavallının zavallı öfkesidir, çareden yoksun
Aynı şarkının dönüp duruşu, kolsuz kuşlar misali
Ama adam iyi değildir, hiç iyi değildir

Piç Gibi

2011-09-12T00:12:00.004+03:00

Zaten madara olduk aleme, daha da anlatsam ne çıkar ki! Battı balık yan gider demişler. Şu yazın başlarında bahsettiğim kız hani, vücudunda gram yağ ve göbek olmadığına kellem üzerine bahse girebileceğim bebek. Bu akşam yine, her daim olduğu gibi durakta gördüm onu. Yarı sıçan yarı insan, koca kafalı bir canlı olan ben, bir ara, gözümü karartıp iki kelime edecek oldum ama anında caydım. Atı alan Üsküdar'ı geçmiş cancağızım. Bu tiple, beş parasız halimle zaten namümkün olan bu yaz sonu akşamı egzoz kokulu ve hiçte potansiyel olmayan bir ilişki başlangıcı, evet ölü doğdu. Odama döndüm, yan dairelerden birinde kavga vardı, çarpan kapıları, küfürleri, koşuşturan birilerinin çıkardığı sesleri vs. dinledim durdum işte. Sonra ha işte blog evet. Yaz yaz dur, benim içine sıçtığım kaderim delirme lütfundan dahi uzak tutuyor beni. Bu yaz da böyle bitti. Korkak ve rezil bir orospu çocuğu olduğumdan dolayı intihar edemedim henüz ama elbet o son lif kopacak yakında. Artık ne aşka ne arkadaşlığa ihtiyacım var. Yaş otuz. Elime para geçti ve bir karton sigara aldım; kısa LM. Hem o kızla ben, ne tuhaf bir ikili olurduk gerçekten de. Tamam abilerim ablalarım. Herkes kendi derdine düşmüş, eyvallah. Yoktur bu adamcağızın artık ne arzusu ne şehveti. Ah işte bana gelince dallar kurudu. İnanın öyle. Neden burada yazıp durduğumu da bilmiyorum. Kimsenin umursadığı da yok zaten. İki üç yorum, o da ayda bir veya iki defa. Tamamen delilik aslında. Yok yok tamam, anlamı filan kalmadı evet ama hepsi bu da değil. Hasta, yaşlı bir anne, yaşlı bir baba. Zorlukla geçinilen bir yaşam. Bir de Gamze hanım var. İlk gençlik aşkımdır kendileri. Onu düşünmediğim bir saat yoktur hala. Ayın onbeş günü muntazaman rüyama girer. Evlenmiş diye duydum. Allah'a filan inansaydım Allah mutluluklar versin derdim ama ben inancın üzerine sifonu çekeli çok oluyor. Vay be, artık ne boka doğduysam ben, sanki varolma nedenim buymuş gibi, önce onu görmüştüm, o beni görmemişti.

Oysa yağmur tatlı tatlı yağarken ve genzimi yakan bir acı duyumsarken, ki bu sayın acı öz evladım gibidir, lan tamam işte ne uzattın deyip, baba yadigarı o silahı ağzıma dayayıp baaam yapsam ya! Yok yok yaparım elbet o değil sorun. Bak duraktaki kızdan, Gamze'ye, oradan yağmurlu bir kış günü intihara kadar geldim. Bu nahoş bir yaşam. Bir trajedinin içinde az buçuk bir komedi de vardır ki, kişi/ler delirmesinler. Ne yapacağım ki hem? Ben kadın olsam, benim benimle konuşmamı yasaklayan bir belge edinirdim. Ne kadar çirkinim ben yahu ! Siz bakmayın o fotoğraflara, onlar zoraki, uğraşarak yakalanmış anlar. Esmer kara kuru tabir edilen familyadanım ve tatmin edilmemiş ve asla da edilemeyecek duygularım, arzularımla dört duvar arasında eriyip gidiyorum. Bu yaz arasıra da olsa dışarı çıktım. Fotoğraflar bile çektim ama hepsi bu kadar. Birde şu yaşadığım bina biraz sessiz huzurlu bir yer olsaydı! Ah Fatih ah! Ah zavallı ah! İtinayla rezil edeceğim kendimi burada artık. Evden dışarı da çıkmamaya kararlıyım. En fazla fırına ekmek almaya. Çıksam ne olacak ki! Millet bir biçimde kurmuş düzenini. Bir ben kalmışım böyle piç gibi.

Kelime

2011-09-08T21:04:00.003+03:00

Uzun zaman boyunca kördüm ama en azından gözlerim vardı ve birgün görme ihtimalim de. Çok uzatacak ve bu azabı kelimelere boğup, kenarlarına da kelimelerden danteller ekleyecek değilim. Çok, görmem gerekenden çok şey gördüm ve duydum. Bunların bazılarının bana katkıları oldu ama daha çok zarar verdiler. Yine uzun zaman önce, bu yüzden belki, aklımı kaçırdım. Bu gibi durumların sonunda bazı şeyler elde ettim; yazma arzusu gibi. Başlarda ağır aksak ilerleyen ve umut veren bir istekti bu ama nihayet liflerine ayrılmaya başlıyor işte, tutunduğum bu ip. Gördüm ki, kabül, aptallığımdan dolayı epey geç gördüm, tıpkı Ezop gibi, eğer kendinde gördüğün ve başkalarının da gördüğü ve hatta belki de onlar gördüğü için senin daha çok görmeye ve rahatsız olmaya başladığın eksikliklerini gizlemek, dikkatleri başka yönlere çekmek için kelimelere, yazmaya sığınmak, yavaşça hapsediyor, sıkıştırıyor ve tatlı sözlerle darağacına çekiyor seni. Henüz o noktada değilim ancak o yoldayım. İçimde tedavi edilememiş bir hastalığın dikişleri açılıyor sanki ve durmadan genzimde bıraktığı kan kokusuyla, ağzımdan süzülüp duruyor o sıvı. Yaşam koşullarım, yaşadığım yer ve maddi imkanlarım beni onarmaya, kendime tahammül edebilir bir hale getirmeye yetmiyor ve eğer zihnimde bir tür ecza dolabı varsa bile, ona ulaşamıyorum. Bazen bir orman ve derme çatma bir kulübenin bana bahşedilmiş bir cennet olabileceğini düşlüyorum. Gözlerimi kapatıyor ve kendimi bu ormanda ve küçük, huzurlu kulübemde, dış dünyadan tamamen izole bir biçimde yaşarken düşlüyorum. Sonra elbette gözler açılıyor ve tüm gerçeklik çullanıyor üzerime. Bir oda dolusu huzursuzluk ve endişe beni karşılıyor. Yazıp duruyorum ama artık içimden gelmiyor. Bu, kendini nadasa bırakmak gibi birşey değil. Ben yazmayı bir hobi olarak görmedim hiç. Yazmak beni varediyordu, nefes alan bir canlıdan, gerçekten yaşayan bir varlığa çeviriyordu ama şimdi bu işe yaramıyor. İçime çimento boşaltmışlar gibi, kaskatıyım.

Kelimelere sığınıyorum. Kitaplardaki kelimelere. Kitapları, en kadim okunma nedenlerine dönerek okuyorum; bir kelime bulmak, bir cümlenin altını çizmek, işte bu beni anlatıyor diyen bir paragraf bulmak için. Ama çoğunlukla tamamen içinde bulunduğım halle alakasız konulardan bahsediyorlar. Sanki herkes, kendi çarmıha gerilme sürecini yazıyor ve en şanssızlar da bu çarmıhtan kurtulanlar oluyor. Ölmüyorlar ama yaşamıyorlar da. Bu da zulmüm ta kendisi oluyor; ölmemek ama yaşamamakta. Kendimi bir saatliğine bile olsa, ait olduğum bir yerde duyumsamak istiyor oluşum aşırı bir lüks müdür bilmiyorum ama şimdiye değin bu hiç olmadı. Bir şaşkınlık hali içindeyim. Doğmuş olmanın şaşkınlığı sanki. Ama o kadar da nihilist değilim. Bana bir orman ve bir kulübe yeter. İçimden yazmak gelmiyor. Gitmek istiyorum. Tek başıma, bir ormana. Kayboldum ve fiziken de yitmek istiyorum.

...isimden insan öldürme...

2011-09-06T22:59:00.007+03:00

Ve rayların dizlerini okşamaktan usanmış lokomotif tekerleri
Gelip sevgiyle boynumu okşayacak./Önsöz/Mayakovski

-------------------------------------------------------------------------------------

32 Eylül 1987 sabahı, kar hiç olmadığı kadar beyazdı ve yalnızca kendi kollarını doğrayan adamın damarlarından fışkıran kan bir parça seçilebiliyordu bu ak örtünün üzerinde. Küçük, beş veya altı yaşlarında bir kız çocuğu, adamın bacaklarına sarılmış ağlıyordu. Adam oralı değildi ve yalnızca göğe bakıyor ve gülümsüyordu. Kaybettiği kanlardan dolayı yere düştü sonra. Yüzü kara gömüldü ve zorlukla nefes almaya başladı. Nefes alış verişleri garip bir biçimde oradakilerin -belki daha uzaklarda olanlarında- kulaklarında yankılanıyordu.

-------------------------------------------------------------------------------------

Ölüm Kasabası'na gelen herkes ölüyordu ve bu yüzden kasaba bomboştu. Bir bakıma dünya gibiydi.

-------------------------------------------------------------------------------------

Hafif bir tıkırtı, bir eşyanın duvara, yere veya başka bir eşyaya çarptığında çıkardığı o ses, çarpan kapılar, çekilen sifonlar, gülüşmeler, korna sesleri, köpeklerin havlamaları, çocukların sesleri, kuşların sesleri vs.kısaca bu gezegenin kulaklarıma sunduğu her ses, yalnızca odun atıyor cehennemime. Kulaklarım o kadar hassas bir haldeler ki, onlara bazı sesleri duymamalarını söylememe rağmen, her seferinde en düşük frekanslı sesleri bile, sanki birer hazineymiş gibi getirip kulaklarımın içine tıkıyorlar.

-------------------------------------------------------------------------------------

Bir zamanlar, ben henüz bir insanken, şarkılar ezberler ve herkese söylerdim onları. Küçük bir çocuktum. Mahallenin çocukları, büyükleri etrafıma toplanır bana şarkı söyletirlerdi. Bazen bir el arabasına bindirip bana bir müzik seti muamelesi yaptıkları da olurdu. Bana dönemin -seksenlerin- pop ve arabesk şarkılarını söyletirlerdi. Sonra çok farklı şeyler yapmaya başladılar...

-------------------------------------------------------------------------------------

Ruhumun, tıpkı Enkidu'nun peşindeki Gılgamış gibi, göğe alındığını hissettim. Bana, şimdi o kadar da karanlık gelmeyen 'karanlık sırları'ı öğrettiler. Mesela 'isimden insan öldürme' gibi. Bu yönteme göre, bir kişinin görüntüsünü zihninizde canlandırıp, adını altı defa tekrarladıktan sonra...yapıp, bir gün boyunca oruç tutuyordunuz. Ertesi gün o kişinin ölüm haberi ulaşıyordu size.

-------------------------------------------------------------------------------------

Hiçbir şeye saygım yok

Penis Edebiyatı, Savaş Ve Trk

2011-09-05T20:23:00.008+03:00

Belki de bütün bu çelişkinin nedeni bize verilen isimlerde yatıyordur. Mesela, Türk kelimesinin anlamına bakalım: T'u-kü, T'u-chüeh şeklinde Çin kaynaklarında geçen ve 'miğfer' anlamına gelen bir anlamı var. Bu kelimenin söylenişi hakkında çeşitli iddialar mevcut; Türkü, Türkit, Türkküz, Türkü, Türk veya Turkyt gibi. Ve en çarpıcı anlamlarından biri; yazılışı 'Trk' ve anlamı ise 'terkedilmiş.'

-------------------------------------------------------------------------------------
''Benimle evlenen biri düzenli yemek yer, istediği zaman sikilir ve oldukça iyi bir yaşamı olur.'' Ernest Hemingway

-------------------------------------------------------------------------------------

Scott Fiztzgerald, bir gün Ernest Hemingway'e gider, pantolonunu indirir ve şunu sorar, ''Baksana , Zelda benimkinin küçük olduğunu söylüyor, sence de öyle mi?'' Neticede Hemingway kendi aletiyle Scott'ınkini kıyaslar ve Scott'a penisinin gayet normal olduğunu söyler ve hatta onu Louvre müzesine götürüp heykellerin penislerini incelemesi sağlar. Ama bu da rahatlatamaz Scott Fitzgerald'ı.

-------------------------------------------------------------------------------------

''Edebiyatçının ne yazdığının yanında, nereye yazdığını, o sırada üşüyüp üşümediğini de yazmak gerekir.'' Cemal Süreya

-------------------------------------------------------------------------------------

''Sözcüğünün tadını çıkararak, ''Hayvan'' dedi Agustin. ''Hayvan. Sen de orospuların en büyüğünün kızısın. Baharın içine sıçayım. ''Pilar, adamın omuzuna bir şaplak attı. ''Ah sen'' dedi, o gümbür gümbür kahkahasıyla güldü. ''Sövmede çeşitten yoksunsun. Ama etkileyicisin. Uçakları gördün mü?'' ''Motorlarının içine sıçayım'' dedi Augustin, başıyla onaylayarak, alt dudağını ısırdı. '' Ernest Hemingway- Çanlar Kimin İçin Çalıyor.

-------------------------------------------------------------------------------------

1571 - 1610 yılları arasında yaşamış İtalyan barok ressam Michelangelo Merisi da Caravaggio, hristiyanlığın en büyük azizlerinden ve İncil'in ilk bölümünün de yazarı olan Aziz Matta'nın şehit edilmesiyle ilgili yaptığı resimin bir yerine kendisini de çizmişti. Matta tabloları kendisini para ve şöhrete kavuşturduğunda henüz yirmi dokuz yaşındaydı Caravaggio. Ama resimdeki sakallı, kızgın ve hoşnutsuz görünümünden dolayı daha yaşlı görünüyordu. On yıl sonra beş parasız, yalnız ve yersiz yurtsuz bir biçimde ölmüştü. Caravaggio aynı zamanda bir kişinin de katiliydi.

-------------------------------------------------------------------------------------

Bitimsiz gibi görünen bir sıkıntının ve çaresizliğin avucunda geçiyor zaman. Yalnızca kelimeler var burada. Sesler ve dokunmak yok. Bu belki bir noktaya kadar olumlu bir durumdur. Ama 'bir noktaya kadar' elbette. Bu kuyudan bir çıkış var mı?

-------------------------------------------------------------------------------------

Resim: The Martyrdom of Saint Matthew/Aziz Matta'nın Şehit Edilmesi 1599-1600/Michelangelo Merisi da Caravaggio/1571-1610

Kriz

2011-09-04T00:19:00.007+03:00

Param olsaydı, yani beni uzaklara götürecek kadar param, son kuruşuna kadar harcardım hepsini. Kimsenin beni dışlamadığı, reddetmediği, faturayı ödeyemediğim için elektriğimin kesilmediği bir yere giderdim. Fakat bu ham ve aptalca düşler gerçek hayatın duvarına tosluyor sürekli. Gerçek dünyada iyi ve güzel birşey yok. Gerçek hayatta gerçekler var. Ağır bir depresyon içindeyim. Saat başı tekrarlayan anksiyete krizlerim var. Krizden kastım, ne yapacağını bilememe hali, sıkıntı içinde konuşup durma, odanın içinde ileri geri turlayış ve nadiren de gece saat kaç olursa olsun dışarı çıkmaktır. Tamamen çaresiz bir haldeyim. Bir haftadır kesikti elektrik. Zor bela açtırdım. Bir hafta açık kalacak ve eğer ödemezsem -faiziyle yani gecikme ücretiyle-ödeyene kadar elektriksiz kalacağım. Bu arada sahi ben intihar edecektim değil mi? ''31 Ağustos tarihinden sonra ölü olacağım...'' diye yazmıştım. 31 Ağustos tarihinden sonra...Ölmem veya yaşamam kimin, ne kadar umurundadır bilmiyorum ama artık araftayım. Peki elimde ne var? Tutunduğum herhangi birşey var mı? Mesela üç gün sonra ne olacak? Üç ay sonra? Bir babam olsaydı oturup konuşurdum bu konuları ama bir babam yok. Fiziken var elbette ama manevi açıdan tamamen değersiziz birbirimiz için.

Neyse. Bunların önemi yok artık. Bundan sonrası çürüyüş, bundan sonrası intihar. Bir süre daha boş boş, kimsenin umurunda olmayan şeyler yazıp duracağım işte; hepsi bu.

Bahçe

2011-08-28T00:15:00.003+03:00

İnsan sesleriyle uyandım ama seslerin kaynağını umursamadım. İnsanları umursamazdım. Yataktan kalktım. Hafifçe oynattım belimi, eğildim, ayak parmaklarıma dokunmaya çalıştım, öksürdüm, duvar saatine göz attım ve sonra hep yaptığım gibi bahçeye baktım. Bahçenin her yanı simsiyahtı. Her taraf siyah bir karla örtülmüştü sanki. Pencereden uzaklaşıp kapıya yöneldim, açtım ve adımımı atar atmaz, birşeyi ezdiğimi farkettim; bir kargayı. Bahçem ölü kuşlarla, kargalarla kaplanmıştı. Şaşkınlığımı biraz atıp etrafa baktığımda, yüzlerce insanın toplanmış, bahçemi izlediğini gördüm. Bazıları bunu fotoğraflıyor, kimileri filme alıyor, inançlı olanlarsa dua ediyordu. ''Kıyamet'', diye bağırıyordu genç bir kız, şaşkın ve ürkek sesleri bastırarak, ''bu bir kıyamet alameti!'' Hemen herkes onaylıyordu bunu. Aslında pek inançlı biri olmayan ben bile, omuzlarımda bir titreme, ensemde ürperti hissediyordum; kalbim de nefes almamı ve konuşmamı engelleyecek kadar hızlı çarpıyordu; bunların herne kadar anksiyete belirtileri olduğunu bilsem de, yine de, mesela gençliğimde bir imam olan babamdan gizlenerek bol bol okuduğum İncil'deki kıyamet günü ayetleri geliyordu aklıma ve eğer hemen şimdi yeri göğü inleten bir borazan sesi duysaydım hiç şaşırmayacağımı düşünüyordum. Kalabalıktan biri, belki bir deli, melek olduğunu ve günahlarımdan tövbe etmemi söylese, bütün o kitaplarıma, deistik dünya görüşüme anında ihanet eder ve o meleğin ayaklarına kapanırdım.

Kız bağırmaya devam ediyordu. Kendinden geçmişti ve tam o an da, kafasının üzerine bir karga düştü, sonra bir tane de yere, başkaları da onu izledi ve sonunda düşen kuşların sadece karga olmadıklarını gördük; sanki uçmayı unutmuşlardı bu kuşlar. Yağmur gibi kuş yağıyordu bahçeme. Kuşların yere düştüklerinde çıkardıkları seslere karışıyordu çığlıklar birde. Herkes kaçışmaya başladı sonra. Bahçeden çıktım, kalabalığa karıştım ve o ana değin hiçbir zaman duyumsamadığım bir şaşkınlık ve korku yaşadım. Kuşlar sadece benim bahçeme düşüyorlardı. Kalabalıkta bunun ayırdına vardığında, nefes alışlar bile kesildi sanki. Kimse hareket etmiyordu ve konuşmuyorlardı da. Tam bahçemin ve evimin üzerinde kapkara bir bulut vardı ve bu bulutun içinden düşüyordu kuşlar. Şakınlığın yerini bir dehşet hissi alıyordu yavaş yavaş. Sessizlik bir el silah sesiyle bozuldu sonra; bir polis, diz çöküp dua ettikten sonra intihar etmişti. Bu intihar, sokakları dolduran binlerce insan üzerinde neredeyse hiçbir etki uyandırmadı fakat. İnsanlar akın akın bahçemi görmeye geliyorlardı. Ama çoğu sadece bulutu görebiliyordu. Bulut sanki, evimin ve bahçemin üzerine demir atmıştı ve sonsuza o kadar orada kalacaktı.

Kendinden geçmiş binlerce insan ağlıyor ve dua ediyordu. Saatlerdir aralıksız yağıyordu kuşlar; bulutun içinde kuşlar için yaratılmış ve gözleri olmayan mekanik bir azrail vardı sanki. Evimin çatısında bir ölü kuşlar dağı oluşmuştu ve büyük bir gürültüyle çöktü sonra. Ama bunu umursayacak durumda değildim. Birden birşeyi farkettim; bahçem ağzına kadar kuş ölüsü dolu olmasına rağmen, bu kuşlar asla taşmıyordu duvarlardan. Onbinlerce insan buna tanıklık ediyordu.

uzun vadede hepimiz ölüyüz

2011-08-27T00:21:00.014+03:00

Evden taşınıyorum. Kirası daha düşük bir eve elbette. Bana kalsa taşınmazdım ama ev sahibi bir hafta süre verdi. Ne halt edeceğimi şaşırdım! Beyaz Türk olmayan bir Türk genci, nasıl oluyor da sistem partilerine oy veriyor?

-------------------------------------------------------------------------------------

''Bir yazar çingene gibidir. Hiçbir hükümete bağlılığı yoktur. Eğer iyi yazarsa, yaşadığı hükümeti asla beğenmez. Eğer yeteneği varsa bütün sınıflar onun topraklarıdır.'' Ernest Hemingway

-------------------------------------------------------------------------------------

''Kitapların erdemi, okunmaya değer olmalarındadır'' demiş, Ralph Waldo Emerson. Belki, kafirlerin öldürülmesini emreden Kur'an'da, çoluk çocuk demeden öldürün diyen Tevrat'ta, herşeye rağmen kimi erdem parçacıkları barındırıyordur içinde. Yoksa ölümü bu kadar yücelten kitaplara, mevcut halde onlara duyulan hayranlığı ve okumadaki, dinlemedeki yarışı, tutkuyu açıklamak çok zordur.

-------------------------------------------------------------------------------------

Bir erkeğin varoluştan anladığı ile bir kadının anladığı şeyi, bir biçimde birleştiren, bütün ayrılmaları ortadan kaldıran şey, günümüzde, belli bazı şeyleri sürekli ama sürekli yapıp durmaktır. İzlemek, satın almak, hareket etmek ve hareket etmeyi daha çok şey satın almak için yapmak. Oysa bir karınca kolonisi, bir ülkü için birleşmiştir; hatta birleşmiş bile sayılmazlar, zira onlar için başka bir durum, öte bir gerçeklik yoktur. İnsan bunu yapamaz mı? Elbette yapamaz. Havva yapamadı en azından. Fakat daha nereye kadar satın alma üzerine kurulu bir varoluş?

-------------------------------------------------------------------------------------

Ölümün güzelliği veya kötülüğü değil mesele. Sorun, onun zorunlu oluşu. Bir kayayı kaldırınca, altından bir akrep veya yılan çıkabileceğini tahmin edersin. Ve sonra bizim un ufak olmuş taşlarımızı savuracak makineler. Filmlerde gördüğümüz o insanımsı robotların çoktan gerçek hale geldiklerini görecek yaşayanlar. Koloniler kurulacak üzerimize ve kafataslarımız ezilecek. Uzun vadede ne gibi gelişmelerin olacağını soran bir gazeteciye, ''uzun vadede hepimiz ölüyüz'', demiş İngiliz iktisatçı John Maynard Keynes. Doğrudur ama bunu bilmek için şizofren bir yahudi olmaya gerek yok elbette.

-------------------------------------------------------------------------------------

Ne çilesi hakkıyla bir çile artık bu alemin, ne kutsalı katıksız bir kutsallık! Zira, bu alem sonsuz bir zamandır dönüp duruyor, elbette ki çivisi çıkacaktı!

-------------------------------------------------------------------------------------

Resim: Caravaggio - La Deposizione di Cristo - Mesih'in Gömülmesi

Yeni Bir Başlangıç

2011-08-26T20:31:00.008+03:00

Benim için, o bir lanetli, diyorlardı. Evim çamurlu sokakların içindeydi ve giysilerim hep çamurdu. Devletten aldığım küçük bir miktar maddi destekle yaşıyordum; tabi buna yaşamak denirse. Yeterli beslenemediğim için, dişlerim dökülüyordu ve sürekli öksürüyordum. Sonra devlet, belirlenen zaman da iş bulamadığım için para kaynağını, o damlayan musluğu kapattı. Ev demeye bin şahidin bile yetmeyeceği, çatısı akan, içinde farelerin korkusuzca dolaşıp, olmayan yemekleri aradığı ama bir biçimde beni şimdiye kadar korumayı başarmış olan o kulübeyi bile kaybetmek üzereydim. Ümitsizlik içinde sokaklarda yürüdüğüm bir akşam, biri, on yedi yaşlarında bir oğlan çocuğu boğazıma bir bıçak dayadı ve olmayan paramı istedi. Ellerimi cebime soktum ve sonra ona uzattım, şaşkınlık içinde bana bakarken suratının ortasına kafa attım, yere düştü, elinden bıçağı aldım ve ceplerini yokladım; birkaç kuruş vardı, hepsini aldım. Bıçak gayet güzel görünüyordu. Üzerinde Çince yazılar vardı, bıçağı çocuğa doğru sallayarak Bruce Lee taklidi bile yaptım gülerek. Onu belime soktum, çocuğun üzerine tükürdüm ve yürümeye devam ettim. İki sokak ilerideki zengin semtlerinden birine gittim, evlerin arasındaki ağaçlardan birinin tepesine çıktım ve havanın kararmasını bekledim. Sırf beklediğim için birtürlü kararmayan hava nihayet solgunlaşmaya başladığında neredeyse vazgeçecektim. Neyden mi? Hırsızlıktan elbette. Ama guruldayan midem devam et diyordu ve ben de devam ettim. Ağaçtan indim, sessiz bir sokaktı burası. Zenginler, yani elitler genelde sessiz ve kibar olurlardı. Karnı doyan, uykusunu alan ve ısınan herkes gibi elbette. Bu da en azından bu sefer için işime geliyordu. Gözüme kestirdiğim bir evin kapısını çaldım. Kapıyı onbeş yaşlarında bir kız açtı ve korku içinde bana bakmaya başladı. Üstüm başım kan içindeydi. Genç güvenlik görevlisinin boğazını kesmiştim. Bana adımı sormuştu, dedim ki, benim adım Raskolnikov ve bana karşılık olarak, o aptal aksanıyla buyur, Raskol ney? diyebildi sadece.

Kızın kollarını tuttum ve arkadan büktüm, bıçakta boğazındaydı. Nirden beliren ve annesi olduğunu anladığım kadın çığlık attı, bundan cesaret alan kız kurtulmaya çalıştı, tam kaçacakken sırtına sapladım bıçağı, yere kapaklandı, sürünerek annesine doğru ilerlemeye başladı. Sonra bir kurşunun sol kulağımın hemen yanından hızla geçtiğini duydum, panikle masadaki bir vazoyu silah sesinin geldiği yere doğru fırlattım ve kendimi yere attım. Bana ateş eden adamın ayaklarını görüyordum, hızla doğruldum, korku ve dehşet içinde kalmış adamın üzerine atılıp yere devirdim. O kadar korkmuştu ki silahı kullanamıyordu. Neredeyse kendisi verdi bana silahı. Kadını ve kızını hemen öldürdüm. Adamın herşeyi görmesini istiyordum ve gördü de. Sonra silahı adamın ağzına dayadım ve tetiği çektim. Evin içini dolaşmaya başladım. Aptallık edip adamı hemen öldürdüğüme hayıflandım. Evin biryerlerinde epey değerli mücevher ve para olmalıydı ama bulamıyordum. Adamın ceplerini yokladım. Beş kuruş yoktu. Kadının boğazındaki kolyeyi aldım. Parmağındaki yüzük çok pahalı birşeye benziyordu ama çıkaramadım. Parmağı kesmek epey uğraştırdı. Birden çişimin geldiği hissettim ve evin içine işemeye başladım. Çişim bitince önce kadının ölüsüne, ardından kızınkine tecavüz ettim. Mutfağa girdim ardından. Dolap ağzına kadar doluydu, bir güzel tıkındım ve bulduğum bütün yiyecekleri poşetlere doldurmaya başladım. Ama nedense hiç et yoktu dolapta. Şu zenginler ne aptal insanlardı, kesin vejeteryandı bu beyinsizler diye düşündüm. Evin içinde biraz daha dolandım, kadının ve kızın iç çamaşırlarını da tıktım poşete. Bunlarla mastürbasyon yapacaktım. Mutfakta bulduğum bir çakmakla perdelerden birini tutuşturdum sonra ve arka kapıdan çıkıp gittim. O gece , itfaiye araçlarının sesi arasında, kadının parmağındaki yüzüğü, parmağı çekiçle ezerek çıkarmayı başardım ve ertesi gün kolye ve yüzüğü iki ayrı kuyumcuya sattım, fena para değildi elime geçen. Aynı gün bir ihtarname buldum kapımın önünde. Daha önce de geçmişti bu belgelerden elime ama umursamamıştım. Mahalledeki bütün evlerin, elbette benimki de dahil olmak üzere, yıkılacaklarının resmi uyarısıydı bu. Ertesi sabah geldiler. Hiç direnmedim ve hatta yardım bile ettim.

Ev tamamen yerle bir olmuştu. Elimde, içi yiyecek ve kadın iç çamaşırı dolu iki poşetle ve cebimde küçük bir miktar parayla tepeden aşağı doğru yürümeye başladım. Artık bu mahalleyle bir işim kalmamıştı. Şansımı başka yerlerde deneyecektim. Yeni bir başlangıç ve temiz, güzel bir sayfa açmak için, içimde tatlı bir huzur ve ayaklarımı yerden kesen bir heyecan vardı. Bu hisle gülümsedim, neşeyle tükürdüm, biran durdum, poşetlerin içindeki çikolatalardan birini aldım ve oracıkta hızla yedim. Aldığım enerjiyle artık daha hızlı yürüyordum.

Yokluk

2011-08-25T23:27:00.012+03:00

Anlatacak ne kaldı bilmiyorum. Ama çaresizliğimi yazabilirim. Çünkü orada güneş eğilmiş derimi yakıyor ve bu yüzden sesimi duyanların alay konusu oluyorum. İnandığım bir güç olsaydı dizlerimin üzerine çöker ve yalvarırdım ama böyle bir lüksten yoksunum. İçimde, o içim dediğim yer neresi bilmiyorum, dikenli çalılar büyüyor sanki. Bunu kaç kişi okur bilmiyorum ama birşey anlatmam gerek. Sizden bana acımanızı rica ediyorum. Biliyorum, bir yılan deri değiştirse de hala bir yılandır. Ancak lütfen bana acıyınız! Yaşamda tutunduğum hiçbirşey yok, hiçkimse yok. Yalnızca kelimeler var. Biliyorum yara bana mahsus değil, kimse acıdan münezzeh değil ama işte belki de bunca şey, sessiz olurum tamam, ama aslında susabildiğim kadar susmam gerek. Yorgun bile değilim. Körleştiren bir ışık, simgelere sığınış, bazen bir cenin şekli alıyorum, bu da size yabancı değil gayet iyi biliyorum. Benden sıkıldınız mı? Sıkıldınız mı? Sıkılmak? Neden şimdi öldürmüyorum kendimi?

-------------------------------------------------------------------------------------

Ve doğurmak an meselesi. Ölüm doğurmak, ölü kusmak, kan revan içinde, ışıltılı bir dünyaya bırakılmak! Hep hastaydı annem ve hep ölüyordu. Çocukluğum hastanelerde geçti. Hep asıyordu kendimi annem ve hep başka bir kadınla gidiyordu babam. Ölüm annemden musallattır bana. Yokluk, açlık, korku, kavgalar, yalnız bir çocukluk. Bunları kendimi acındırmak için yazmıyorum. Bunlar son günlerim ve anlatmak istiyorum. Biri beni yanına davet etmişti yakın bir zaman da. Ne kadar heyecanlanmış ve sevinmiştim anlatamam. Ama işte yokluğun rahmi hiç durmadan acı üretiyor ve salt maddiyattan oluşan bir alemin ortasına bırakıyor onu. Param yok diyemedim elbette. Çok sevindim, çok teşekkür ederim dedim ve birkaç şey daha, ama param yok diyemedim. Yoksa nasıl isterdim. Keşke gizli bir düşmanım filan olsa da beni sokak ortasında çekip vursa.

-------------------------------------------------------------------------------------

Bu eve gelme nedenim, duvarlarında gezinmekte olan bir cini yakalamak için benden yeteneklisini bulamamış olmalarıydı. Onu tatlı dille kandırmaya çalıştım önce ama işe yaramadı ve alev saçan gözlerini üzerime dikerek, senin de ölümün yakın, dedi.

-------------------------------------------------------------------------------------

Burada yazmak ne ilginç? Birileri önce seni izlemeye başlıyor ve sonra nedense vazgeçiyorlar izlemekten. Acaba bu kişilerle, sürekli hoşlarına gidecek şeyler yazacağım diye bir belge mi imzaladım da hatırlamıyorum şimdi?

-------------------------------------------------------------------------------------

Ölüm bile beni istemiyor mu nedir?

Yaprak

2011-08-24T23:35:00.010+03:00

''Ama ölüm inatla haracını alıyor ve çocuklar teker teker ölüyordu. Köylülerin bazıları Tanrıya lanet okuyor, fısıldayarak tek evladı Hazreti İsa'yı, böylesine gaddar bir dünya yaratmakla işlediği günahın kefaretini ödemek için kendi eliyle çarmıha gerdiğini söylüyorlardı.''Adımlar / Jerzy Kosinski

-------------------------------------------------------------------------------------

Bugün, şu meşhur intihar denemelerimden birini daha gerçekleştirdim. Artık sınırdayım. Gülmeyin lütfen, bu hiç komik değil ki!

-------------------------------------------------------------------------------------

İnatla ve öfkeyle yürüyordum o uzun yolu. Tanrı ölüyordu her adımda. Kendimi önemsediğimden değil ama Ebu Leheb caddesinden ne zaman yürüsem, içimdeki karanlığın hafif bir ışıkla yıkandığını hissediyordum. Yalnızdım ve kalbim, Necip Mahfuz'un 'Dilenci'de yazdığı gibi, sadece kan pompalıyordu bedenime, başka bir işlevi yoktu. Ölümü arıyordum ama ölüm benden kaçıyordu.

-------------------------------------------------------------------------------------

Bütün odayı ateşe vereceğim ve sonra beni bir hastaneye kapatacaklar.

-------------------------------------------------------------------------------------

Kollarımı kestim. Elimden gelse bütün organlarımı dökeceğim dışarı ama yapamam. Ne yapmalıyım? Ne yapmalıyım?

-------------------------------------------------------------------------------------

Ölüm neden gelmiyor?

-------------------------------------------------------------------------------------

Ağzımla yaprakları koparsam, şu durgun denizde hafif bir kıpırtı, belki coşkudan yoksun da olsa bir dalgalanma olur. Ama olmaz. Hiçbirşey olmaz. Herşey yerini bulmuş ve kilitlenmiş. Renkler yerli yerinde, sesler de öyle ve hareketler de uyumlu, en azından uyumsuzun uyumu. Ama ben bunların içinde yokum. Bir odam ve bir bilgisayarım var. Hepsi bu.

-------------------------------------------------------------------------------------

Açık Radyo/ Çarşamba 00:00 itibariyle 'Psychoacoustics'

Sayıklamalar -2-

2011-08-24T00:26:00.004+03:00

Yolun sonundayım. Belki bir iki adım daha ve sonra düşüş. Bu bir yaradır ve umudun zerresi düşmemiştir bahçemdeki dallara. Son adımlar ne zormuş! Bu bir kuraklık değil de nedir? Geceye sarılmak ne zormuş! İnsanın yürüdüğü her santimetrekareyi hatırlaması ne zormuş! Delirememek, özgür olamamak ne zormuş! Ne yapacağım şimdi? Nereye gideceğim ve kime ne anlatacağım?

-------------------------------------------------------------------------------------

Ölümden korkum yaşamdan duyduğum acıdan çok daha az. Yaşamdan korkmuyorum, çünkü ben yaşamadım, bilmiyorum korkusu nedir?

-------------------------------------------------------------------------------------

Kıvrılmış kandan bir nehir kalbimde
Geceden gündüze akıyor
Ve buharlaşıp ateşimle
Yağmur olup odama yağıyor

-------------------------------------------------------------------------------------

İçimde acı.

Buna sonsuzluk deyin

2011-08-23T20:52:00.009+03:00

Neye tutunsam kırılıp parçalanıyor. Belki de kırılıp parçalanacak şeylere dokunuyorum hep. Biri, Gamze'nin kim olduğunu sordu. Gamze, benim silgimdi. Kendimi ve herkesi sildim onunla.

-------------------------------------------------------------------------------------

Beni biraz tanıyınca uzaklaşıyorsun. Umduğun kişi olmadığımı görüyorsun. Kafanda, kendini entelektüel bir yazar sanan, kederli bir adam canlandırıyorsun ve beni bu çerçeveye sıkıştırmaya çalışıyorsun. Oysa ben ne entelektüelim ne de bir yazar. Bu bir oyun değil. Ben bir çilekeşim. Ne yazıyorsam içim kan ağlayarak yazıyorum. Ölmemek için dişlerini sıkan, dudaklarını ısıran biriyim ben. Ah ben sussam da kalbim konuşsa! Yazmam gereken herşeyi yazıp bitirmek üzereyim ve sonra ölüm adlı sevgili, aşkıma karşılık verecek.

-------------------------------------------------------------------------------------

mübalağa yorgunum bu ölüm bâzârında
gözlerimin akında cesedim ışıldıyor
acım dirhem etmezken ağır geldim hayata
münzevi bir gecede direnmek de hayli zor

o halde ne yapmalı – yalnızlık yasaklanmış
elim kolum kelepçe her kapıda biri var
derken çözüldü büyü – kuşlar çığlık çığlığa
sesleniyorlar tekmil: bir bahardır intihar İntihar / Sefa Kaplan (Şiirin bir bölümü)

-------------------------------------------------------------------------------------

Bir vitrin aynası nasıl da oyalardı, büyülerdi beni çocukken. Onlarca, yüzlerce ben; acaba altmış altıncı ben, gerçekten ben miyim? Şu sırıtan ve kocaman açılmış gözleriyle bakan çocuk kim? Annemin dikiş makinesi sonra, pedallı olan eski tiplerden. O koca pedala oturur, direksiyon biçimdeki çarkı tutar ve araba sürme düşleri kurardım. Artık ne azab namuslu bir azab ne de neşe hakkıyla bir neşe! Ah ne diye anlatıyorum bunları bilmem ki! Ne diye yaşıyorum hala!

-----------------------------------------------------------------------------------

Ne gece bitiyor ne de gün! Bekliyorum, gelmeyecek olanı bekliyorum, beklememeyi bekliyorum, duvarların konuşmasını ve bana sarılmasını bekliyorum!

-------------------------------------------------------------------------------------
''Her zamankinden daha uzun bir süre uyuyacağım. Buna sonsuzluk deyin."Jerzy Kosiński'nin intihar notu.

-------------------------------------------------------------------------------------

Kimdi o kadın...

2011-08-23T00:10:00.010+03:00

''...alçak, hain, hırsız, ibne...'' / Jean Genet, kendisinden bahsediyor.

-------------------------------------------------------------------------------------

Ellerimi göğe kaldırdım ve dedim ki, ''eğer şimdi bana yardım etmiyorsan, benim tanrım değilsin!''

-------------------------------------------------------------------------------------

Sonsuz gibi görünüyordu sükunet ve ölüm yakın olsa da, varlığına alışılmış bir düşman gibiydi. Hatta bütün bu yıllarla beraber, ölüm de yaşlanmıştı sanki ve eski korkunç heybeti güdükleşmeye başlamıştı. Karşı koltukta oturuyor ve büyük bir sabırdan ziyade, reflekslerinin yaşlılık sebebiyle zayıflamasından dolayı, yavaşça çevirip başını, saate bakıyordu. Oturduğu yerde acaba poposunun izi çıkmış mıdır diye düşünüyordum. Ölümün poposunun izi, oturma odamdaki koltuklardan birinin üzerinde; hiç doğmamış çocuklar, açlıktan ölenler, savaşta ölenler, intihar edenler, gelip kutsal bir eşya gibi saygılarını sunarlardı huşu içinde belki de.

-------------------------------------------------------------------------------------

Beyaz elbisesi, altın rengi saçları ve o muhteşem gözleri; onu izliyordum. Sappho'nun, bir kadına yaraşır biçimde yürümeyi, erkeklerle seviyeli bir biçimde oynaşmayı, yemek adabını, görgü kurallarını öğretip, bir yandan da tadına baktığı o kızlardan birine benziyordu. Zerafeti, ruhları ve kalpleri okşayacak ve sevdanın bitimsiz çilesine güle oynaya razı edecek denli kutsanmıştı 'Çiçeklerin Meryam Anası' tarafından. Sağ elinde bir güvercin vardı ve bu zarif ve kırılgan beden, güvercinin başını ağzıyla koparıp yere tükürüyordu; ve etrafı hayvan ölüleriyle kaplıydı. Ama kutsanmış olduğundan, kan sıçramıyordu üzerine.

-------------------------------------------------------------------------------------

Kimdi o kadın, neyim olurdu? Yatıyordu, gül kokusunun heryere sirayet ettiği o odada, karyolanın üzerinde. Kur'an okunuyordu ve kadınlar ağlıyorlar, dualar mırıldanıyorlardı. Ama kimdi o kadın ve neyim oluyordu? Sonra artıyordu çığlıklar, dizlere ve böğürlere vuruşların çıkardığı sesler, o dehşetengiz ritm; dünya sanki, dikkatli kulaklar için hiç bitmeyen bir senfoniydi. Onun, yani yaşamın sarhoş edici güzelliğine iman etmek şarttı. Yaşam dininin şartı, onu herne olursa olsun sevmekti. Buna karşı koyamazdım. Ben sadece o kadının kim olduğunu merak ediyorum şimdi. O kokuyu, gül suyu kokusunu ne zaman duysam, Allah'ın gazabı üzerine olsun, o likit hafıza derhal devreye giriyor ve kendimi, kadınların döşlerini, dizlerini dövdüğü, Kur'an'ın odalardan taşıp, susuz kalmış sokak hayvanlarının taslarına döküldüğü ve dalları hafifçe okşayıp huşu içinde titrettiği o güne, o ölü odasına dönüyorum; ama bu defa otuz yaşında ve çok hasta olarak.

-------------------------------------------------------------------------------------

Ey gece, dedim, dinler misin beni! Dinlerim, dedi. O halde yaklaş, dedim ve yaklaştı gece. Sana yalvarıyorum, dedim, beni tenindeki zümrütlerden biri yap, ölürsün, dayanamazsın dedi. Böyle yaşamak çok zor, dedim, biliyorum, dedi. Beni gece yap o zaman, dedim, sen zaten gecesin, dedi.

-------------------------------------------------------------------------------------

Dizlerinin dibine oturdum annemin; çamurdan insan yapan insanlardandı annem. Binlerce erkek ve kadın, çamuru ellerine alıp, ona insan şekli veriyor ve sonra, onu göğe kaldırıp o kadim sözleri döküyorlardı dillerinden ve çamurdan insan, canlanıp, yere oturuyor ve çamurdan insan yapmaya başlıyordu.

-------------------------------------------------------------------------------------

The New Professionals Orchestra - Suite For Symphonic Strings Nocturne

Yabancı

2011-08-22T20:28:00.011+03:00

Korkunç bir sıkıntı, yalnızlık ve boşluk.

-------------------------------------------------------------------------------------

Neden yaşıyorum hala?

-------------------------------------------------------------------------------------

Gece, acı ve sıkıntı; gün gece gibi. Kişisel, özel anlarımı, duygularımı yazıyorum. Ben bir rezaletim.

-------------------------------------------------------------------------------------

''Dünyanın bütün kitapları doyuramaz kafamın açlığını. Neler neler okumadım! Ama yine de kafamın açlığından ölüyorum...Kavrayışım arttıkça, bilgim eksiliyor...'' Tommaso Campanella

-------------------------------------------------------------------------------------

Gece ölümü andırıyor, yatıp uyandığında - dünyanın seni buna mecbur ediyor oluşundan dolayı- cehenneme uyanıyorsun!

-------------------------------------------------------------------------------------

İntihar tek çıkış evet. Ama nasıl ve ne zaman?

-------------------------------------------------------------------------------------

Dünyanın geri kalanı, çok uzakta ve sahte sanki. Çoktan ölmüş olduğum için, belki de kendi gölgemi, diğerleri sanıyorum.

-------------------------------------------------------------------------------------

En yakın yabancı sendin,

Daha sürülmemişken ışığın biberi
yaramıza,

Yaslanırken boşlukta duran bir merdiveni

henüz.

Güzdü sonsuz bir çöle takılan bakışımız,

ilkyaz derken--kışı gözden kaçıran

yüzlerce eller yukarı, saygı duruşlarımız

en güçsüz kollarla--

Çözüldü aşkın zarif ilmeği

bulandı aynalar duruluğu.

Çok gizli bir doğru gecenin toyluğunda

bilmedik çekenin yanlış bir uzaklık

olduğunu...

Yabancıların en yakınıydın sen! Yabancı/ Nilgün Marmara

-------------------------------------------------------------------------------------

''Yazmak, şizofreninin sosyal olarak kabül edilebilir tek şeklidir'' Edgar Lawrence Doctorow
-------------------------------------------------------------------------------------

Kendimi üç kat yapılmış çamaşır ipiyle asacağım!

Sıkıntı

2011-08-21T20:47:00.005+03:00

Yağmurun ince yağdığı bir kırda bitebilir
Ayaklarımın ıslandığı ve çıplakken
Yıldırımları öven bir şaman gibi
Bedenim ve aklım sınırsızken

Oturur orada adamlar, tek heceli dualarla
Göğün yıldızlarını selamlayarak
Sıkıntı böyle bir gece de nihayetlenir
Tenlerimizde dövmelerle ve karanlığı aydınlatarak

Soğuk ve saf doğadır ilacımız
Topraktır orada heryer ve canlı
Ateşte kızaran bir hayvanı yerken diner keder
Saran modern insanı

Biz şamanız, biz paganız, doğadır tanrımız
Özgür oluruz bunu bildiğimizde
Marketlerin camlarını kırıp ve atarak bilgisayarları ateşe
Yurdumuza döneriz, toprağa ve dağlara ve denizlere

Wardruna - Heimta THurs

Altmış yedi yaşındayım

2011-08-20T23:26:00.005+03:00

Gorki mi, Tostoy mu daha iyi bir yazardı, buna okur karar verir elbette. Ama kesin olan birşey var ki, Tolstoy, Kont Tolstoy, zenginlikte on bin tane Gorki ederdi. Maksim Gorki, gerçek adıyla Aleksey Maksimoviç Peşkov, kaldığı kentlerin birinde öğrenciler ve işçilerden oluşan beş kişilik bir gruba katılmıştı. Grup, henüz Gorki-Acı-olmayan Aleksey'in imzasıyla, Kont Tolstoy'a bir mektup yazdı. Ekilmemiş geniş arazileri olduğunu duydukları Tolstoy'dan, bu toprakların küçük bir kısmını kendilerine vermesini istiyorlardı. Ama Tolstoy'dan yanıt gelmedi. Bunun üzerine grup, Aleksey'i, Tolstoy'un evine yolladı. Aleksey büyük bir bölümünü yaya olarak yürüdüğü yol sonunda Tolstoy'un evde olmadığını öğrendi ve peşinden Moskova'ya gitti ama kontun eşi tarafından kibarca reddedildi. Merak ettiğim, Tolstoy eğer , Gorki kadar parasız olsaydı, müthiş yoksul bir çocukluk geçirseydi, annesinin terlikleri ve büyükannesinin gömleğinden kesilmiş bir parçayla yapılmış sarı gömleğiyle gittiği okulda alay konusu olsaydı ve görünümünden dolayı arkadaşları ona ' karo ası' deseydi, Gorki gibi tonla işe girip çıksaydı, yine de 'İnsan Neyle Yaşar' adlı yapıtını yazar mıydı? Komünizmi, kalbe değil akla yönelik bir ideoloji olarak gören Albert Camus gibi, o da bir komünist olmazdı belki de. Ama insanın neyle yaşayacağı sorusuna, ''parayla!'' diye yanıt verirdi sanırım. Ve bu eserindeki dinsel/ibretlik öykülerin yerini daha sert ve gerçekçi bir yan alırdı muhtemelen. (Çünkü bizi şartlar şekillendirir. Çok azımız her şartta idealist kalabiliriz.) Evet bu istenen birşey olmazdı ama gerçekten de insan parayla yaşıyor ve para yoksa aşk vs.de olmuyor. Üzgünüm, belki benden çok daha farkındasınız bunun, ama eğer param olsaydı, babamın eski silahına güvenmek yerine, kendime yeni bir tane alırdım ve bu silah benim özgürleştiricim olurdu.

-------------------------------------------------------------------------------------

Güzellik nasıl ki , onu görecek kimse olmadığında belki de hiç varolmuyorsa, odadan çıktığımda oda da varolmuyordur belki. Sana arkamı döndüğümde, sen de yoktun belki artık ve dönüp tekrar sana baktığımda beliriyordun birden.

-------------------------------------------------------------------------------------

Ölüm bir rüzgardır. Ve binlerce yıl sonra, milyonlarca belki, bu kara, ölülerimizi bağrında saklayan bu toprak, sular altında kalacak, deniz, kimbilir belki de okyanus olacak. Bebek gülücüklerinin ve kahkahalarımızın evleri, zamanın sonsuz okyanusuyla örtülecek. Bir pazar sabahı, protestan kiliselerinden birinde tanık olduğum o ilahiyi hatırlıyorum! Mesih'in ve onun krallığının geleceği, artık gece ve gündüzün olmayacağı, ölümün hükmünün kalmayacağı, insanların sonsuza kadar neşe içinde sokaklarda ilahiler söyleyeceği hakkında bir ilahiydi bu. İçimden, bu insanlardan biri olmak ve bu kırılgan yalana inanmak, saf bir çocuksulukla yazılmış, bilinçaltındaki en büyük korkuyu ve arzuları yansıtan sözleriyle etrafa metafizik bir ışık yayan bu kutsal şarkıya eşlik etmek geçmişti. Gençler ve yaşlılar, erkekler ve kadınlar gerçekten inanıyorlardı bu sözlerde anlatılan şeylerin olacağına. Çünkü, içlerindeki en kadim korku ve sonsuz hazza ve huzura duyulan açlık yönetiyordu onları ve belki de bu yüzden İsa, etrafını sarmış küçük çocukları göstererek, çevresinde onu dinleyenlere ''Şu çocuklar gibi saf olmadıkça Tanrı'nın Krallığı'na giremezsiniz!'' diyordu.

-------------------------------------------------------------------------------------

Özlem duyma konusunda bir usta sayılırım. Sürekli özlerim ben. Yataktan kalkar kalkmaz özlemeye başlarım, gün boyu özlerim, yatağa girerken özlemeye devam ederim ve rüyamda da özlerim. Hep ulaşamayacağım şeyler görürüm rüyamda. O, çocukluğum, bir bisiklet, askerliğin bir iki güzel anısı, bahçesinde vişne ağacı olan evimiz vs. Ama o 'vs.' bir yaşam anlamına geliyor ve anlatamıyorum burada malesef. İşte bunlar beni oluşturuyorlar. Ben bunlardan başka birşey değilim. Bunlar, ya boğazıma geçireceğim bir iple ya da bir kurşunla son bulacak.

-------------------------------------------------------------------------------------

Büyük bir çaresizlik içinde debelenip duruyorum. Nereye baksam acı, yoksulluk ve korku! Hayır, hayır, Tanrı'yla barışamam, onu affedemem!

-------------------------------------------------------------------------------------

''Demek ki yaşam, tüm dramlarına karşın, hala güzel olabilirmiş. Altmış yedi yaşındayım; kendim için sevilmediğimden gençlik tanımamış olan ben, şimdi kendimi hiç olmadığım kadar genç hissediyorum. Bu iş yakında bitecek olsa da.

Evet, bazan gelecek uzun sürüyor.

l'avenir dure longtemps'' Gelecek Uzun Sürer / Louis Althusser

Zayıflığın Doğası

2011-08-20T20:13:00.004+03:00

Zayıf bir insan, bununla, yani zayıflığıyla güçlüdür. Onun sözleri zayıflığının teşhiridir ama öte yandan sözlerinin ateşine odun taşıyan olgu zayıflığıdır. Ama bunu farketmesi, kendisini tanıması, zayıflığın ona çocukluğuğundan itibaren öğretilen şey olmadığını bilmesi gerekir. Ancak bu şekilde, kendisindeki gizli silahı keşfedebilir. Ama bu durumda da, mevcut silahın saklanması, bakımının yapılması ve bazen de kullanılması gerekir. Amatör bir zayıf kendisine karşı kullanacaktır bu silahı en başta. Daha sonra ise, bir biçimde ustalaşacak ve gerçek hedeflere ateş edecektir. Zayıflığın doğası, doğanın kırılganlığına ve aynı zamanda o büyüleyici kuvvetine denktir. Zayıf, kendisini eğitmelidir ve uzmanlaşmalıdır. Kendisinde mevcut olan bu silahı, biri/leri ona karşı kullanacaktır aksi halde. Ve zayıf olan bir erkekse, kadınlar yapar bunu genelde.

---------------------------------------------------------------------------------------

''Yoksa her şey ben olmadığım zaman, benim olmadığım yerlerde mi oluyordu?'' Aylak Adam/Yusuf Atılgan

-------------------------------------------------------------------------------------
''Çiçeğim, bu yaşamak değil
Tek tek
Ne geceler bir şeye benzer, ne yollar böyle
Tek tek'' Yalnızca/Fazıl Hüsnü Dağlarca-(Şiirin Bir Bölümü)

-------------------------------------------------------------------------------------
''Şu günlerde yazdığım her şey kötü ve alışılmış, fakirlere patates, oysa bu yazı işi dışında başka bir şeyde yapmıyorum...Şimdi canım hiç yazmak istemiyor, baş ağrım artıyor. Cehennemde korkunç bir şey olacağını sanmıyorum. Orada hiçbir şey olmayacak. Sauve qui peut!'' Brecht'in Güncesi/Bertolt Brecht/ Çarşamba,7 (Temmuz, 1920)

-------------------------------------------------------------------------------------

Dokunmadan, duymadan, dokunduğunu ve duyduğunu düşleyerek, sigara ölülerinin hemen yanında, yazıp durarak, intihar için bir ağaç ve bir ip bile seçmiş olarak, düğümlerini çözmeye çalıştıkça onu daha da sıkılaştırıp adeta boğularak geçti yaz. İntihar edeceğimi söyledim ve intihar günlükleri yazdım. Bu kararımdan hala vazgeçmiş değilim. Yaşamım katlanılmaz bir halde ve bunu ben yaptım; bir örümcek gibi ben ördüm bu kafesi. Şimdi, eğer ölmezsem, hep çok az parayla ve bastırılması gereken bir yığın arzu ve duyguyla, karanlık ve soğuk kış gecelerinde, tek başıma, nefes alan bir ölü gibi yaşayıp duracağım.

-------------------------------------------------------------------------------------

Bazen neşeli ve çoğu zaman yarı deli ve nadiren de katatonik bir halde, odamın içinde. İşte benim salt gerçeğim budur.

Vişne Reçeli

2011-08-20T00:08:00.004+03:00

''Birşey geçip gitmişse, geçip gitmiştir. Bitmiş, yok olmuştur. Bırakın gitsin öyleyse! Görmezden gelin onu, avunmak istiyorsanız, yitirdiğiniz şeyi hiçbir zaman aynı olarak ele geçiremeyeceğiniz düşüncesiyle avutun kendinizi. Yeni birşeydir artık o. Sizden kopar kopmaz değişmiştir.'' Ah Bu Rüzgar/ Katherine Mansfield

---------------------------------------------------------------------------------------

Hani kendimi yazardan filan saydığımdan değil de, şu sözleri seviyorum yine de; sanki bir tanımlamada bulunuyorlar, bir bakıma edebi bir teşhis gibi, diyor ki Scott Fitzgerald, ''Yazarlar, tam olarak diğer insanlardan değildir. Eğer bir şeyseler, tek bir insan olmaya çabalayan birçok insandırlar. '' Kendi halinde yazıp duran, yaşamda hiçbir halt becerememiş, en çok istediği şeyi, yani bir yazar olmayı da beceremeyeceğini anlamış olan ben, bunu, yani yazma eylemini, dürtüsel olarak yapıyorum artık. (Hem deneyimlerime dayanarak, söylemeyebilirim ki, bu ülkede sırtınızı yaslayabileceğiniz bir duvar yoksa, siz de yoksunuz.) Ne de olsa ben yarım kalmış bir inşaat gibiyim. Ben onlarca kişiyim ama hiçkimseyim. Çocukluğumda, şu duvarlara sürünce cızırtıyla alev alan fındık kabuğu benzeri bayram eğlencelikleri vardı. Nedendir bilinmez, annemi sıkıştırırdım para ver de ben de alayım diye. Annemde para ne gezer. Devlet memuru bir babanın, üç çocuğundan, en küçüğü olarak, yaşamdan yediğim ilk nanik, duvara olanca gücümle sürtmeme rağmen cızırdamayan o fındık kabuğuydu. Çünkü o gerçekten bir fındık kabuğuydu ve bir saat sonra nihayet anlayabilmiştim. Annem, beni başından savmak için, memleketimizden dolayı evde hep az da olsa bulunan fındığın kabuğuna sığınmıştı. Bugün bu, nedense hiç komik gelmiyor.

-------------------------------------------------------------------------------------

Sana, kutsal bir gecede sarılarak, Ayışığı Sonatı'nı dinlemek! Ama zihnin bir oyunu olsa gerek, aynı zamanda, cehennemden gelen çığlıklar ve Tanrı'ya edilen küfürler duyardım yine de, tüm güzelliğine rağmen. Çünkü ben geç kaldım ve beynimde ne varsa, şekilsiz mahşer meyveleri gibi, olgunlaşıp dökülüyorlar, herkesin, tanıdıklarımın, az çok tanıdıklarımın, tanımak istediklerimin üzerine. Belki de, bir adamın veya kadının, belki bir travestinin sızıp kalmışken gördüğü bir rüyayım ben. Yazarlığını, sık sık gelen delilik nöbetlerine bağlayan Virginia Woolf, büyük bir yazar olabilmişti bu sayede. Ama bazı hastalıkların, hiçbir olumlu getirisi olmuyor. Ben de kesinlikle bir hastalığım ve tedaviyi hep başkalarında aradım; çok hasta olan başkalarında.

-------------------------------------------------------------------------------------

Çocukluğumun o küçük bahçesi ne güzeldi! İki vişne ağacımız vardı ve aslında kiracı olduğumuz için bizim sayılmazlardı. O zarif dallarına tırmanmıştım birgün, sonra bir dalı şöyle elimle kaldırınca birden karşımda beliren o vişnelerin görüntüsü hala aklımdadır. Annem reçel yapardı onlardan ve birazını da yerdik. Daha sonra taşındık oradan ve bir daha hiç bahçeli bir evde oturmadık. Bu şehri belki bu nedenden dolayı, hiç sevemedim. Bende bir aidiyet hissi oluşturamadı bu şehir. Babam irticacı olduğu iddiasıyla işten çıkarılınca, hayat çok zorlaşmaya başlamıştı bizim için. Yağlı boyacılık yapmaya başlamıştı babam ve çok az kazanıyordu ve sürekli taşınmak zorunda kalıyorduk. Hiçbir mahalle, hiçbir arkadaş, hiçbir aşk, hiçbir vişne ağacı, benim değildir artık. Hep izledim, bir biçimde yaşayanları ilgiyle, kıskanarak ve yalnızlık içinde izledim durdum. Ne köklü bir arkadaşlığım ne de bir sevgilim oldu, ellerini tutup dolaştığım. İçimde birşey kırıldı ve artık söylemekte bir sakınca göremiyorum, ben çoktan öldüm.

-------------------------------------------------------------------------------------

Yıllar önce bir akşam biri, bana, 'Fatih'' dedi. Adımın onun ağzında yankılanması ne inanılmazdı. Ben bugün boş yere yaşıyorum. O akşamın gecesi, mutlu bir biçimde intihar etmeliydim.

-------------------------------------------------------------------------------------

Açlıktan, ısırarak

2011-08-19T20:04:00.003+03:00

Bütün insanlar deli ve görmemek için hiçbirini/ Kapanmak gerek içeri, aynayı da kırıp odadaki, diye yazmıştı, dürtülerin ve güdülerin efendisi Marguise De Sade, vererek soyadını sadizme.

-------------------------------------------------------------------------------------

Tanrı hata yapamaz. Çünkü o kusursuz ve saf zekadır. Tanrı hata yapamaz, cümlesinden 'hata' kelimesini çıkarın birde. Tanrı...yapamaz. Demek ki onun bile bir sınırı, yapamayacağı şey/ler varmış ve/veya Marquise De Sade'nin 'delileri' Tanrı'yı hapsetmişler sınırlılığa.

-------------------------------------------------------------------------------------

''Yaşadığım bir sürü depresyonla toplam ne kadar vakit kaybettim acaba? Aldığım tüm cinsel hazların toplam süresinden fazladır herhalde'' Yakınlık/ Hanif Kureishi.

-------------------------------------------------------------------------------------

Düğünü vardı kuklaların ve bir köpek sırtüstü yere yatmış, arka bacaklarından birini havaya kaldırmış, kulağındaki, aşılı olduğunu gösteren minik yeşil etiketle etrafı seyrediyordu. Sağ yanından geçtim ve sol yanından, elinde telefon sinirli sinirli konuşan genç bir hanım geçiyordu. Ve rüzgar parmaklarımın arasından kayıyordu ve bir kum saati olduğumu düşünüyordum. Dönüp bir defa daha baktım köpeğe, bir araba yanından geçiyordu. Köpek bir köpek olmanın ne olduğunu düşünüyordu.

-------------------------------------------------------------------------------------

Kargalar çöpleri karıştırıyordu. Bir tanesi, çöpten düşmüş bir gazete parçasının üzerine çıkmış, başını eğmiş, dikkatle bakıyordu. Gazete okuyan bir karga gördüğümü sandım biran.

-------------------------------------------------------------------------------------

Bu yazın başlarında bir akşam, kafadan çatlak olduğuna dair en ufak bir şüphemin olmadığı ressam Orhan Albaş'la, resim yaptığı duvarların önünde konuşmuştuk iki saati aşkın bir süre. Beykoz'da, hastane yolundaki duvarlara, Beykoz'un tarihi ve doğasal güzelliklerini çiziyordu. Ona neden daha soyut şeyler çizmediğini sormuştum. Verdiği cevaptan da hiçbirşey anlamadım fakat. Bugün şöyle bir yürüdüm hastane yolu boyunca ve az kalsın kusuyordum o arabesk ve berbat, çiçekli böcekli, denizli, sözde tarihi resimlere bakarken. Çünkü ressamın parasını gayet muhafazakar bir adam olan Beykoz Belediye Başkanı veriyordu elbette. Cebinden vermiyordu ama kendisine oy verenler de aynı kafadandı. Doğal olarak sanat fakir semtlere uğramıyordu.

-------------------------------------------------------------------------------------

Sisler içinde bir sabah, gölün kıyısına indim. Göl, sisin içinde yitmişti adeta. Yerden bir taş aldım ve göle fırlattım; taş, aynı hızla geri geldi ve kafama çarpıp kanamasına neden oldu. Çarpmanın etkisiyle suya düştüm ve bir rüya gördüm. Bir gölün içinde boğulduğumu görüyordum. Boğulduğumu görüyordum. Boğuluyordum.

-------------------------------------------------------------------------------------

Islak otların üzerinde oynaşıyordu yavru tilkiler ve gri bulutların egemenliğindeydi gök ve karanlıklarıyla heryer. Yalınayaktım, tamamen kana bulanmış bir pantolon vardı üzerimde. Ellerime sıcak nefesimi üfleyip ısıtmaya çalışıyordum ve belimi hafifçe bükerek kollarımı çelimsiz bedenime sarıyordum. Kendi kendime söylenerek ve sürekli arkama bakarak yürüyordum hızla ve bazen de düşüyordum. Ve göremiyordum ne bir ev ne de bir canlı. Açlıktan, ısırarak kopardığım serçe parmağımı çiğniyordum.

-------------------------------------------------------------------------------------

Zamanın kumları örtülüyor üzerime
Yavaşça kayboluyorum gözden
Şikayet edecek değilim
Bunu özlüyordum ezelden

Durgun suya baktım...

2011-08-18T23:46:00.004+03:00

Çirkin olduğunu düşündüğü için kendisinden nefret eden, aynaya bile tükürdüğü söylenen Ahmet Haşim, Başım adlı şiirinde şöyle yazmıştı: Ürkerim kendi hayaletimden/ Sanki kandır şakağımdan akıyor/ Bir kızıl çehrede ateş gözler/ Bana sanki içimden bakıyor . Ve bir başka eserinde: Durgun suya baktım ve dedim: Ah ölebilsem/ Madem ki yok ağlayacak mevtime kimsem, diyerek, o belki de ancak kendisinin dayanabileceği yalnızlığını anlatıyordu. Ahmet Haşim'e olan ilgim, şiirlerinin gerçekçi ve az biraz da grotesk oluşu kadar, onun kişiliğinedir de. Anlatılanlara göre, Haşim bir dost ziyaretine gider. Evin hanımı bir jestte bulunur ve Haşim'in fotoğrafını eşinin ve Yahya Kemal'in fotoğraflarının yanına koyar. Bununla onu ne kadar önemsediklerini göstermek istemektedir. Ama, Ahmet Haşim yerinden fırlar ve kadını, 'çirkinliğini ortaya sermek için, fotoğrafını, iki güzel erkeğin arasına koymakla'' suçlar. Haşim'e göre kendisi, iri ve yağlı, bedeni üzerinde koca kafası , kısacık boynu ve yüzündeki yara iziyle bir ucubeyi andıran, çirkin sesli zavallı bir adamdır.

-------------------------------------------------------------------------------------

Bazen sırf bir ayağımız topalladığı için daha da hızlı koşmamız gerekir.

-------------------------------------------------------------------------------------

Benim yalnızlığım da böyledir; bazen biri onu kurcalar ve hamur gibi şekil verir, ama asla bu hamura tuz olmaz. Ben bir durak gibiyim. Herkes durur ama çoğu inmez. İnenler de bana gelmez. Ya uzaktır, yada göksel bir nedenden dolayı benimle bir olamaz. Ben, ben deyip duruyorum o yüzden; çünkü başka kimseyi tanımıyorum.

-------------------------------------------------------------------------------------

Üzerinde Arapça Allah, yani الله yazan meyveler, kan ağlayan Meryem Ana heykelleri vs. Öte yandan, Plutark şunları yazar, Camillus'un hayatını anlattığı eserinde, bu tarz mucizelere örnek göstererek, ''Üzerlerinden ter damlayan yontular, işitilebilir mırıltılar çıkaran, yüzlerini dönen ve gözlerini kapayan imgeler gibi daha başka doğaüstü olaylar üzerine yazan tarihçilerin sayısı az değildir.'' Ama Plutark bu gibi şeylerin boşinanç olabileceğini söylerken, aynı zamanda yine de açık bir kapı bırakıyordu Tanrılar'ın oyunlarına.

-------------------------------------------------------------------------------------

Dönüp yine yalnızlığa uğruyorum. Gecenin masallara inandıran ve masallar yazdıran kudreti beni içine çekiyor. Boşluğumla başa çıkabilmek için, kendimce silahlarım var; yazmak, okumak ve müzik. Hepimiz bunlara sığınıyoruz aslında. Ben sadece kendi yalnızlığı biliyorum yine de. Ama yalnızca bir dakikalığına, başka birinin çektiklerini çekebilseydim, empati kurarak bile değil, tam olarak o kişi olabilseydim, belki ancak o zaman çenemi kapatır ve sonsuza kadar da açmazdım. Ama bu mümkün değil işte. Yara bandı, yarayı bilmez!

-------------------------------------------------------------------------------------

Dün gece, hiç olmadığı kadar canım yandı rüyamda. Sürekli tekrarlayan rüyalarım var ve bunlardan birini görünce, o gün, akşama kadar o acıyı hissediyorum.

-------------------------------------------------------------------------------------

Kalabalık ne kadar da çabuk toplanmış, diye düşündüm, istemeye istemeye içine çekildiğim, o gürültülü bedenlerin anaforuna doğru sürüklenirken. Yerde yatmakta olan yaşlı bir erkek cesedine bakıyordu yığınla insan. Yaşlı erkek cesedi de onlara bakıyordu. Adamın gri gözleri ardına kadar açılmıştı ve kalabalığı seyrediyordu. Bir ölü görmek, diyordu adam, siz yaşayanları hep çok etkilemiştir. Doğru, şu kocaman araç az önce bana çarpmadan önce, ben de sizler gibiydim, bir ölü görmek beni de adeta büyülerdi, kabül ediyorum; ama inanın ölüler için de yaşayanlara bakmak o denli ilgi uyandırıcı.

-------------------------------------------------------------------------------------

Kelimelerimin altında cesedim yatıyor.

Körlük

2011-08-18T19:43:00.003+03:00

Otuz dört yaşındaydım, sağ gözümü ateşte kızdırılmış bir bıçakla kör ettiklerinde. Acı yayılmıştı bütün bedenime ve korkunç çığlıklar atmıştım saatlerce. Elimle otları yoluyordum acıdan ve avuçlarıma çamur dolduruyordum sürmek için gözüme. Bana bunu yapanlar ise, içiyorlardı şaraplarını testiden, gülerek ve uzamış koca sakallarına dökerek. Yalnızca on dört yaşlarında bir oğlan bakıyordu bana acıyarak ve su döküyordu gözüme diğerlerinin engellemelerine aldırmayarak. Ve bu çocuk, yardım etti kaçmam için, gelerek bir gece gizlice, elinde anahtarlarla, ve çözdüm zincirlerimi, uzaklaştık onunla. Karanlık en saf halindeydi ve ay bile çevirmişti yüzünü, görüyordum çok az ve düşüyordum her adımda ve çocuk sağ gözümdü. Yürüdük böylece günlerce, açtık ve susuz, bir köy gördük sonunda, merhametli insanların yurduydu, orada bıraktım çocuğu ve devam ettim yola. Bir sabah, sakin bir göle vardım, kendimi içine attım, çamurdu her yanım ve ölüyordum susuzluktan, dayanırdım herşeye ama susuzluğa katlanamazdım. Sonra ormana girdim ve bir tuzak kurdum, tavşanlar için. Gece bastırınca bir ağaca tırmandım, sarıldım dallarına ve bıraktım kendimi tetikte bir tilki uykusuna. Hiç durmuyordu yağmur, üşüyordum ve açtım ve bana yapılanları düşündükçe, diyordum ki kendime, hayatta kalmalıyım.

Uyandım, aç ve üşüdüğüm bir sabaha ve yoktu bir umut görünürde, ne ormanda ne dağda ve indim ağaçtan, yürüdüm saatlerce, bir köye rastladım yine. Gün görmüş bir ihtiyar yaklaştı bana ve dedi ki;

-Köyümüze lanet getireceksin, ama misafirisin Tanrı'nın ve bizimle yiyeceksin!

-Çok açım ihtiyar, acele et, yemek ve su ver!

Ve peşine takıldım ihtiyarın, girdik bir çadıra, sıcaktı içi ve boldu etle şarap, yedim ve içtim ama geceye kalmadan gitmeliydim!

Kimse yolcu etmedi beni, yanaklarına vuran rüzgar gibiydim, varlığımı hissettiler ama göremediler. Yürüdüm yine uzun uzun, ama şimdilik toktu karnım ve biraz da sarhoştum. Su içerken gördüm dağlanmış gözümü bir ırmaktan ve haykırdım nefretle ve cehennemden gelen bir öfkeyle, titredi çamlar ve dalgalandı ırmak! Yürüdüm içine doğru, açarak kollarımı, bıraktım kendimi ve girdim suyun altına. O kısa süre, geldi aklıma çocukluğum, gençliğim ve kör edişleri gözümü, çıktım sudan hızla ve döndüm az önceki köye, yalvaracaktım bana bir kılıç verin diye ve ateşe verecektim köylerini eğer vermezlerse!

Şimdi

2011-08-18T02:41:00.003+03:00

İçimde, tarifsiz bir sıkıntı var. Kimseye anlatamam; anlatsam bile hep etrafından dolanırım gerçeğin, asla tam olarak anlatamam! Bana biçilen rol bu!

-------------------------------------------------------------------------------------

Bir odanın içinde yaşıyorum. İşim yok, param yok, geleceğim ve tutunacak anılarım yok. Zaman gelip geçiyor. Para bulup şu çürümüş kitabımı bastırsam ya işte! Ama olmaz, yapmazlar. Çünkü, onların kafalarında gezip durmakta olan adamlar ve kadınlarla ortak bir yönüm yok. Yeteri kadar 'şey' değilim, onlardan değilim, öyle değilim, şunum şöyle, bunum böyle. Asla varolamayacağım! Herşeyi yitirdikten ve aslında sahip bile olamadıktan sonra, bana verildiğini düşündüğüm yazma arzusunun da aslında içi boş bir kuruntu olduğunu anladım. Ben yokum. Gerçekten yokum.

-------------------------------------------------------------------------------------

Kendimi zor tutuyorum.

-------------------------------------------------------------------------------------

Şimdi düşer gözlerime uyku.

-------------------------------------------------------------------------------------

Giderek kişiselleşiyor. Bu boşluk ve sıkıntı! Daha ne kadar, nereye kadar? Ben ne yapacağım! Bir insan ne yapmalıdır? Nedir o şey?

-------------------------------------------------------------------------------------

Karanlığa ve sessizliğe özlem.

-------------------------------------------------------------------------------------

Saat 02:59

Şehit

2011-08-17T23:49:00.005+03:00

Sadece kelimeler beni ayakta tutuyor ve yalnızca kelimeler var. Dokunmak yok, duymak yok. Şimdi asla ve asla derinleşemeyecek kırılgan ilişkiler, köksüz duygular var burada. Sanki bir kasırga geçmiş gibi içimden; herşeyimi, özelimi ve özel olmayanımı etrafa saçmış ve beni öylece, sersemlemiş bir halde ortada bırakmış. Ama çok yakında bu kaprisli mavi cehennemi terkedeceğim. Çok insanın yüzüne tükürmek isteyip, başaramamış ben, hep korkmuş ve sözlerini yutmuş ben, hiçliğimi de alıp gideceğim buradan.

-------------------------------------------------------------------------------------

Değersiz küçük adam koca bir yaz mevsimini ölümün avucunda geçirdi. Ne kapitalist sistemin ve ne de feodal ilişkilerin kabül ettiği küçük adam! Ben bir fareyim ve hastalık taşıyorum. Benim sizinle ve herkesle olan ve olabilecek tek ilişkim bu gerçek üzerindendir. Tüm olası ilişkimiz kelimeler üzerindendir. Dokunmak ve duymak yok. Burası benim sağırlık ülkem. Artık hiçbirşey istemiyor ve arzulamıyorum. Hastalıklı bir istikrarla yazıp duruyorum sadece. Kendimi doğurmaya çalışıyorum; annemin doğurmuş olduğu halimden memnun değilim çünkü. Bu yüzden, kollarımı kesip, göbeğime sürüyorum kanı ve ancak o andan sonra yazmaya başlıyorum. Benim adım, asla anılmayacak! Annem bir hayalet doğurmuş. Yazmayı, iletişim kurmak için bir araç olarak görüyordum yıllardır. Ama şimdi iletişimsizliğin, yarı iletişimin ve yarım merhametlerin bir aracı oldu. İletişimsizliğin ve daha da yalnızlığın, izole olmanın ritüeline dönüştü. Yazmanın tuzağına yakalandım!

-------------------------------------------------------------------------------------

Kurtlara, bayraklara sığındı çocuklar! Alemin, yedi kat yerin ve göğün, cinlerin ve insanların en hayırlılarının ve hayırsızlarının Allah tarafından, vajinaların kapakları açılarak bu gezegene döküldüğü bir gerçeklik içinde yaşıyoruz ey çocukluğun sıcak yatağını terkedemeyenler! Eğer şehitlik bir onursa, şehide cennette büyük itibar gösteriliyorsa, o halde ey analar ve babalar, kardeşler ve eşler, sevgililer ve nişanlılar, akrabalar ve arkadaşlar, o genç adamları sizden alan teröristlere, yani diğer genç adamlara teşekkür borcunuz var! Onlar sayesinde, belki yaşasa günaha batıp cehenneme gidecek olan oğlunuz, şehit edilerek cennete gidiyor. Hadi şimdi kalkın ve teröre teşekkür edin!

-------------------------------------------------------------------------------------

Ey ruhların parmaklarını emen bebe! Battaniyen ne kadar inceyse o kadar çabuk büyürsün. Ben adımı ve yaşımı söyleyip duruyorum. Diyojen, kendisini dinlemeyen kalabalığın ilgisini çekmek için kuş sesi çıkarmaya başlamış ve bunu yaptıktan sonra toplanmaya başlayan kalabalığı da sopasıyla kovalamış! İsmini bildiğiniz biri açık hedeftir artık öyle değil mi? Ben oda yurdundanım değil mi? Hiçbir arzum yoktur benim, bir kadına ihtiyaç duymam, sevişmek istemem, bir hayvan gibi yer, içer ve tuvalette rahatlarım! Hepsi bu, benim özetim bu! Kimseye dokunamayacağım! Kimse olamayacağım! Ölemeyeceğim bile, delireceğim sonunda tamamen ve beni bir hastaneye kapatacaklar! Avuçlarını yalarlar! Silahı ağzıma dayayıp tetiği çekeceğim!

-------------------------------------------------------------------------------------

Öl, öl ve, tozlar tozlara, küller küllere! İddiaya giriyorum, en kurak benim! En çöl benim! Ölmesi gereken benim!

-------------------------------------------------------------------------------------

Kederin Evi

2011-08-17T00:42:00.005+03:00

Burası kederin evi. Burada mutlu yüzleri sevmiyoruz biz. Gülemeyiz. Kara giysilerimiz içinde, önümüze bakarak, koltuklarımızda, sırtlarımızı duvara dayayarak yerde, sandalyelerimizde oturuyoruz. Kimseden daha şansız veya şanslı değiliz. Farkımız, yaşamın bize yaptıklarına verdiğimiz karşılık olarak, donup kalmayı seçmiş olmamızdır. Biz bir adım ileri gitmek bile istemedik olanlardan sonra. Yaşadıklarımız bize yetti ve artık ne bir mükafatı vardı hayatın ne de bir hazzı. Yaşam, olduğu biçimde bir hata idi çünkü. Kimse düzgün ve doğru bir yaşam süremezdi. Alınan her karar bir başka hatanın doğmasına neden oluyordu. Yaşam içiçe geçmiş bir hata zinciriydi ve bu zincir çözülemezdi; yaşamın doğasında yoktu bu. Sizi bulan şey yalnızca kederdi. Kederin korkunç bir gücü vardır üzerimizde. Doğru yaşanmış bir yaşam yoktur. Yaratılış veya evrim, bu biçime hangi yoldan/yollardan geldiysek gelelim, sonuçta herşey bir hatadır. Tanrı'nın bir projesi olsa bile, hatalı bir projedir bu. Belki de,'' Aman Tanrım, ben ne yaptım!'' demiştir Tanrı. Ama diyemezdi, bir ateistti tanrı; zira kendisinden üstün başka bir güç yoktu ki ona inansın. Dolayısıyla, hesap sorulamaz, saf bir güç altında yönetilen bizler, her anlamda çaresizdik ve çaresizliğimiz bir hatanın sonucuydu.

İntihar 'esc' tuşuydu. Ne zaman hallaç pamuğu gibi atılsak yaşamın kaprisli ellerinden, çarpılsak ne zaman duvarlara ve ne zaman aşkın mekandan ve hatta insan olma halinden, beşeri zaaflardan münezzeh gezegenine ayak bassak, o vurdumduymaz zulmün elleri, et, kan ve kemikten kuklalar olan bizleri geri alıyordu, söküyordu umudun, memnuniyetin ve hazzın zirvelerinden. Buna da olgunlaşma diyordu o diktatör, yaşamı öğrenmek adını veriyordu. Oysa olan, bir hatada yaşamayı, mayınlı bir tarlada yürümeyi öğreniyor oluşumuzdu ve bunu anladıktan sonra, bütün o gülüşlerin altında perde perde kederler gizleniyordu artık ve , ''Sevinciniz, gerçekte peçesini kaldırmış kederinizdir!'' diyordu Halil Cibran. Evlerimiz, bu yüzden kederin evi oluyordu. Her ev, kederin evi oluyordu. Örneğin, o eski fotoğraftaki çocuk yoktu artık, nereye gidiyordu bütün bu çocuklar? Nasıl birden bire kayboluyorlardı ortadan. Bizler o çocukları yutuyorduk sanki Kronos gibi.

Ölüm, Kafka'nın da dediği gibi, bir hatanın düzeltilmesiydi. Ondan neden bu kadar korkuyorduk o halde? Bilinmeyen olduğu için mi? Başka bir şehir de bilinmeyen değil midir? Başka bir insan, kalabalık bir yolda yürürken gözlerine baktığımız o insanlar da bilinmeyen değil midir? Onlar da en az ölüm kadar tehdit değiller mi bizim için? O halde ne yapmalıyız? Kolay yolu seçip 'esc' tuşuna mı basmalıyız? Yoksa o eski kitaplara dönüp, 'hatanın sahibi'ne, 'hatanın yaratıcısı'na mı sığınmalıyız? Bir insan ne yapmalıdır? O korkunç boşluğu bir defa gördükten sonra? Ben bunları kendi keder evimden, keder odamdan yazdım ve sen de kendi keder evinden, keder odandan okuyorsun yazdıklarımı. Lütfen pencereden, balkondan bir iki dakika kadar diğer evlere bak. O evlerde, kederin, keder örgütünün hücreleri olan odalar bulacaksın. Sırtlarını dayadıkları herşey yavaş yavaş yanmakta olan insanlar, yaprak gibi titreyen adamlar ve kadınlar göreceksin. Kendi 'esc' tuşlarını arayan insanları göreceksin.

Uyku

2011-08-16T20:54:00.003+03:00

Dünya ağır ağır yanıyor ve garip bir boşluk yeni karakterim oluyor sanki.

-------------------------------------------------------------------------------------

Sessizliğe duyulan ihtiyaç. Nereye gideceğimi hem biliyor, hem bilmiyorum.

-------------------------------------------------------------------------------------

Yaşam, eğer bütün gücümü tüketirsen seni nasıl yaşam haline getirebilirim ki? Eğer beni tüketirsen, sende ne harcayabilirim.

------------------------------------------------------------------------------------

Bu yolculuk çok mu uzadı nedir? Görecek ne kaldı. Pekçok şey elbette ama görmek istiyor muyum?

-------------------------------------------------------------------------------------

Dalida -Yolande Christina Gigliotti- o güzel sesli güzel kadın, 3 Mayıs 1987 yılında aşırı dozda uyku ilacı alıp intihar etmeden önce, şu notu bırakmıştı geride, '' Hayat artık çekilmez hale geldi. Beni affedin'' Hayatımın ne denli çekilmez hale geldiğinin artık hiçbir anlatım biçimiyle ifade edilebileceğine inanmıyorum. Ne bu blogta, ne de yıllardır defterlerimde yazdığım hiçbirşey asla tam olarak ifade edemeyecek neler hissettiğimi.

-------------------------------------------------------------------------------------------------

Sonsuz değil hiçbir keder ama insanın ömrü de uzun sayılmaz. Uzun bir dönemi çocukluk ve yine büyük bir bölümü de yaşlılık, hastalık vs. Hep bakarak, sürekli hasret çekerek ve hep eksik, hep öteki.

Lavta

2011-08-16T01:41:00.002+03:00

Boğulmak! O tuzağa yakalanmak! Hermann Hesse demiş ki, '' İnsanların büyük çoğunluğu yüzmesini öğrenmeden yüzmek istemez. Yüzmek istememeleri doğal, çünkü karada yaşamak için dünyaya gelmişler; suda değil. Ve düşünmek istememeleri de doğal, çünkü yaşamak için yaratılmışlar; düşünmek için değil. Evet, kim düşünürse, kim düşünmeyi kendisi için temel uğraş yaparsa bundan ileri bir noktaya ulaşabilir. Ne var ki, karayla suyu değiş tokuş etmiştir.'' Ne kadar da gerçek ve yalın! İnsan olmanın o sürekli delilik hali. Doğar doğmaz patlayan o LSD hapını zihinlere yerleştiren güç nedir? Bu yüzden ya çok mutlu oluyoruz yada tam tersi! Asıl ütopik düşünce 'normal'dir aslında.

-------------------------------------------------------------------------------------

Ve müzik! Burada da çıkar karşımıza o derin çelişki! Halil Cibran der ki, ''Ruhunuzu sakinleştiren lavta, bıçak darbeleriyle oyulmuş ağacın ta kendisi değil de nedir?''

-------------------------------------------------------------------------------------

Ey ruhun ve kalbin bitimsiz kederi! Sözüm sana, sözüm senin ta kalbinedir. Bu uykusuz saatlerin içinden geçen, otuz yaşında bir garip adama, bunları yazdırıp duruyorsun! Yarin sükunet dolu koynu, hangi harabolmuş çarşafların üzerinde uzanmıştır şimdi ve hangi sevişmeden yorgundur! Biliyorum gece uzun, çok uzun ve acı dolu! Canımı yakıp küle çeviren de, buna bir hayır yükleyemecek denli inançsız olmamdır. Kalbin neşesi, kiraz ağacının ilk meyvesi, adım mıydı çirkin olan yoksa yüzüm mü? Hangi merhametsiz tanrı su verir, ekmek verir, yatak verir de seni vermez ki! Sensiz suyun da zehri boğazımda yaradır ve hem biliyor musun, ben herşey için geç kaldım! Seni unutabilmek ve yeniden yaşayabilmek için geç kaldım! Şimdi en aptalından koyu karanlık bir acı gelip yuva yaptı kalbime! Gel, çık çıkabiliyorsan işin içinden. Ama bil ki, ben deliye döndüm.

-------------------------------------------------------------------------------------

Hayır, Somali hakkında birşey yazmayacağım!

-------------------------------------------------------------------------------------

1940'lı yılların Amerika'sından bir otomobil reklamı. Adam ve karısı bir oto galeriye giderler. Kadın bir arabayı beğenir ve der ki, ''Bu bizim arabamızdan daha uzun görünüyor!'' Devreye satış görevlisi girer, ''Evet bu modeller, geçen sene üretilenlerden on santim daha uzun.'' der. Kadın, aracın içine girer ve, ''ohhhhhh!'' diye inler, aynı anda hafiften kendinden geçerek. Çünkü şirketler Freudyen psikiyatristlerle çalışırlar ve libidinal dürtüyü son damlasına kadar bir tüketici yaratma projesi için kullanırlar.

-------------------------------------------------------------------------------------

Bir orman, karla kaplı bir orman ve bir kulübe! İşte bütün mesele bu!

Karınca Yuvası

2011-08-15T20:43:00.005+03:00

Olmayan bir ipe tutunmuş hayaletin hikayesi bu. Kör bir noktadan, tüm dünyayı görmeye ve anlamaya çalışıyor. Mümkün olan şeylerden, en uç fantazilere kadar herşey, bedensiz ve kütlesiz gölgelerden öteye gidemiyor onun için. Duvarların anlattıkları ve onun bunları yorumlayış biçimini okuyorsunuz sadece.

-------------------------------------------------------------------------------------

Aşırı hassas ve tamamen bozuk. Onarılamaz ve yenilenemez de.

-------------------------------------------------------------------------------------

Bir güvercin su içiyordu ve bir karga duvarın üzerine bırakılmış ekmek parçalarını yiyordu. Hayvanların özgürlüğü, ancak kendilerinden güçlü bir tür için kısıtlanabilir birşeydi. O türle karşılaşana kadar dünya bir karganındı ve bir güvercinin.

-------------------------------------------------------------------------------------

O büyük ressam, karnımı hafifçe kesiyor ve çıkan kandan, önümüzdeki aynaya yansıyan bizi çiziyordu sırtıma.

-------------------------------------------------------------------------------------

Üç yaşına geldiğinde duvarda yürümeyi öğrenmişti. Ayakları bir vantuz gibi yapışıyordu ve rahatlıkla geziniyordu duvarda.

-------------------------------------------------------------------------------------

O zehirli şarkı, tanrısal bir aşkınlık anına, birtür epifaniye neden oldu benim için. Ama devam etmesine izin vermedim, veremezdim.

Max Richter - On The Nature Of Daylight

-------------------------------------------------------------------------------------

Bir karınca yuvasının üzerinde uyudum.

...karımın sırtı çıplaktı...

2011-08-15T01:25:00.003+03:00

Rüyamda evli ve üç çocuk sahibi olduğumu ve bilinmeyen bir nedenden dolayı yaşadığım cinnet sonucu çocuklarımı vahşet dolu bir biçimde öldürdüğümü gördüm. Sırtımda simsiyah bir peygamber böceği vardı. Bana lanet okuyordu. Lütfen yapma demekten başka birşey gelmiyordu elimden. Sonra gidip, duvarın dibine siniyordum ve çocuklarımın ruhları beni teselli etmeye geliyordu. Karımı görüyordum; karımın sırtı çıplaktı ve balık pullarıyla kaplıydı ve ayakları ise keçi ayaklarıydı. Büzüştüğüm duvardan koyu renkte kan akmaya başlıyordu birden. Karım histerik bir biçimde, ellerini göğe kaldırıp, göğsüne hafifçe vurarak, tiyatral bir şekilde, o en sevdiğimiz şiiri okuyordu. Karımın sesi, peygamber böceğinin lanetlemelerine karışıyor ve sırtıma inen koyu kan damlalarının yarattığı ürperti ile kaotik bir uyum gösteriyordu.

-------------------------------------------------------------------------------------

O asırlık ağaç yıkıldı nihayet. Beklenen birşey olmasına rağmen insanlar şaşırdılar yine de. Oysa en temiz yağmur suyu bile, asit etkisi gösteriyordu ağacın diplerinde ve ağaç en küçük seslere dahi tahammül edemeyecek bir durumdaydı. Bana anlattığı şeyler genelde, dallarına konup, altından geçmekte olan insanların üstüne atlayıp ruhlarını yiyen cinlerin varlığıyla ilgiliydi. Gördüğü şeyler o kadar korkunçtu ki, bununla yaşayamayacağını düşünmeye başlaması ve çürüme emareleri göstermesi, aynı döneme denk gelmişti ve kesinlikle bir tesadüf değildi.

-------------------------------------------------------------------------------------

Uzun koridoru geçmem gerekiyordu. Ama katıksız bir karanlığa yuvaydı bu koridor aynı zamanda ve elimdeki minik mum oldukça güdük bir ışık yayıyordu. Koridorun başında dikildim öylece ve ne yapmam gerektiğini düşündüm. Ve buldum! Hemen odama koştum ve tek başıma olduğum için epey zorlanarak koridorun başına kadar çektim piyanomu ve çalmaya başladım. Önce isteksizce bir iki ışık yandı. Ardından bir iki tane daha ve sonunda bütün koridor ışıkların yurduydu artık. Ama şimdi geçmek istediğim bu koridorun o kadar da ilgi çekici olmadığını görüyordum. Piyano çalmayı bıraktım böylece ve koridor yeniden karanlığa gömüldü; artık eskisinden daha çok merak ediyordum koridoru.

-------------------------------------------------------------------------------------

Sırlarla dolu gece, göğsümü yarıyor keskin bir bıçakla. Organlarımı söküyor içimden ve yerlerine saman dolduruyor; ardından beni bir morga kaldırıp, kapıyı kilitliyor.

-------------------------------------------------------------------------------------

Sevgili B. Sana çok ama çok teşekkür ederim. Bana önerdiğin şey inanılmazdı. Umarım birgün gerçekleşir.

-------------------------------------------------------------------------------------

Kene

2011-08-14T15:55:00.010+03:00

Amerikalı yazar Arthur Asher Miller şunları söylüyordu ruhsal/zihinsel acı hakkında, (A)'' Bana göre, psikanaliz acı çekmeyi bir hata, bir zayıflık göstergesi olarak ele alıyor. Hatta bir hastalık göstergesi sayıyor. Ama aslında, bugün bildiğimiz en önemli hakikatler, insanların acılarından türemiştir. Mesele acıyı geri almak veya dünya üzerinden yok etmek değil, onun sayesinde hayatımıza bilgi katmaktır. Onu sürekli engelleyip kendimizi sürekli 'iyileştirmeye' çalışmayı bırakmalıyız. Beynimize yerleştirilen mutluluk dedikleri his dışında herşeyi engelliyoruz. Bana öyle geliyor ki, insanı özgürleştirmek yerine en büyük çaba kontrol etmek için harcanıyor. Onu serbest bırakmak yerine, tanımlamaya uğraşıyorlar. Çağımızdaki delilik iktidarında, bütün ideolojinin bir parçası bu.''

-------------------------------------------------------------------------------------------------

Hiç bitmeyen seslerin arasında uyudum. Günahlarım, küçük birer çocuk şeklinde, ip atlayıp durdular odamın içinde. Gözlerime sigara bastırdım ama yine de uyuyamadım. Kör olmak başka şeyleri görmek için bir fırsattır diye düşünüyordum ama kör olamadım. Malesef hala görüyorum. Ne kadar çok şey var görülen ama görülmemesi gereken!

-------------------------------------------------------------------------------------------------

Bir rüya. Yağmur yağıyordu ve sık ağaçlarla çevrelenmiş bir şatonun en üst katındaki penrecen ormanı izliyor ve yağmuru dinliyordum. Sadece mütevazi bir mum ışığıyla aydınlanıyordu bulunduğum oda. Böylece dalmış, ormanı izleyip yağmuru dinlerken birden bir takım şekiller belirmeye başladı pencere camında. Bu şekillerin daha sonra harfler olduklarını gördüm. şaşkınlık içinde yazının bitmesini bekledim ve bittiğinde şunları okudum, ''Orman yanacak ve evinde bundan kurtulamayacak. Sen de yanacaksın. Eğer böyle korkunç bir ölümden kurtulmak istiyorsan kendini tavana as!''

-------------------------------------------------------------------------------------------------

Herşey çok ağır ve kaldıramıyorum, dayanma gücüm bitmek üzere.

-------------------------------------------------------------------------------------------------

Nasıl olduğunu bilmiyorum ama olan şeyin ne olduğunu bildiğimi sanıyorum. Bu beni öldürüyor. Elektro Kompulsif sonrası, sadece nefes alan bir canlıya dönüşen, bütün anıları silinen, yarısosyal bir ot halinde zararsızca etrafta dolaşan birinden farksızım. Hiçbir sosyal bağım yok. Kendi etime saplanmış bir kene gibiyim. Heryerimdeyim.

-------------------------------------------------------------------------------------------------

...

-------------------------------------------------------------------------------------------------

Hayatımda hiçbir kadına dokunmadım. Bu benim için bir tabu.

-------------------------------------------------------------------------------------------------

(A)The Century of the Self belgeselinde, Miller'la yapılan bir röportajdan.

Yarım Merhametler

2011-08-13T23:52:00.006+03:00

Çocukluğunda edebiyata olan ilgisi babasında nefret duygusu uyandıran, Japon yazar Yukio Mişima -gerçek adı Hiraoka Kimitake- babası tarafından böyle 'kadınsı' işlerle ilgilendiği için, hızla geçen trenin önüne atılmakla tehdit edilmişti. İlginç! Yukio Mişima hakkında ortaya atılan iddialardan biri de, bir arkadaşıyla eşcinsel ilişki yaşadığı idi. Ve yine henüz yirmi dört yaşında yazdığı 'Bir Maskenin İtirafları' adlı büyük ses getiren otobiyografik romanının konusu, toplumsal kurallara uymak adına eşcinselliğini bastırmak zorunda olan bir adamın hikayesiydi. Benim bastırmak zorunda olduğum duygular ise, tamamen heteroseksüel dürtüler. Asla bir kadınla birlikte olamam. O psikolojik eşiği geçtiğimi biliyorum. Ayrıca aşırı derece çirkinim de.

-------------------------------------------------------------------------------------

Ünlü yazar Stefan Zweig, 15 Kasım 1937 yılında Freud'a yazdığı mektubun bir yerinde şunları söylüyordu, ''...zaaflar ve fedakarlığın sonuna kadar götüremediği yarım merhametler, kaba kuvvetten daha öldürücüdür.'' Bu nedenle ya kimseye yardım etmem yada eğer yardım etmeye başlamışsam asla yarım bırakmam. Eğer bırakırsam, bu, ameliyat masasında, tam da ameliyatın en kritik bir düzeyinde doktorun odayı terketmesine benzer. Hastanın durumu ilkinden daha da kötü olacaktır bu şekilde.

-------------------------------------------------------------------------------------

Kendi tanrılarımızı yaratmıyor muyuz? Çoktan en büyük tanrıyı yaratmadık mı? Plutark, Heredotus'tan kaynaklı bir bilgiyle şunları anlatır, ''(Themistokles)Örneğin Androslular'dan para istediği zaman...onlara bir konuşma yaparak, iki tanrıçanın, İnandırma ve Zorlama'nın kendisine eşlik ettiğini söyledi. Adalılar da ona, kendilerinin de onlara para vermelerini yasaklayan Yoksulluk ve Olanaksızlık adında iki büyük tanrıçalarının olduğu yanıtını verdiler.

-------------------------------------------------------------------------------------

Çok uzun bir zaman boyunca sadece çöl gördüm rüyamda. Hep bir çöle gitmek istedim. Ama bu istekten kaynaklanmıyordu çöl hakkındaki rüyalar, aksine, rüyalardan kaynaklanıyordular. Merak ettiğim şey, bunun bilinçaltıma nereden girdiğiydi. Elbette plajda koca memeleriyle koşup duran aptal sarışınlar da görebilirdim, ama bunun yerine çöl görüyordum.

-------------------------------------------------------------------------------------

Bu akşam, hava kararmadan iki saat kadar önce dışarı çıkma cesareti gösterdim. Gidip bir sigara aldım ve sevgilisinin elini tutmuş şortlu tatlı bir kız gördüm. Hayır, hayır, eve dönüp, kızı düşleyerek mastürbasyon yapmadım hayır! Ama yapacağım. Mastürbasyon, küçük adamın büyük adam olduğu ütopik bir ülkedir ve orada hazzın cezası daha fazla hazdır.

Lütfen Yardım Edin!

2011-08-13T20:04:00.003+03:00

Az önce korkunç birşey oldu. Kulağımın içine kocaman bir sinek girdi. Sinek, beynimin içinde dolanıp duruyor şimdi. Onu çıkartamıyorum. Babamın silahını kulağıma soktum ve tetiği çekip onu öldürecektim ama silah epey eski olduğundan tutukluk yaptı. Bana bu konuda yardım edebilecek biri/leri var ise, lütfen hemen buraya gelip kurtarsın beni şu sinekten. Yazarken epey zorlanıyorum şuan. Gözümden çıkmaya çalışıyor. Lütfen yardım edin!!!

382

Duman kapladı tüm odayı. Odamı yakıyorum. Kitaplarımdan başladım yakmaya. Az önce gelip bana odamı yakmamı söyledi ve şimdi duvarın üzerinde yürüyor ve kafasını bilgisayar ekranına yaklaştırıp ne yazdığıma bakıyor. Odam yanıyor, odam yanıyor!

213

Alevler sandalyemin bacaklarını tutuşturdu. Dizlerimi karnıma çektim ve ancak bu şekilde yazabiliyorum. O ise tamamen delirdi. Ellerini çırparak ve sevinç çığlıkları atarak alevlerin içinde dolanıyor ben bunları yazarken.

1981

Çok fazla, çok fazla, çok ama çok fazla! Bunu kaldıramam, bu alev tüm binayı yakacak. Odamdan başlayarak tüm binayı yakacağım. Eğer bundan sağ kurtulursam beni bir hastane kapatacaklardır ama buna izin veremem. Siz o tımarhanelerin ne menem yerler olduklarını bilmezsiniz. Perdeler tutuştu işte. Yanıyor, yanıyor, muhteşem alevler!

011

Heryer yanmaya başlamadı henüz ama yanacak! Söndürmek istemiyorum, hem zaten musluklardan kum akıyor.

Saçma Şiir-3 - Kahkahayla Ağlayarak

2011-08-13T02:36:00.004+03:00

Odamda dolanıp duruyorum, örümcek bile uyudu
Yanımda olsaydın görürdün, şu tuhaf durumu
Gizleyecek birşeyim yok, şu yatak boş, gel
Ama gelmezsin, gelme de zaten, geç olmuş bak

Kaprisli gecenin doldurup boşaltmaları bunlar
Kahkahayla ağlayarak ve bokun içinde, çırpınış
Davul sesleri de kapak olsun, kafamın içinde güm güm
İki minik hapla dalarım düşlere şimdi , sen koynumda güm güm

Dünya ellerimdeydi

2011-08-13T00:23:00.003+03:00

Hepsinden önemlisi, yani bilmemiz gereken en önemli şey, sahip olduğumuzda diğer herşeyin, her bilginin değersizleşeceği o kadim bilgi, ölümlü olduğumuzdur. İnsan bir defa, ölümlü olduğunu anladığında dünya yavaşlar veya daha hızlı dönmeye başlar. Ama her halükarda, alışkanlığın devinimi değişecektir birden.

-------------------------------------------------------------------------------------

Yunan komutan ve devlet adamı Themistokles, kızını isteyen iki adamdan, yoksul ama değerli olanına vermiş onu. Plutark, Themistokles'in bu kararı hakkında der ki, ''Kızını arzulayan iki erkekten değerli olanı varsıl olana yeğledi. Çünkü insansız bir varsıllık yerine, varsıllıksız bir insanı yeğlerdi.'' Ama aynı Themistokles, Persler'in deniz kıyısına saçılmış cesetlerine bakarken, üzerlerindeki altın bileklikleri ve yakalıkları gördü. Onları almadan yanlarından geçti ve sonra arkasını dönüp, onu izleyen arkadaşına, ''Onları al,'' dedi, ''Sen Themistokles değilsin''

-------------------------------------------------------------------------------------

İlkokul beşe gidiyordum. Okulun yakınında, iki adet kırtasiye dükkanı vardı yan yana. Bir arkaşımla yavaşça yanaştık dükkanlara. Dükkan sahiplerinden biri diğerindeydi. Yavaşça süzüldüm içeri, elimi kasaya attım ve beş milyon lirayı alıp çıktım. Okulun son günleriydi. Hemen harcadık parayı. Rüyamda bile göremeyeceğim bir paraydı o zamanlar beş milyon lira. Ama şimdi ellerimdeydi. Dünya ellerimdeydi. Çok büyük bir paraydı benim için elimde tuttuğum. Bir sürü saçmasapan şey almıştık o parayla. İlerleyen yıllarda da tonla şey çaldım; sakızlar, çikolatalar, kolalar, bisküviler, bisiklet, oyuncak vs. Bir defasında da, gözümün döndüğü bir yaz günü, Gamzem'in kapısının önünde duran terliklerini çalmış ve günlerce öpmüştüm.

-------------------------------------------------------------------------------------

Kibar biri değilim. Ama iyi rol yaparım. Yaşamda herşeyin, yani her canlının bir yaşamda kalma stratejisi, silahı vardır. Bir zürafa, akasya ağacının dallarını yemeğe başladıktan hemen sonra, ağaç, yapraklarına zehir gönderir ve yapraklar simsiyah olur ve zürafa yemeyi bırakır. Benim de -çok zayıf ve korkak biri olduğum için- bu tarz savunma ve yaşamda kalma silahlarım vardır. Bunlar beni yaşamda tutmak için yaptığım şeyler değildir aslında; tamamen delirmemek için yaptığım şeylerdir.

-------------------------------------------------------------------------------------

Hepsini öldürdü. Kadın bütün çocuklarını- üç taneydiler- acımadan öldürdü ve sonra evlerinin hemen yanındaki göle bıraktı onları. Sonra eve gelen kocasına sarıldı ve onları ertesi gün pikniğe götürmelerinin iyi olacağını söyledi. Adam şoktaydı. Ölü çocuklarının güzel canlı kuklaları gibi olacaklarını anlattı kocasına kadın. Göldeki çocuklarını topladı ve ardından karısını öldürdü adam.

-------------------------------------------------------------------------------------

Bir grup elit adam ve kadın, tıka basa dolu konser salonunda Mahler'in 'Quartet for Piano and Strings in A Minor' bestesini dinliyorlardı. Birden bağırarak, panik içinde insanlar girdiler içeriye; şöyle bağırıyorlardı, ''Tanrı geldi, Tanrı dünyaya indi, işte bahçede duruyor!'' Kimse aldırış etmedi, çoğu duymadı bile ve duyanlar da gülüp geçtiler. Oysa Tanrı gerçekten de bahçedeydi.

-------------------------------------------------------------------------------------

Uyandığımda kendimi yatağa bağlanmış buldum. Yeniden uyumaya başladığımda bağlar çözülmüştü.

Saçma Şiir-2- Odamdaki Balık

2011-08-12T21:43:00.003+03:00

Okyanusta balık kalmadıysa ne yapsın köpek balıkları
Elbette göle gelecekler, yemek için yüzenleri
Etli küçük çocukları ve tombul beyaz kadınları
Biz Çince bilmiyoruz diye haykırarak hem de

Böyle bir düş gördüm dün gece, nefret ettim ama
Balığın biri odama girmiş, defterlerimi karıştırıyordu
Tamam dedim, anlat bakalım, nasıl yüzüyorsun, su yok burada
Yüzmüyorum, uçuyorum diye yapıştırdı cevabı suratıma

Organ

2011-08-12T20:48:00.006+03:00

Cam kırıkları bir boğuşma alametiydi. Kırmızı damlacıklar kasırganın etkisiyle etrafta uçuşuyor ve şaşkın, sararmış yüzlere sıçrıyordu. O paha biçilmez heykeller, sanki üçüncü melek tasını üzerlerine boşaltmış gibi kana bulanmışlardı. Etrafta bir akbabayı bile tiksindirecek kadar çürük et vardı. Kadının rahmi, sanki özenle çıkarılmış gibi duruyordu; etrafı minik lambalarla aydınlanan, duvardaki o köşenin hemen dibine bırakılmıştı ve rahmin içinden bir cenin başı görülüyordu. Kimse kımıldamıyordu. Kan damlacıkları etrafta uçuşup duruyor ve yüzlerden ve eşyalardan akıyordu. Kadının göğüsleri ise, tavandaki avizeden sarkıyordu; biri, insan organlarıyla bir şiir yazmıştı sanki ve bu şiir bir enigmaydı. Kadının vajinası ise, bedenden, yine büyük bir özenle koparılmış ve biri veya birileri tarafından cinsel ilişki için kullanılmıştı. Eğer insanlar kımıldamayı başarabilselerdi, vajinanın üzerindeki sperm kalıntılarını göreceklerdi. İki kişiye aitti bu spermler. Koparılmış organ, bedenin iki metre yirmi bir santim uzağına bırakılmıştı. Kollar ise pencerelere sıkıştırılmış bir vaziyette duruyorlardı. Kimse kımıldamıyordu. Kan damlacıkları uçuşuyordu odanın içinde ve bu damlacıklar girdikleri gözleri yakıyordu. Ama kimse kımıldamıyordu. O, kirişlerin arasında, duvarda duruyor, bazen yürüyor ve aşırı meraklı bir çocuk gibi onları izliyordu. Korkudan kımıldayamıyorlardı.

-------------------------------------------------------------------------------------

Tibetliler, ölünün kaburgalarını kırarlar ve bunu yapma nedenleri, ölüyü dizleri bükülmüş bir halde iple bağlayabilmektir. Rahipler kırk dokuz gün boyunca Tibet Ölüler Kitabı'ndan bölümler okurlar ve ölenin ruhuna Bardo'da rehberlik ederler. Ruh bazen korkar ve eve geri döner. Yakınları görür bu ruhu ve onu Bardo'ya geri dönmesi için ikna ederler. Kişi Bardo'da türlü ayartılarla karşılaşır. Şehvetle, korkuyla vb. yolundan saptırılmaya çalışılır. Ruh, anne ve babasını sevişirken, yani kendisini dünyaya getirecek eylemi gerçekleştirirlerken izler. Ölüm Tanrısı Yama'nın karşısına gelir sonunda ruh. Yama'nın bir elinde siyah ve diğer elinde beyaz taşlar vardır. Ruh eğer günahkarsa, Yama'nın elinden dökülen siyah taşlar çoğunluğu oluşturacaktır ve eğer günahsız bir yaşam sürmüşse, evet bu defa beyaz taşlar çoğunlukta olur. Ruh günahkarsa ya cehenneme gider yada bir hayvan olarak yeniden yaşama döner. Ama eğer ruh, Yama'nın karşısındayken, rahiplerin sesini duyar ve onları izlerse, parlak bir ışığın içine girer ve kendisini bir bebek olarak, annesinin kollarında bulur.

Kan

2011-08-12T02:44:00.002+03:00

Benim ne kadar kızgın olduğumu bilemezsin
Çaresizin öfkesidir bu, kemiklerini de yakar
Senin ufak ve tatlı gövden, anlamaz bunu
Yatışmaz da, sıkışmışın soykırımıdır olan

Uzak dur benden, hoş erkeklerinle düşler kur
Ben onlardan değilim, ben sizden değilim
Elimde bir falçata, şuan, kollarımı kesmekteyim
Kan damlasındandır o yüzden bu şiir, şiir bile olmayan bu şiir

Saçma Şiir

2011-08-12T02:27:00.003+03:00

Yakışıklı erkekler zengin olmasalar da olur
Tanrı dokunmuştur onlara, Yahudi Yusuf gibi
Parçalanır elbiseler, zarif parmaklarıyla
Gel bana aşkım, gel bana, koru beni!

Yani, gece adlı adam, oturur anlatır
Der ki, ah ne çirkinim ben böyle!
Ama bir yandan da şunu söyler, geliyor son
Vur kuşları, düşsünler gökten, sat pazarda
Onları soran olmaz ne sulhte ne harpte

Diyorum ki, yürüyorum bir çizgide
Herşey normal ve güzel, ben hariç
Düşmüşüm bir biçimde o rahme
Saçma şiirler yazıyorum şimdi de

:)

Bu şiir, Scars on Broadway'in 'They Say' parçasının eşliğinde yazılmıştır. ''Let's Fuck The World All With All İ'ts Trend...''

Bakire

2011-08-12T01:36:00.003+03:00

(A)''Son zamanlarda, kendi kendimle konuşuyorum. Kimse bana yeni birşey anlatmıyor. Bari kendimi kendime anlatayım'' Nereye baksam bir çöl görüyorum yalnızca. Komik bir durum; psikoloğuma bir şiir, aşk şiiri yazdım ve yolladım. Ama ben aşk şiiri yazmayı beceremem. Yine de yazdım, çünkü sadece o kadının saçları ve yüzü, bu çöle dahil değildi-bana göre-. Bir sfenks gibi, özü çölden yani kumdan olmasına rağmen, direniyordu ona. İsmi 'bakire' anlamına geliyordu. Benim yazgımın komedisi tam da budur. Oturup, dışarı çıkma fobim olduğunu anlatıyorum, doğal olarak kimseyle bir ilişki kuramıyorum, diyorum ama yalan! Ben dışarı çıktığımda da kimseyle bir bağ oluşturamadım. Ona cinsel açlığımdan bahsediyorum ama o durumumun altında başka birşeyler, daha derin bir neden arıyor. Oysa, ona diyorum ki, ben gerçek bir insanım. Ben bir bakıma Neanderthal'im. İlkel bir canlıyım. Dürtülerime, güdülerime bağlıyım. Benim fabrikalarda üretilmiş amaçlarla işim yok! İnsanların, bilgisayarların ve robotların tasarladığı bir araba benim yaşam amacım olamaz. Benim yaşam amacım o kadının saçlarını koklamak ve onu öpmektir; sevişmektir onunla, genlerimi ona geçirmek ve bu sayede ölümsüz olmaktır. Benim amacım hormonlarımın arzularının giderilmesidir. Bizler, bu çağda hiç olmadığı kadar baskılanmış, bilinçaltına ötelenmiş arzu ve beklentilerle yaşıyoruz! Maddeye sahip olma ve onun üzerinden cinselliğe ulaşma! Bütün bunları da hayvanlardan farkımız olduğunu düşündüğümüzden yapıyoruz; ancak bir farkımız yok! İnsanın yemek, içmek, barınmak ve cinsel ilişkiye girmek gibi ihtiyaçları vardır. Bunların ötesindeki her sözde gereksinim bir sistem dayatısıdır yalnızca.

Yalnız ve karanlık gecelerde, içimdeki hayvanla, daha doğrusu boyun eğmeyi reddeden 'ben'le cebelleşiyorum. Bu 'ben' ayağa kalkmış 'ben'dir. Tamamen yaşamda kalmaya odaklı, aç, güdülerinin/dürtülerinin, yani en temel evrimsel ihtiyaçlarının peşinde koşan 'ben'dir. Bu 'ben'in bir plazma tv'ye, lüks bir arabaya veya yüksek hızda bir internet bağlantısına ihtiyacı yoktur. 'Ben', sadece hormon/dürtü ve bunların karşılanması için savaştır. Ötesi sadece, dediğim gibi bir dayatıdır. Varlığımın başka varlıklarda bir varlık olabileceğini bilir bu 'ben' Onda rol ve maske yoktur. O salt arzu, ama doğasından kaynaklanan zorunlu arzudur. Daha önce yazdığım gibi, hiçbir mide içine giren yemeğin nerden geldiğiyle, parasının nasıl kazanıldığıyla ilgilenmez. Doymuşsa, dolmuşsa konu kapanmıştır onun için ve kişi de dolu bir mideyle hayatta kalır. Aşkında bize öğretilen romantik bakış açısıyla bir ilgisi yoktur-bana göre-. Şunu biliyorum ki, ne yapıyorsak, bize öğretilmiş şeyleri yapıyoruz. Fakat o kadının, boynunu öpmek, her bilginin ve önsezinin üzerindedir. Bu belki bir kurtuluş yoludur. İçinde bulunduğun kafesi bir süreliğine de olsa görmemektir aşk. Ama eğer ondan da yoksunsan ya bir derviş ol veya intihar et; ama ne yaparsan yap normal, ortada bir yaşam sürme!

(A) Böyle Buyurdu Zerdüşt - Eski ve Yeni Levhalar Üzerine - Nietzsche

Odadan Çıkış Ritüeli

2011-08-12T00:44:00.002+03:00

Beni bu hastaneye kimin getirdiğini, daha doğrusu kimin, kimlerin kapattığını bilmiyorum. Söylenenlere inanacak olursam, dört yıldır buradayım. Bir akılhastanesi, tımarhane, delilerevi burası. Farkındayım, burası tekinsiz bir yer. Hastanenin kendi ekosistemi var en başta ve meyve olarak fare veren ağaçlar yetiştiriyorlar. 'Hayvan Ağacı' diyorlar bu ağaca. Haftanın altı günü bizi, delileri toplayıp inanılmaz büyüklükteki bir odaya sokuyorlar ve her birimizin eline bir silah veriyorlar. Sonra bir hoparlörden, ''Siz değerli hastalarımızın buradan çıkmak için tek şansı şuan da elinizde duruyor!'' duyurusu yapılıyor. Sayımızın giderek azaldığını söyleyebilirim. Bana kalırsa, kadınlar biz erkeklerden daha çok dayanıyorlar. Oda tamamen beyaz renkte. Çıkış şansını değerlendiren her hasta düşüyor ve bu beyaz dünyada en dikkat çeken şey kırmızı, kan kırmızısı oluyor. Sonra, başka kimsenin bu şansı kullanmak istemeyeceğine emin olan doktorlar, görevlilere bizi bahçeye çıkarmalarını emrediyorlar; söylemiyorlar, emrediyorlar. Elbette her seferinde şansını kullanmak isteyenlerin sayısı artıyor. Buna 'Odadan Çıkış Ritüeli' adını veriyorlar. Odadan çıkanlar belki gerçekten de kurtuluyorlardır kim bilir! Bu arada benim adım 47. Odada sıraya dizildiğimizde, hepimiz bize verilen isimlere/rakamlara göre konumlanıyoruz. Ben oldukça ufak tefek olduğumdan, diğerlerinin arasında kayboluyorum. Bahçeye çıktığımızda, gotik tarzdaki heykellerin etrafa serpiştirildiği bahçeye, ikişerli gruplar halinde dolaşmamıza izin veriyorlar. Ben kendi adıma, bundan pek hoşlanmıyorum.

Tüm kötülük ve şeytani karanlık ve cehennemin kükürt kokusu geceleri geliyor odalarımıza. Akılalmaz derecedeki uzun koridorlar boyunca, yanyana ve karşı karşıya dizilmiş odalarımızın ışıkları sadece bir mum sayesinde varolabiliyor. Saat geceyarısını gösterince tüm sesler kesiliyor ve kısa bir süre sonra fısıltılar duyulmaya başlıyor ve heryerde, yerde, tavanda ve duvarların üzerinde gölgeler geziniyor. Asıl dehşet ise, ilerleyen saatlerde yaşanıyor. O, her gelişinde iki kişiyi alıyor içimizden. O, simsiyah renkte ve gözleri alevden. Garip bir dilde konuşuyor. Ahenksiz ama kadim bir dile benziyor konuştuğu. Gırtlaktan gelen bir ses ve aniden kesilen kelimeler! Konuşurken bize bakmıyor ve ben bundan, aslında bize değil, gölgelere konuştuğu sonucuna varıyorum. Bunu bilmeye imkan yok yine de. Çok tuhaf bir dil duyduğum. İnsanların bu dili bildiğini sanmıyorum. Merak ettiğim şey, O'nu anlamadığımızı bilmesine rağmen neden bu bilinmeyen dilde anlatıyor, herne anlatıyorsa! Bunları yazdığım sırada, yani şuan fısıltılar yine başladı. Tavanda gezinen bir gölge, defterime yansıyor, defterimin üzerinde onun kollarını görüyorum. Kalemi elimden alı

Zümrüt

2011-08-11T20:09:00.003+03:00

''Dalmışız büyü ve düş evrenine,
Götür bizi o tenha sonsuzluğa,
Onur payı çıkar bundan kendine.''

Yukarıdaki dizeler Goethe'nin ünlü Faust eserinden. Bu, Faust, Mefisto ve Yalancı Işık tarafından söylenen şarkının bir bölümü. Bizler de dalmışız bu 'büyü ve düş evreni'ne. Burası o kadar parlak ki, bunun 'yalancı bir ışık' olduğunu dahi göremiyoruz. Frank Baum'un meşhur çocuk romanı 'Oz Büyücüsü/Zümrüt Kent'te olduğu gibi, gözlerimizde baktığımız heryeri yeşil, zümrüt yeşili gösteren bir gözlük var. Üzgünüm ki, ben de bunun bir parçası haline geldim;yani internetin. Tamamen kablolardan oluşan bir evrende, yalnızlığımın ve çaresizliğimin son bulacağını sandım. Bu mümkün değildi burada. Hem teknik, hem de ahlaki/etik açıdan imkansızdı. Çünkü, burada büyümüyoruz, küçülüyoruz aksine. Bu plastik bir medeniyetin en anlamsız yapısıdır. Örneğin, bütün insanlar dünyadan yitip gitse şimdi;bütün kollektif bilgi birikimimiz, tarihimiz/medeniyetimiz, üzerine yazıldıkları kağıtlarla ve teknolojik hafızalarla/cd'lerle vs. zamanla yokolup gidecektir. Herşey çürür vakti gelince. Bizden sonra dünyaya başka gezegenlerden ziyaretçiler gelse, mesela on bin yol sonra, uygarlığımızla ilgili ya hiçbirşey bulamazlar veya çok ama çok az şey bulurlar. Büyük olasılıkla bulabilecekleri tek uygarlık izi, Mısırlılar'ın taşlara/kayalara yazdıkları hiyerogrifler olacaktır. Çünkü kayalar onbinlerce yıl aşınmaya karşı koyabilirler ve üzerlerindeki yazılar/resimler/simgeler de aynen muhafaza edilir. Bizler plastik ve aşırı kırılgan bir uygarlığın çocuklarıyız. Bu gezegenin tarihte gördüğü en aptal kuşağız biz.

-------------------------------------------------------------------------------------

Az önce yağan yağmur! Aylardır tek damla düşmemişti.

-------------------------------------------------------------------------------------

Düşünüp durduğum(uz) şeylerin, aslında zihindeki bir takım kimyevi hareketlilikler olduğunu bilmek, ne rahatlatıyor ne de artırıyor etkilerini o düşünülen şeylerin. Yalnızca, küçük dahi olsa bir teselli vaadediyor o kadar.

-------------------------------------------------------------------------------------

Önümüzde uzanıyordu sisler içindeki orman. Üç kişiydik ve hiçbirimiz, cesaret gösterisi yapmak, yani bu bilinmezliklerle dolu sisli ormana girmek konusunda hevesli değildik. İlk adımı ben attım yine de. Cesur olduğumdan değil, yalnızca diğerlerinin farkına henüz varamadığı şeyi gördüğümden;sisin tüm dünyaya yayılmakta olduğunu.

-------------------------------------------------------------------------------------

Sesler odama kadar ulaşıyordu. Pencereden baktığımda gördüğüm, sayıları on kadar olan köpekler, çok önemli bir konuda tartışıyor olmalıydılar ki, sabaha kadar ne uyudular ne de uyuttular. Yine de sabahın ilk ışıklarına değin eşi ve çocuklarıyla tarlasında çalışan adam, eline aldığı taşı köpeklere fırlattı; taş dükkanlardan birinin çatısına düştü ve gece olduğundan olsa gerek, çıkardığı ses büyük oldu. Köpeklerin tartışıp durdukları konu o kadar alevlenmişti ki, taşın sesini hepimiz -uyuyanlar bile bu sesle ilgili bir rüya görmeye başladılar, çünkü sesi duyan zihinlerinin bunu bir biçimde işlemesi gerekiyordu- duyduk ama onlar duymadılar.

-------------------------------------------------------------------------------------

Uzay boşluğunda uçup duruyor, sanki birtür psychedelic deneyim yaşıyordum. Sonra birden, sonsuz karanlığın içinde Tanrı'nın gözlerini gördüm.

Mezar Böceklerinin Şarkısı

2011-08-11T01:23:00.004+03:00

İlk günümdü bu çukurda ve garipti
Böceklerin beni teselli etmesi -gerçekten çok iginçti-
Çok ölü gördüğünü söylüyordu bir böcek
Korkma diyordu diğeri, herkes sonunda buraya gelecek

Toplandılar üzerimde sonra, söylemek için o şarkıyı
Zavallıydım o an, kıpırtısız, etten bir taş gibi
Şimdi, dedi ilk böcek ve katıldı ona diğerleri
Güzel bir şarkıydı, bir ağıttı belki

Selam sana insan, bu bizim dünyamız ve yoktur ışık!
Unut artık güneşi ve ayı ve denizi ve yüzünü
Burada sadece karanlıktır hükümdar ve çürüyüş
Ama korkma seninleyiz biz, dökülene kadar tüm vücud

Yukarıdakiler de ağaşı inecekler birgün
Hem sevin, bitti senin için o en derin korku
Azrail'in sevgisidir bu çileli ve yalnız ruhlara
Kurtarır onları, vurur bıçağı boyunlarına

Üzerinde rengarenk çiçekler bitecek zamanla
Dirine gösterilmeyen ilgi mezarına gösterilecek
Sulayacaklar bir zaman ve unutacaklar sonra
Otlar kaplayacak üzerini düşmenle kalplerden

İnsanın yazgısıdır bu, doğum ölmeye başlamaktır
Sen de bir ölümlüydün ve işte doğduğun ülkeye döndün
Mezarın da dağılacak yüzlerce yıl sonra ve evler dikilecek üzerine
Ama üzülme, biz buradayız, besinimiz olan seninle

Aşk

2011-08-11T00:23:00.004+03:00

Naber! Benim adım Mehmet Fatih Uzuner. 30 yaşındayım. İşsizim, hastayım, aşırı derecede çirkinim, çok ama çok yalnızım ve ölecek cesaretim henüz yok. Bir odada yaşıyorum. İnancımı yitireli uzun zaman oluyor. Uykudayken bile huzurum yok. Rüyalarımda hep ulaşmamın imkansız olduğu şeyler görüyorum. Bu blogta yazıyorum. Burası benim insanlara ulaşmak için tek yolum ama bunda da pek başarılı olduğumu söyleyemem. Senden beni anlamanı beklemiyorum ama yine de eğer buradaysan ve bunları okuyorsan az da olsa ortak noktamız, belki de noktalarımız vardır. Selam! Adım Fatih, 30 yaşındayım. Bu blogta yazıyorum. Sen Mevlana'nın Üç Kelebek Şiiri'ni bilir misin? Mevlana, Tanrı'nın kalbine dokunduğu yıldızlı bir gece de demiş ki;

''Hepimiz mum ateşi önündeki üç kelebek gibiyiz
Âşıklar cihanında bir efsaneyiz her birimiz
İlki ateşe yaklaşmış ve demiş: ben aşkı biliyorum, aşkı anlıyorum
İkincisi ateşin yakınında yavaşça kanat çırpmış ve demiş: aşkın ateşinde yandım
Üçüncüsü kendini ateşin ta ortasına atamış
Evet, evet, budur işte gerçek aşkın anlamı!''

Sen aşktan bahsediyorsun değil mi? Peki hangi kelebeksin sen? İlk mi, ikinci mi, yoksa üçüncü mü? Merhaba! İsmim Mehmet Fatih. Ben üçüncü kelebeğim. Evet, ben onun tenine olduğu kadar görünmeyen tenine de aşıktım ve yanmayı seçtim. Sen üçüncü kelebek olabilir misin? Hayır mı? O halde aşktan bahsetmeyi bırak! Çünkü ne zaman yola çıkarsan geri döneceksin. Yol çok zor görünecek sana. Ama çölün hurmaları vardır. 'Belki de Tanrı hurma ağacını insanlar onu çölde görünce sevinsinler diye yarattı!'' der ya hani Paulo Coelho meşhur eseri Simyacı'da, işte bu kelebeğin yandığı çölde yalnızca kum vardır. Başka hiçbirşey yoktur. Yanmayı bilir misin sen? Ateşin yakınında olmakla içinde olmak farklı şeylerdir. Kontrol edebildiğin acı birgün biter ama seni kontrol eden acı, canı ne vakit isterse o zaman biter veya hiç bitmez. Seni bir mezar içinde görene kadar rahat etmez aşk! Aşkın acısında bir hikmet de yoktur, bir teselli de! O saf bir yanmadır. Mevlana'nın hazinesi Mesnevi'de anlattığı şu hikayeyi dinle, ''Saray ahalisinden bir kadın, çok uzak bir ülkedeki bir kuyumcuya aşıktır. Yataklara düşer sevdasından. Hekim der ki, kara sevdanın dermanı sevilendir. Gidip adama sarayda büyük mevkiler vaadedip getirirler kadının yanına. Kadın ayağa kalkar hemen, eski güzelliğine kavuşur. Ama kadının yakınları adamı zehirler günden güne, yavaş yavaş ve adam eski güzelliğini kaybeder ve kadın da adamdan soğur.''

Çünkü aşkın görünenle, dokunulanla ilgisi çok azdır. O kalpte beslenen bir çocuktur ki, yoktan, halden anlamaz!

Japon Balıklı Duvar Çorbası Şiiri-3-Kedi Ve Aşçının Birlik Olup Dünyayı Ele Geçirmesi

2011-08-10T20:37:00.002+03:00

Yerde yattı bir süre aşçı ve heryer kandı
Kedi doymuştu kana ve keyifle uyumaktaydı
Sonra kıpırdadı kolları aşçının ve dikildi ayağa
Ondan önce uyanmıştı kedi ve bakıyordu bir raftan ona

Gel, dedi aşçı, birleşelim ve dünyaya hükmedelim
Neden güveneyim sana dedi kedi
Güvenmelisin dedi aşçı ve söyledi o sihirli sözleri
Gel pisi pisi!

Ve dayanamazdı bu sözlere bir vampir olsa bile hiçbir kedi
İndi raftan tıpış tıpış ve tamam, dedi, hükmedelim dünyaya
Uzattı patisini ve aşçı ve kedi güldüler kahkahalarla
Ve şimşekler çakıyordu o an, hazırdı şeytani ortaklık hükmetmeye dünyaya

Dünyanın En Güzel Şiiri

2011-08-10T19:39:00.001+03:00

Bu şiir o kadar güzel ki
Son gününde dünyanın
Durup bir dakika
Bunu okuyacaklar

Bu şiir öyle güzel ki
Son anında yaşamın
Bırakıp kutsal mantraları
Bunu tekrarlayacaklar

Bu şiir o kadar romantik ki
Sevgililer bırakıp düzüşmeyi
Gözlerini tavana dikerek
Bu şiirle inleyecek

Herkesin alırken canını sayın Azrail
Farkedecek birden hiç şiir okumadığını
Şöyle diyecek kurbanına, bana bir şiir öğret
Ve evet, bu şiiri öğretecek kurbanı

Japon Balıklı Duvar Çorbası Şiiri-2-Ölen Kedinin Vampir Olup Dirilmesi Ve İntikam Alması

2011-08-10T02:07:00.004+03:00

Aşçı süpürgeyle tenekeye tıktı kediyi
Ama bilmediği birşey vardı, bir vampirdi kedi
Hem de en acımasızlardan
Kont Drakula'nın kedisi

Aşçı kazdı toprağı ve attı içine hayvanı
Yirmi dakika sonra minik bir pati çıktı topraktan
Kızgındı gözleri ve öfkeliydi miyavlaması
Göğe kaldırdı patilerini ve and içti -intikam için-

Ama önce kan içmesi gerekiyordu
Şarttı güçlenmesi
Ve bir sürü zavallı fare kan verdi bu caniye
Hazırdı artık, her türlü vahşete

Sonunda işte karşısındaydı aşçı
Kedi öfkeyle atıldı üzerine ve ısırdı boynunu adamın
Histerik kahkahalarla miyavlıyordu birde -ah ne vahşet!-
Ve öldü aşçı, ama kedi onunda vampir olacağını unutmuştu

Japon Balıklı Duvar Çorbası Şiiri

2011-08-10T01:52:00.002+03:00

Bir zamanlar Japon balığının biri
Duvara saklanmış korkudan
Onu yakalamışlar ve çorba yapmışlar
Japon Balıklı Duvar Çorbası

Vatozlar şaşırmış bu işe
Boktan aşk şiirleri yazmışlar hemen
Etkilemek için fareyi, tam vaktiymiş
Boşmuş mutfak, aşçı işerken

Kedi gerinmiş zeminde, demiş ki,
çorba benim hakkım, ve içmiş hepsini
Çişi biten aşçı dönmüş,
kediyi görmüş, anlamış ve öldürmüş

...değerli olan vajinadır...

2011-08-10T00:16:00.006+03:00

Romalı şair Ovid, ''Bir insanı en son gününe kadar beklemeli ve ölümünden ve cenazesinden önce hiçbir zaman onu mutlu olarak görmemeliyiz.'' demiştir. Bundan anladığım şey, mutluluğun salt ölümde gerçekleşebileceğidir. Elbette yanılıyor da olabilirim. Belki de çok başka birşeyden bahsediyordu Ovid. Ama benim anladığım biçimiyle bu söz çok doğrudur. Sabahtan beri, kendime şu soruyu soruyorum, ''Zerrece mutlu değilsin ve neden hala yaşıyorsun?'' Bu sorunun cevabını veremiyorum kendime. Bir umut hayaleti görmüş bile değilim üstelik. Beni bu dünyaya bağlayan hiçbirşey yok. Ama bırakıp gitmem için bütün şartlar olgunlaştılar ve hatta dallarından düşmeye başladılar yazın sonlarına gelmemizle birlikte. Üstelik, eğer kendimi ortadan kaldıramazsam, çok kötü, karanlık bir sonbahar ve kış beni bekliyor demektir. Hoşçakal demeyi bilmeyen karşılaşır durur o acıyla. Size ne kadar zayıf olduğumu anlatıyorum. Evet ben çok zayıf biriyim. Uzun süre doğamla savaştım ve neticede, onu yenemeyeceğimi anladım ve pes ettim. Çünkü istediğim tüm o şeyler aptalcaydı, sıradandı ve boştu. Ben elimi uzattığım zaman o yemyeşil ağaçlar kuruyup gidiyor, dişlediğim elmalar çürümeye başlıyor ve ağzım kurtçuklarla doluyordu. Uzun uzun düşündüm. Ancak bir karara varamadım. Bu gezegende bana yardım edecek kimse yok. İnsanlar, beni, kendime gömülmekle suçlayabilirler ama birine yardım etmeyerek asıl kendine gömülenlerin kendileri olduklarını görmüyorlar.

''Ne ölümden kork ne de ölümü iste!'' diye yazmıştır Romalı şair Martialis. Ölümden korkma ama onu arzulama da! Çünkü zaten, istesen de istemesen de o sana gelecektir. Ama yine de, ölümü istemek, bence, o kadar da yanlış birşey değil. Çünkü onu istediğimizde, bir bakıma onun bizden kaçtığını düşünürüz. Ama ben, kaçmasını filan değil, gelip beni kendiyle birleştirmesini istiyorum. Eğer şu sınırlı zaman içinde ölemezsem, yaşam benim için tüm dünyaya yayılmış bir işkencehaneye dönecek ve tamamen delirmemi ve bir hastaneye kapatılmama neden olacaktır. Ah biraz cesaret! Fakat zayıf olduğumu söylemiştim. Bundaki zulüm şudur;yaşayamayacak kadar zayıf ve ölemeyecek kadar da korkak oluş! Hele toplumun erkekten bekledikleri öyle çok ki! Batılı/Avrupalı gencin ayaküstünde üç dakika içinde yapıp bitirdiği şeyi yapabilmek için ne çok uğraşır, didinir Türk erkeği! Sadece erkeğin arzuları varmış gibi davranılan/rol yapılan bir ülkede bu da gayet doğaldır elbette. Çünkü ulaşılması gereken, değerli olan vajinadır,penis değil. Fakat, ben rolü anlarım. Bu konuda uzman bile diyebilirsiniz bana. ''Hasta bir bedenin içinde gizlenmiş akılsal acıları ve neşeyi anlayabilirsin; yüz, her ikisini de yansıtır.'' der Juvenal. Belki de, tamamen hasta olan ben, kitlesel hastalığımızı teşhir ediyorum kendi üzerimden, kendimi malzeme yaparak. Ama bu apaçık bir kuruntu da olabilir. Aslında bu tamamen bir boş kuruntu, boşinanç.

Açlık

2011-08-09T20:21:00.002+03:00

Abartısız ve renksiz, yani acının içindeki o hazdan bile yoksun bir hüzün, sahici bir keder tarafından ele geçirildim. Konuşmak gelmiyor içimden. Bedenim bir böcek gibi içe kapanıyor. Sadece yazarak nefes alan bir hayvanım ben. Öyle büyük laflar etmeye de gerek yok sanırım. Çünkü bir kuyuya atılmadım ben, bir kuyuda doğdum.

-------------------------------------------------------------------------------------

Sonbahar depresyonuna girenlere çok imreniyorum. Ne güzel. Kontrollü bir keder, zaman ayarlı bomba gibi.

-------------------------------------------------------------------------------------

Beni ayıplamayın ve gülmeyin. Yaşamda daha ciddi sorunlar olduğunu da bildiğime emin olabilirsiniz. Ama öyle bir derde düştüm ki, ne yapacağımı bilemez haldeyim.

-------------------------------------------------------------------------------------

Akira Kurosawa'nın 1950 yapımı Rashômon filmini izledim bugün. Bazı yönlerden Ingmar Bergman'ın 1960 tarihli The Virgin Spring/Jungfrukällan filmini andırıyordu. Şehvet ve tecavüz, insan türünün kadim kötülüğünün sorgulanması ve masumiyet. O üçgen!

-------------------------------------------------------------------------------------

Tamam Tanrı öldü! Evet şimdi sıra bizde. Tibet Ölüler Kitabı'da rehberlik edemez bize artık. Yama'nın gazabından da kurtulamayacağız, Bardo'nun delirtici ve korkutucu labirentlerinden de. Çünkü artık bir Tanrı'mız yok. Sonlu ve minicik bir gezegende kaybolduk. Buzullar eriyor, sular yükseliyor, güneş birkaç yıl içinde daha da yakacak gezegeni, tarım alanları kavrulacak, su havzaları buharlaşacak, hayvanlar şehirlere inecek, kıtlık, susuzluk, açlık! İki şey değerli olacak;su ve silah!

-------------------------------------------------------------------------------------

Bu yazıdaki resim Rashômon filminden.

Lamba

2011-08-08T23:16:00.003+03:00

Zayıf kollarımla kaldırmaya çalışıyordum onu. Çok mu ağırdı yoksa ben çok mu güçsüzdüm bilemiyordum. Ama ne yaparsam yapayım, o sırtımdayken on adımdan fazla ilerleyemiyordum. Fakat onu bırakıp gitmek aklımın ucundan bile geçmiyordu. Sonunda onunla beraber yere yığıldım. Bacaklarım bütün gücünü tüketmişti. Onun kapalı gözlerine bakıyordum. Birden açtı gözlerini, gülümsedi ve dedi ki, '' Neden kanatlarını kullanmıyorsun?'' Bunu söylediği için, bir travma içinde olduğunu düşündüm. Çünkü herkes, insanların, kanatlarını böylesi bir kasırgada kullanamayacağını bilirdi. Yine de, tamam, dedim, tamam, şimdi birlikte uçup gideceğiz buradan.

-------------------------------------------------------------------------------------

Doğuştan nemfomani hastası olan sekiz yaşında bir kızın, 1930'lu yıllarda çekilmiş siyah-beyaz resmine bakıyorum. Bunu anlarım. Sahih kaynaklar, peygamberin eşi Ayşe'nin, onunla evlenmek için seçildiğinde oyuncaklarıyla oynadığını söylüyor. Hatta peygamberin kendisi bile onunla oynarmış ve 9 yaşına gelinceye kadar onunla 'kalçasından' ilişkiye girmiş. Moğollar'da ise, 9-10 yaşlarına gelen erkek çocuklarıyla birlikte diğer boylara gidilir, o boyun aynı yaşlardaki kızları yanyana dizilir ve çocuk kendine bu kızlardan-onbeş yaşlarında evlenmek üzere-bir eş seçerdi. Yani artık biliyoruz ki, ahlak öğretilmiş bir olgudur. Hiçbir kökü yoktur.

-------------------------------------------------------------------------------------

Bir sonu olan dünyanın sonsuz olduğuna inanmamazı sağlayan şey...Hiç ölmeyeceğimizi düşündüren şey...

-------------------------------------------------------------------------------------

Kendi bedenimden ayrılıyor, ona uzaktan ilgiyle bakıyor, odanın duvarları üzerinde bir örümcek gibi yürüyor, diğer odalara girip çıkıyor ve havada süzülüyordum.

-------------------------------------------------------------------------------------

Hayatta olduğum için yaşıyor sayılmam. Bunlar farklı şeyler. Örneğin bir aynaya baktığımda, karşımda kendimi görürüm, ama aynadaki 'benin' benden farklı biri olduğunu ve o aynanın içinde yaşadığını söyleyemem. Gördüğüm o şey, aslında yoktur.

-------------------------------------------------------------------------------------

Güçlükle nefes alıyordum. Bir koğuştaydım ve oradaki ilk gecemdi. Stresten ve hemen yanımda, sabaha kadar çalıp duran radyo yüzünden hiç uyuyamamıştım. Bazen de Gamze'nin hayaleti yanıma gelirdi. Karla kaplı dağlık bir bölgedeydi birliğimiz. Sabahları burun kıllarımız donar ve nefes almaya çalışınca çıtırtı benzeri sesler gelirdi burun deliklerimizden. Yüzlerce şaşkın ve uykusuz erkek, panik halinde giyinir, traş olur, mıntıka temizliği yapar ve o iğrenç çorbalarımızı içerdik. Peygamber ocağı(!), uygun adım içtima alanına doğru yürürken, midesini üşütmüş erlerin çıkardığı dayanılmaz gazlarla, birden bire bir çilehaneye dönüşürdü. O zamanlar toplumun genç erkek bedenleriyle beslenen bir put, bir yalan olduğunu anlamıştım.

-------------------------------------------------------------------------------------

Gecenin ışıkları. ''Sen geceyi yarattın, ben lambayı yaptım!'' diyor Muhammed İkbal.

-------------------------------------------------------------------------------------

Havva o meyveyi ilk ısırdığında, bizler de artık kendi lambalarımızı yapabilirdik!

-------------------------------------------------------------------------------------

Sayıklamalar

2011-08-08T20:38:00.005+03:00

Her gün kimsenin okumadığı bir yığın yazı yazan bir beyinsizden başka birşey değilim.

-------------------------------------------------------------------------------------

Sonbahara hazırlık. Tonlarca dark ambient ve depressive/suicidal vs.black metal albümü zulalandı. 31 çekmek için-kimse kusura bakmasın ama 30 yaşında eline kadın eli değmemiş bir abazanım ben- uygun porno siteler bulmak vs.

-------------------------------------------------------------------------------------

Gözlerine ışık tutlmuş tavşanlarınkine benzer kocaman, siyah gözlerim var. Moğollar der ki, ''Büyük gözler tehlikelidir. Büyük oldukları için kötü ruhlar içine girer ve kişiyi delirtirler.''

-------------------------------------------------------------------------------------

Bırakın bir insanı, dünyanın bile bir geleceği yok. Milyarlarca yıl sonra, güneş son bir güçle alevler saçacak ve dünyanın da dahil olduğu birçok gezegeni yakıp küle çevirecek. Ardından soğumaya başlayacak ve dev bir miskete dönüşecek. Boşa kürek çekiyoruz yani. Hiçbirşeyin hiçbir anlamı yok.

-------------------------------------------------------------------------------------

Yaz bitiyor. Yalnız ve karanlık, boş ve anlamsız uzun kış günleri geri dönüyor.

-------------------------------------------------------------------------------------

Nihayet elime biraz para geçti ve hemen bir karton sigara aldım. Koru ve Kanlıca arasında uzun yürüyüşler eşliğinde tüketilecek hepsi.

-------------------------------------------------------------------------------------

Dün gördüğüm o kızın poposunu ısırmak istediğimi gizleyecek değilim.

Sonbahar

2011-08-08T01:37:00.004+03:00

Sıklıkla, acı veren bir anı tarafından kontrol ediliyorum. Ama bu, zaman kadar eski bir hikayedir. Çabalamanın boş olduğunu anladım nihayet. Gözlerim bakmaktan yoruldu. Dünya başıma yıkılmadı belki ama tamamen yalnızlığa mahkum edildim. İdare ediyorum, idare ediyorum!

-------------------------------------------------------------------------------------

Sen ve ben, birlikte olabilir miydik? Elbette hayır. Belki de hiçbirşeyin cevabı bu denli kesin ve net değildir. Sen ve ben birlikte olamazdık. Halil Cibran, ''İçimdeki kötülüğü açıklayabilirim ama kötülüğü açıklayamam!''der ya hani, işte ben de, birlikte olmamızın imkansız olduğunu biliyordum ama neden imkansız olduğunu anlayamıyordum. Bu belki de birtür metafizik fısıltıdır ve ancak dikkatli kulaklar tarafından duyulur cevabı.

-------------------------------------------------------------------------------------

Yalnızlık, onunla yaşamayı öğrenince başka birşeye dönüşüyor. Seni sahiplenen, anaç bir kadın gibi, başka herşeyi ve herkesi uzaklaştırıyor senden. Bunu da, seni korumak adına yapıyor. Yalnızlıkla uzlaşmak bu nedenle tehlikeli bir oyuna dönüşüyor.

-------------------------------------------------------------------------------------

Yaz bitiyor. Belli belirsiz umutlarım vardı bu yaz için. Ama Nietzsche, ''Umut en büyük işkencecidir!'' dememiş miydi? Evet, kesinlikle öyle. Umut katıksız bir aptallık ve aşırı bir biçimde işkencedir.

-------------------------------------------------------------------------------------
Şu albümü ölmeden önce mutlaka dinleyin: Allessio Ballerini - Me And. Tam sonbahar arefesindeyken, soğuğa ve griye yumuşak bir düşüş yaşamanızı sağlayacaktır bu albüm. Ben, kendi yalnızlığıma sarılıp, bir çocukluk huyu gereği battaniyenin altında dinliyorum bu albümü. Gözlerimi kapatıyorum ve sihir başlıyor.

-------------------------------------------------------------------------------------

Aşk belki insanın kendini kabüllenemeyişi...Hayır, hayır, yani varoluşsal anlamsızlığını...Belki de aşk Tanrı'nın insanları kendisine çekmek için kullandığı bir yoldur. Ama buna da inanmak güç. Çünkü aşk sabit değildir. Ama bir insan ayla evlenir ve güneşle yasak aşk yaşarsa, ölüp gidene kadar mutlu olur. Her şart ve koşulda oradadır güneşte ayda.

-------------------------------------------------------------------------------------

Zihnine kazılmış resimler ve sürekli yaşadığın şu sahne! Tüm bu gürültü ve boşluk bir yaprağın düşüp solması gibidir aslında.

-------------------------------------------------------------------------------------

Çıldırma Suresi

2011-08-08T01:09:00.002+03:00

Gri gökten kutsanmış spermler düşecek
Dua ederken kargalar, ağızlarına
Bin peygamber döllenecek
Bir Ebu Leheb'i çıldırtmaya

Kasıklarında harfler belirecek
İçindeki şeytanın işi bu
Bunu diyecekler, ipi boynuna geçirip
Allah şarabından içerek

Çöl cinleri havalandıracak kumları
Bilinmeyen dilde şarkılar söyleyerek
Çadırlar ateşe verilince, okuyan bunu anlasın
Zamanın sonudur, zamanın sonudur

Bok Çorbası

2011-08-08T00:30:00.007+03:00

Malzemeler: Bir adet dolu mide, bir adet göt, bir adet tuvalet.

Hazırlanışı: Önce güzelce sıçılır. Bok parçalarının katı olması çorbanın tadı açısından çok önemlidir. Sıvı/isalimsi bok çorbanın tadını kaçıracaktır. Bu nedenle katı bokları elinizle-hiçbir malzeme kullanmadan- dağılmalarını engellemek için hafifçe tutun. Daha sonra kısık ateşte eriyen yağın üzerine atın ve kaşıkla boku dağıtın. Ardından üzerine bir yemek kaşığı şeker dökün ve karıştırmaya devam edin. Kaynamaya başladığı an da bokunuzun üzerine bol kafiyeli ve duvarın üzerinde yürümekte olan insan yüzlü örümcek hakkında doğaçlama bir şiir okuyun. Çorbanız artık hazırdır. Zehir zıkkım olsun.

-------------------------------------------------------------------------------------

Bir deist olmanın en boktan tarafı, kime ve hangi biçimde dua edecek oluşunuzu bilememenizdir. Çünkü sizin, küçük sıkılgan ve kendini belli etmeyen tanrınız, kozmik bir dansçı gibi bulutların arasında otla kafayı çekmektedir. Ne kendisinin birşey yazmaya ne de yazdırmaya da hiç niyeti yoktur. Sizin tanrınız gizemli bir orospu çocuğudur ve sizin onu sevip sevmemenizle ilgilenmemektedir de aynı zamanda. Ayrıca bkz.System of a Down - Spider.

-------------------------------------------------------------------------------------

Ya da, ''Düşteki bu kişinin kim olabileceğini sorarsanız, bu kişi annem değildir.''Bunu düzeltiriz:Öyleyse bu kişi annesidir. Freud-Yadsıma

-------------------------------------------------------------------------------------

Şimdi, tam şuan da bir parti veriyorum. Kendim bile davetli değilken sizi nasıl çağırabilirim. Bunlar delirme günleri. Öylesine de değil, özveriyle tasarlanmış bir çıldırış bu. Örümcekleri korkudan altına sıçırtacak bir yıkımın ilk artçıları. Duyan duymayana duyursun.

-------------------------------------------------------------------------------------

Hi, My Name is Abu Lahab!

-------------------------------------------------------------------------------------

Musa'nın biri kuyuya bir taş atmış!

-------------------------------------------------------------------------------------

İntihar Günlüğü -59- Son

2011-08-07T20:20:00.001+03:00

Daha fazla intihar günlüğü yok. Öleceğim veya hayatta kalacağım. Her şekilde de yalnız ve karanlıkta. Hepsi bu.

Çivi

2011-08-07T00:26:00.005+03:00

Birçok açıdan kısıtlayıcı ve huzursuz bir gece. Böyle de olması gerekiyor.

-------------------------------------------------------------------------------------

Sıcak ve çıplak bir vücuda sarılma ihtiyacı. Evet gayet anlamsız. Gyorgy Ligeti'nin 'Lux Aeterna'sı zaten aynı işlevi görüyor. Boşlukta sallanma beceresine sahibim ayrıca.

-------------------------------------------------------------------------------------

Sokağın başında dikiliyordum. Etrafta kimse yoktu ve yol sisle kaplıydı. Sonra, sisin içine doğru yürümeye başladım. Garip bir merakla geriye doğru baktım birden ve arkamdaki herşeyin, evlerin, yolun, ne var ne yok tüm şeylerin yokolduğunu gördüm. Havada yürüyordum ve sis benimle yürüyordu.

-------------------------------------------------------------------------------------

Bir rüya. Elimde iki adet, büyük, paslı çivi vardı. Çivilerden birinin üzerinde Latince 'mortem' ve diğerinde ise yine aynı dilde 'somnum' kelimeleri kazılıydı. Ayaklarımın dibinde ise başka büyük bir çivi daha vardı ve almak için eğildiğimde, elimdeki iki çivi de yere düştü. Üç çiviyi de, üzerlerindeki kelimeler yukarı gelecek biçimde yanyana dizdim. Üzerinde 'libidinem' yazan çivinin diğerlerinden daha uzun olduğunu farkettim ve onu karanlığın içine fırlattım. Mortem ve Somnum'u ise beni çarmıha gereceklere hediye ettim.

-------------------------------------------------------------------------------------

Islak ve yemyeşil çimenlerin üzerinde oynayan kızıl renkli yavru tilkileri seyretmenin hazzı başkaydı. Düzenli olarak bu sevimli yaratıkların oyunlarını izliyordum hergün. Bir evim yoktu ve havada uyuyordum ve çıplaktım. Hiçbir sınırı olmayan sonsuz uzunluk ve genişlikteki kırların ve gri gökyüzünün avuçlarında yaşayıp gidiyordum. Sonra, onu gördüm birgün. Havada uyumak çok zorlaşmaya başladı onu görmemle beraber. Bütün gece uyuyamadan, yükselip alçalarak dolaşıyordum kırın üzerinde.

-------------------------------------------------------------------------------------

Geç kaldığımı bilerek ama yine de aldırmayarak girdim içeri. Bütün bakışlar üzerime çevrildi hemen. Ayağa kaldım ve saat, dedim, yani aslında zaman, beni bırakıp gitti, bu nedenle geç kaldım;fakat bu durumdan dolayı özür dileyecek değilim.

-------------------------------------------------------------------------------------

Üzerimde asker giysileri vardı ama ayaklarım çıplaktı. Birliğimden çok uzaktaydım. Bu durumdan dolayı cezalandırılacağımı biliyordum. Fakat bir yolunu bulup birliğime ulaşamıyordum.

-------------------------------------------------------------------------------------

Cesedimi yıkamak için toplanan kişileri izliyordum uzaktan. Beni görmüyor gibiydiler. Ben ise onları hem görüyor ve hem de duyuyordum. Beni farketmeleri için ölü bedenimin yanına yaklaştım ve kafasını-kafamı-yukarı kaldırdım. Korkudan delirmiş bir halde kaçışmaya başladılar. Bense, bunu akıl ettiğim için kendimle övünüyor ve keyifle gülüyordum.

-------------------------------------------------------------------------------------

İntihar Günlüğü -58-

2011-08-06T20:03:00.002+03:00

Kafam karışık. Ne bok yediğimi bilmiyorum. Yalnızlığımdan başka sığınacak birşeyim yok.

Güdü

2011-08-06T00:47:00.007+03:00

Yüce duygular, depremlerde ve peygamberlerde/mesihlerde olduğu gibi, ancak bir tetikleme, etkili bir motivasyon sonucu ortaya çıkarlar. İnsanda tetiklenmeyi ve motive olmayı beklemeden ortaya çıkan duygular yıkım ve şiddettir.

-------------------------------------------------------------------------------------

Duvarın üzerinde hızla yürümekte olan insan yüzlü örümcek, odaya girmemle birlikte durdu ve tavana yöneldi. Oradan sarktı ve tam gözlerimin hizasında durdu. Yine neler anlatacak acaba diye düşünürken, kendisinin aslında varolmadığını, yalnızca bir düş ürünü olduğunu söyledi. Sıcak çarpmış seni, dedim, bu sözler de ne anlama geliyor şimdi? Elbette varsın ve gerçeksin. Ama ben odadan çıktığımda hala varolup olmadığını bilmiyorum. İnsan yüzlü örümcek, evet, dedi, odayı terkedişin beni öldürüyor!

-------------------------------------------------------------------------------------

Çocukluğumdan bir anı. Bir yaz günü, akraba ziyaretlerinden birini daha gerçekleştiriyorduk ve o zamanlar annemin bir uzvu olan ben, elbette bu ziyaretlerde yer almak zorunda kalıyordum. Balkonun hemen yanında oturuyordum ve kaçıp deliğe saklanan fareyi dakikalarca izleyen bir kedi gibi, gözlerimi balkondaki oyuncaklara dikmiştim. Sonra balkona gidip oyuncaklarla oynamak istediğimi söylediğimi hatırlıyorum. Bilinmeyen bir nedenden dolayı kapıyı açmıyorlardı. Başlarda gayet sakince dile getirdiğim bu isteğim ilerleyen dakikalarla birlikte, manik depresif küçük bir oğlan çocuğu kimliğine bürünmeme evrilmişti. Yalvarmaya başlamıştım. Ama odadaki bütün yetişkinler, adeta kadim bir pagan dinine bağlılıkları kapıyı açmalarına engel oluyormuş gibi, öylece izliyorlardı beni. O gün hala aklımdadır ve ilerleyen yıllarda yaşadıklarımdan sonra, bende bir 'ulaşamama' ve 'şeylerin' onların/ötekilerin olduğu düşüncesi gelişmiştir.

-------------------------------------------------------------------------------------

Yalnız kişi, eğer iki kişi olduğunu iddia ediyor ve durumundan dolayı bir şikayette bulunmuyorsa delirmiş demektir. Gerçek yalnız ise, doğayla zıt düşmeyerek, tek olduğunu bilir ve durumunda hoşa gidebilecek herhangi birşey olmadığının farkındadır. Tercihli yalnızlık ise sadece bir kuruntudur, bir yalan ve yanılsamadır.

-------------------------------------------------------------------------------------

Sıkıntı ve bastırılmış, bastırılmak zorunda olan duyguların/güdülerin bana öğrettiği birşey var;ben gerçek bir insanım! En tabi arzular ve genlerin yaşamda kalma isteği;evet ben gerçek, saf(!)bir insanım.

...kurbanın kanı üzerinde yuvarlanmak...

2011-08-05T23:21:00.003+03:00

Soyut kavramlar üzerinden bir anlatıma gerek duymuyorum. Ortada soyut, belli belirsiz ve belki de silik birşey var ise, o şey benden başkası değildir. Bugün, tamamen görünmez bir halde, arzudan gözü dönmüş, kuduz bir köpek gibi korkak ve kızgın bakışlarla, hiç dinmeyen rüzgarın serinliğinde epey yürüdüm. Soyut bir nesne gibi, gübre yuvarlayan bok böceğine öykünerek, bütün karşılık görmemiş duygularımı, bastırmak zorunda olduğum fiziksel ihtiyaçlarımı, o dolambaçlı ve hafiften dik yol boyunca iteledim durdum. Şimdi de yumurtalarımı bırakıyorum buraya. Eve döndüğümde hep yaptığım gibi kadın giysileri giyip, sesimi değiştirerek ve adımı tekrarlayarak kendimle seviştim. Dün kollarımı kestiğim falçatayla -yine- penisimi kesme isteği ve buna cesaret edememek arasında gidip geldim. Yumurtalarım gübrenin içinde büyüme sürecini tamamlayacak ve sonunda içinden yeni bok böcekleri çıkacak. Ayrıca, ben gübremi yuvarlarken, bir yandan da sigara içiyor oluşumdan olsa gerek, birkaç kişinin dikkatli bakışlarıyla şereflendirildim. Oysa büyük ihtimalle oruçlu olan bu adamların yüzleri terliydi ve ter damlaları ister istemez dudaklarından içeri süzülüyordu. Gayet samimiyim, bugün köpek gibi havladım.

Kadın elbisesi giyip, kadın sesi çıkararak adımı tekrarladığıma inanmıyor olabilirsiniz. Aslında bir gay, travesti vs.olsam bile yine de pek bir şansım yok. Çünkü özünde bir erkek olan travesti, erkeğin arzularını kadınlardan daha iyi bilir ve çoğu erkek onları bu yüzden fahişelere yeğler. Ancak benim cinnetsel sınırdalık/eşik durumum ve elbette doğanın kötü bir şakası olan çirkin yüzüm, kadın kılığındaki beni arzulayan erkeği doyurmamı engelleyecektir. Çünkü o, arzuladığı nesneye-yani bana-ulaşmıştır ve günlük hayatta baskıladığı-bastırılmış erotik enerjiden doğan-saldırganlığını benim üzerimde sadistik bir takım ritüellerle doyuma ulaştırmaktadır. Dediğim gibi, benim gerçekliğimde, bu kişiye karşı uç şiddet eylemlerine yönelmem büyük olasılıktır. Neden olarak diyebilirim ki, iki bastırılmış güdüden biri miraca çıkarken, diğeri çölün kumlarını yutup durmaktadır. Bilinçli bir halde yaşanan bu durumun lav patlaması kaçınılmazdır. Dikkatli biri, dağın patlamak üzere olduğunu görecek ve mümkün olan en kısa sürede oradan ve elbette/aslında o kişiden kaçacaktır. Aksi halde, bastırılmış cinselliğin şiddet olarak geri döndüğü gerçeğini akılda tutarak söyleyebilirim ki, ortalık kan gölüne dönecektir. Ayrıca, kurbanın kanı üzerinde yuvarlanmak, dans etmek, penisini kesip fırında yakmak ve butür başka şeyleri yaparken bir yandan da-bir çocukluk alışkanlığı gereği-etraftaki nesneleri saymak ve/veya zihinde basit matematik işlemleri yapmak oldukça makul eylemler olarak kabül edilmelidir.

Anlatmak istediğim şey şudur; eğer bir karar alıp başkalaşırsam ve bunda istikrarlı bir tutum sergilersem, bu durumda işler yoluna girecektir. Ancak hastalığın güvenli odası bir yandan hissettirecektir kendini ve elbette kaçınılmaz geri dönüşlere evrilecektir bu hissediş. Burada narsistik bir ulaşılmazlık betimlemiyorum. Narsistik eğilim, hastanın durumunda bir bakıma özsavunma gibidir. Yani aslında çaresizlikten dolayı, yarıdeli bir halde dans etmek gibidir. Yani, hastalık onun kutsal kasesidir ve bunu bir hırsız olan doktora vermek istememektedir. Benim bahsettiğim halde kişi, ne kendine ve ne de ötekine karşı hiçbir yüceltme veya küçümseme tavrı sergilemez. O, imgesel/psikolojik ve toplumsal ilişkileri sıfırlama açısından sosyal kabül ediliş ve kabül etme sınırını geçmiştir ve bir düzelme gerçekte sözde bir düzelmedir. O'nun bütün savaşı içdünyasındadır ama bu içdünya savaşlarının heran diğer ülkelere/insanlara sıçrama ihtimali de çok ama çok yüksektir. Mevcut halde o, izole bir yaşam sürmek zorunda kalmıştır. Aslında bu, olaylara tepeden bakan ve küçümseyici tavırda olan insanlar için onun seçimi ve aldığı yanlış kararların sonucudur. Oysa Kaos Teorisi, bir odada yanan sigaranın dumanının şeklinin tesadüfi olamayacağını, ortamdaki başka etkenlerden etkilenmiş olabileceğini, yani dumanın şeklinin belki odanın sıcaklığından, diğer odanın soğukluğundan, pencerenin açık oluşundan vs. dolayı mevcut halinde olduğunu iddia eder. Yani suç tamamen organize olarak işlenmiştir, bir kişi tarafından spontane bir biçimde değil.

İntihar Günlüğü -57-

2011-08-05T19:45:00.001+03:00

Sikiyim kendimi de , hayatı da, ölümü de...Otuz yaşında, hiçbir duygusal, cinsel deneyim yaşamamış çok çirkin bir adamcağızım ben, hepsi bu!

Kırmızı

2011-08-05T01:35:00.002+03:00

Ne güzel dünya bu,
kırmızı ayakkabılar giyiyor
Ben uyumuşum,
o üzerimde yürüyor

Yalnızlığın çekirdek kabuklarını sırtlanmış
Kral değil, kraliçe değil, işçi olduğu yere taşıyor
Ne güzel dünya bu,
mor elbiseler giyiyor

Oda Felsefesi

2011-08-05T00:38:00.004+03:00

İçimden geçenleri aktarmalı mıyım bilmiyorum. Bir oto-sansür mü uygulamalıyım ondan da emin değilim. Ama çok acı çektiğimi hiç rol yapmadan ve edebiyatvari cümleler kurmadan anlatabilirim. Burada esas mesele samimi olmak;ki ben gayet samimiyim. Bir hanım çok tipsiz olduğumu söyledi dün gece. Bu biraz Gogol komedilerine benziyor. Tatlı küçükhanım kendisine ilgisini belli eden genç adamı aşağılıyor ve bunu hoş bir vurdumduymazlıkla, bir genç kız naifliğiyle yapıyor. Sorun yok. Hiçbir zaman yakışıklı filan olmadım ben. Epey çirkin olduğumu da sürekli söylüyorum. Ama biri çıkıp bunu sana söylediğinde, tepkin farklı oluyor. Açık söylemek lazım, insan kızıyor bir parça. Bu kızgınlık elbette çok hafif belirtilerle kendini gösteriyor ama dışa yansımayan kısmı, yani içteki patlamaları çok daha yoğun oluyor. Ben çirkinliğiyle meşhur bir çocuktum. Bunu da milyon defa söylemişimdir, bu yaşıma kadar sevgilim filan olmadı. Bu çirkinlik açığımı kapatacak kadar param da olmadı hiç. Hatta şimdilerde bu parasızlığın zirvesindeyim diyebilirim. Üç seans gidebildiğim psikoterapileri bile sırf bu yüzden kesmek zorunda kaldım. Ki psikoloğum o kadar güzel bir kadındı ki, belki de böylesi daha iyi oldu, zira ona aşık olabilirdim. Ayrıca düzeleceğim filan da yoktu. Bu konuda Metapsikoloji adlı yapıtının 'Benin Bağımlılıkları' bölümünde şöyle yazar Freud, '' Sonunda ahlaksal denebilecek bir etmen ile doyumunu hastalıkta bulan ve acı çekme cezasından vazgeçmeyi istemeyen bir suçluluk duygusu ile uğraştığımızı görmeye başlarız'' Ve yine '...hastalık kazançlarından...'' ve hastanın bunları yitirmek istememesinden bahseder Freud aynı bölümde. Yani belki de ben bir esirim. Kendime esirim. Hastalığımın çıkarı ise bana yazma arzusu veriyor oluşundan başka birşey değil. Peki bu hanımefendi bana çok tipsiz olduğumu söylediğinde ne yaptım? Kollarımı kestim. Evet, iki gün önce kırtasiyeden aldığım falçata ile kollarımı kestim.

Yaşamın en karanlık anlarında bile insan mutlaka tam olarak umutsuz değildir. Ama burada yine Freud'a ve aynı kitaba dönmek zorundayım. Freud der ki, ''Onlara umut verildiğinde...hoşnutsuzluk gösterirler...'' Mesela daha önce bahsettiğim o beyaz pantolonlu melek(eminim öyledir!) ile bir konuşma denemesi yapmış ve anında püskürtülmüştüm. Sonra o anı kafamda defalarca yeniden yaşadım. Onun benimle konuştuğunu düşledim. Sonuca baktım ve canım sıkıldı. Son iki yıldır kendimle, tamamen kendimle yaşıyorum ve dışarıdan birinin benim harabe krallığıma girmesine imkan yoktur. Elbette bunun böyle olması, geçmişte yaşamış olduğum ve pek hoş olmayan anılar yüzündendi. Şimdi bu kız, benimle konuşsaydı ve hatta gülümseseydi, evet, bir bütün olarak mikro/makro/biyolojik sistemim ve zihnim bu yeni duruma adapte olamayacak ve sorunlar çıkarmaya başlayacak, kızdan uzaklaşmak için türlü oyunlar peydahlayacaktı. Buna 'oda felsefesi' adını uygun gördüm. Oda Felsefesi, Kosmos'u bir odadan algılama, onu yorumlayışta bir odanın kısıtlayıcı ve aynı zamanda özgürleştirici doğasını gözönünde bulundurma, insan ilişkilerini dahi oda perspektifinden değerlendirme ama illa ki izole bir yaşamı önerme felsefesidir. Oda Felsefesi, elbette felsefenin doğası gereği donuk değildir ama sabitleri, kirişleri vardır. Yalnız olmayı önşart koşar. Ve elbette bir odanız, gezegendeki en berbat oda bile olsa bir odanız olmalıdır. Oda Felsefesi, öğretilemez ama pratikliği sayesinde kolayca öğrenilebilir. Yapmanız gereken iki şey vardır;yaşamı odanızdan yorumlamak ve odanızda yaşamak!

Oda Felsefesi elbette kolay bir felsefe biçimi değildir. Bastırdığınız cinsel/duygusal enerjiniz yüzünden ruh sağlığınız ciddi biçimde bozulabilir. Ayrıca bu felsefe eğlenceli bile değildir. Bir kitabı-belki şimdilik-yoktur, bir amentüsü dahi yazılmamıştır. Prematüre bir haldedir hatta. Eğer onlarca yorum alan bloglardan olsaydım insanlara fikirlerini sorardım ama kimse ilgilenmeyeceğine göre bu yazı da bir dikte olarak kalacak muhtemelen.

Güneş

2011-08-04T20:16:00.002+03:00

Güneş batıyor dediklerinde
Anlaman gereken, güneşin doğduğudur
Başka yerde
Onlar için

Yaşam birden sonsuza uzar
Bu basittir
Anlamak ise çok zor
Kabüllenmek imkansız

İntihar Günlüğü -56-

2011-08-04T19:33:00.001+03:00

Zihnimdeki fareler geçmişle besleniyorlar.

Yılan

2011-08-04T19:05:00.004+03:00

Altmış yaşıma kadar yaşayacağım;antidepresan içip mastürbasyon yaparak. O kadar çirkinim ki, bana tecavüz bile etmezsiniz Oysa beni, bana tecavüz ederek onurlandırmanızı isterdim.

-------------------------------------------------------------------------------------

Heryerde bir oda bulacağım. Hep bir odam olacak. Odaya dönüşeceğim. Oda organlarımı içinde eritecek.

-------------------------------------------------------------------------------------

Ben;zayıf, fiziken ve ruhen, çirkin, hasta ve yalnız. Ben bulaşıcıyım aynı zamanda. Beni bu yüzden henüz öldürmediler. Zehirli kanımın bedenlerine deymesini istemiyorlar. Çünkü ben, kan olarak derilerinin içine sızar ve onları yönetmeye başlarım, hatta bir epidemiye neden olurum.

-------------------------------------------------------------------------------------

Adını koyamadığım ve aslında bunu yapmak istemediğim bir durumdayım. Bir açıklama denemesi yapabilirim ama. Bu bir bakıma zihni bir sapma haline benziyor. Tıkalı kulağın umulmadık bir zamanda hafif bir patlamayla açılması gibi. Ama bu defa da duyulanların sayısı ve çeşitliliği artıyor ve hesap yapmak güçleşiyor. Kaos hakim oluyor zihne.

-------------------------------------------------------------------------------------

Tanrı konuşmuş ve susmuş. İddia edilen şey bu. 'Tanrı konuşuyor ve hep konuşacak' olmalıydı aslında. Belki o zaman dinlemeye çalışırdım;fakat çoktan susmuş. Dikte edilmiş metinler haline getirilmiş söyledikleri. Hepsini okudum, inanın hepsini okudum. Tanrı eğer konuşmuşsa, tamamen saçmalamış. Fakat bu da çelişkili. Çünkü eğer, herşeyi o yarattıysa, mantığı ve saçmalığı da o varetmiş demektir. Bu durumda bir anda benim mantık ve saçmalık algımı da değiştirebilir. Ama şu haliyle gerçekten, tüm sözleri saçmalık.

-------------------------------------------------------------------------------------

Sevgilim iki metre uzunluğunda bir yılandı. Onu, bir eşyayı paketler gibi boylu boyunca sardım. Başını uzatıp teşekkür etti.

-------------------------------------------------------------------------------------

Hiçbirşey ölmüş birinin intihar edecek olması kadar saçma değildir elbette.

-------------------------------------------------------------------------------------

Bana doğru yavaş adımlarla yaklaştı ve nihayet yanıma geldiğinde orada değildim.

-------------------------------------------------------------------------------------

Yaşlı ve emekli erkekler, bir berberde toplanmış at yarışları ve yatırdıkları kuponların yani aslında paranın boşa gittiği hakkında konuşuyorlardı. Hemen yanımdaki akvaryumun içinde bir o yana bir bu yana yüzüp duran balıklara daldım bir dakikalığına.

-------------------------------------------------------------------------------------

O

2011-08-04T02:08:00.002+03:00

Kibirli bir akşamüstü. Ölmüşün ölememesi. Yalnızlık ve içine edilmiş park; ve bu nedenle bir terörist olmayı ve belediye binasına saldırmayı arzulayış.

-------------------------------------------------------------------------------------

Bir rüya. Yabancı olduğum bir sokakta yürüyordum. Elimde bir duvar saati vardı. Saatin ikiyi on geçtiğini görüyordum. Tam o an kapkara teniyle ve yanan gözleriyle bir kurt bana saldırıyordu.

-------------------------------------------------------------------------------------

Gecenin bereketli denizine bir olta gibi sallıyorum kollarımı. Ama kısmetimi göremiyorum;herşeyin karanlığından.

-------------------------------------------------------------------------------------

Eğer sadece duvarın üzerinde yürüyen insan yüzlü örümcekten duymasaydım bunları, belki de inanabilirdim. Dahası bir araştırma yapmama ve kimseyi şüpheli olarak görmeme de gerek kalmazdı. Ama insan yüzlü örümcek gözlerime kadar indi ve oradan kulaklarıma geçti;fısıldamadı, bağırdı ve dedi ki, saat ikiyi on geçiyor.

-------------------------------------------------------------------------------------

Bügün kollarımı doğradım ve hiçbirşey yazacak durumda değildim. Eğer insanlar, birgün yazdıklarımı kitaptan okurlarsa, bilmeliler ki, ben herşeyi damarlarımda dolanan kanla yazdım. Ben kandan başka birşey değilim.

-------------------------------------------------------------------------------------

İşte odanın ortasında durmuş bana bakıyor zavallı cin! Benden yemek ve su istiyor. Ama bunları ona vermek istiyor olmama rağmen yapamıyorum, kollarımı kullanamadığımı anlaması gerek. Bir bardağı bile-hele doluyken-taşıyamam artık.

-------------------------------------------------------------------------------------

Bugün ben bir deliydim ve kendime çok yakındım. Kollarımı göğe kaldırdım ve O'nu gördüm. Musa'nın, İsa'nın veya Muhammed'in O'sunu değil;O'nun ışıktan bir giysisi ve ateşten saçları vardı. Gülümsüyordu. Benimle birlikte birkaç delinin de O'nu gördüğünü farkettim sonra. Hiçbirşey dikte etmedi. Sadece bakıyor ve gülümsüyordu.

-------------------------------------------------------------------------------------

İntihar Günlüğü -55-

2011-08-03T20:59:00.000+03:00

İnsanlara asla güvenme. Çünkü onlar da kimseye asla güvenmiyorlar.

Örümcek

2011-08-03T01:09:00.002+03:00

Burada bitiyor rolüm, düştüğüm yer
Noktanın bedeni kaplıyor odamı
Gereksiz, kutsal ve sancılı sözler
Burada bitiyor repliğim, öldüğüm yer

Aklım karışık, delirmenin eşiği
Yumurtalarımı da tilki çalıyor
Adımları hızlı ve teni kızıl
Aklım karışık, çoktan delirdim mi

Ölüm tarihimi verdim size, çoğunuz güldü
Doğaldır, hastaydı teşhirci
Bütün bildiğimi de unuttum
Ölüm tarihimi de

Lütfen, kanımla adımı yazın
Şimdi boynumu kesiyorum
Beyaz bir kağıda
Zifiri odada bıçak arıyorum

=

Cinler cinler cinler
Kulaklarımı kesiyorlar
Ölüm ölüm ölüm
Bunu fısıldıyorlar

İmdat, yardım edin, bana yardım edin
Duvarımda bir kadın yürüyor, örümcek yüzlü
Tükürüyor tükürüyor tükürüyor
Sarıyor beni sarıyor sarıyor

Titriyor ağ ve çok parlak
Ah bana yardım edin, lütfen acele edin
Ah işte dişleri, yiyor beni yiyor beni
Acele edin acele edin

Ölü Adamın Şiiri

2011-08-03T00:04:00.003+03:00

Dinle, yaklaş ve dinle
Duyduğun kanın sesi, damarlarımda akıyor
Dinle, bak bileklerimi kesiyorum
Düşersem tut beni

Dinle, ölü adamın şiiri bu
Ölü adamın kendisi okuyor, ne acı
Bak sabaha da çok var
Ve bu jilet çok paslı

Bir çivi aldım elime bak
Gözlerime çakıyorum,...
Kan karanlıkta karadır
Ve bu çivi çok eski

Allah ırzıma geçiyor bak
Odamda beni düzüyor
Gülüyorlar bana
Yaşadığını sanan ölü adama

İntihar Günlüğü -54-

2011-08-02T20:05:00.001+03:00

Sıkışmışlık, çaresizlik ve boşluk.

Eğer...

2011-08-02T19:24:00.003+03:00

Normal olmayan bir biçimde normal biri gibi davranmaya çalışıyorum. Günün keyfi yerinde ve işleyişi kurulu saat gibi. Ama ben kompleks bir canlıyım ve bazen sistematiğim bozulabiliyor. Aslında benim durumumda sistem tamamen çökmüştür. Bazen bir heykel olmayı diliyorum. Devinimsiz ama yavaşça çürüyen bir heykel. Bunlar kulağa, zayıflığın anlamsız romantizmi gibi gelebilir ve belki öyledir de. Ancak insanın kendi halini bilmesi ve bir teşhis koyması gerekir. Teşhis tedavi için önşarttır. Ama ortada bir tedavi olup olmadığının da belirlendiği andır bu. Yani hastalık ortadadır ama ilaç henüz keşfedilmemiştir. Anlatayım, dün gece, iki buçuk-üç civarı elektrikler kesildi. Camdan dışarıyı izlemeye başladım. Karşı tarafın ışıkları ise yanıyordu;yani o tarafın elektrikleri kesilmemişti. Bu arada karşı taraftan kastım, üst mahalledir. Kırmızı bir ışık binalardan birinin duvarını aydınlatıyor ve onu aşırı derecede vurguluyordu. Aynı anda tepeyi tırmanmakta olan bir arabanın far ışıkları bir ağacın dallarından akıyor ve giderek sönükleşiyor, ardından ağacı kendi karanlığıyla bırakıyordu. Yaşam ve dünya, bunları evrenin avlusuna terketmiş bir Tanrı tarafından yaratılmıştı. Sonsuz bir kaos vardı ama bizler normal davranıyorduk. İçimizdeki hayvanlar acıyla bağırmak, çığlık atmak istiyordu fakat bunu yapamazdık. İnsanlarla hayvanlar farklıydı çünkü. İşte bizi delirten budur.

-------------------------------------------------------------------------------------

Odasında tek başına, sıkıntı içinde, maddi ve manevi dertlerin avucunda, hormonal arzuları da bastırmaya çalışarak yaşayan(!) otuz yaşında bir adam düşleyin. Bu adamın onu sevecek bir kadına ihtiyacı olduğunu da kadın bu hesaba. Sonra aynı sonuca varıyoruz;ölmen yaşamandan daha hayırlıdır ey çocuk! Hep dediğim gibi, bunları bana acımanız için yazmıyorum. Bir amacım yok, yalnızca yazıyorum. Ölene kadar da yazacağım. Birileri okusa da okumasa da.

-------------------------------------------------------------------------------------

Dün gece bin defa dinledim şu besteyi: Aram Khachaturian - Gayane Ballet Suite(Adagio)

-------------------------------------------------------------------------------------

Ölüm kadar huzurlu ve yaşam kadar huzursuz. Dünya hep iki parça olmuştur. Yaşam sizi istemediğinde huzursuzluğun beşiği olur. Ama ölüm orada bekler sizi, sıcak ve merhametli.

-------------------------------------------------------------------------------------

O ilk canlı suyu terkedip karaya çıktığında...İşte hikayenin başı ve sonu. Freud'un dediği gibi, doğum aynı zamanda ölüme doğru bir çabadır. Ama Tanrı'yı arayacağız ve asla bulamayacağız. Eğer bir şekilde bulsak bile, başka bir Tanrı aramaya başlayacağız.

Cinler

2011-08-02T01:32:00.002+03:00

Odanın ortasında dönüyorum dönüyorum
Kambur cinler sırtımda, gülüyorlar
Karanlığın içinde inançsız gözleri
Günden daha aydın parlıyorlar

Bitimsiz deliliğin rahmindeyim
Ruhumla ve aklım bedenimi yırtıyorlar
Yok diyorum yok bunun biteceği
Aç cinler boynumu koparıyorlar

Titriyorum saralı gibi ve düşüyorum yatağa
Battaniyem kana bulanmış ve yanıyor
Uyuyorum, uyanamıyorum, uyuyamıyorum
Hasta cinler su istiyorlar

Ah işte öldürecekler beni, fısıldaşıyorlar
Giderek, kabaran deniz gibi gölgeleri
Odayı dolduruyor hızla, geliyorlar, yaklaşıyorlar
Çullanıyorlar üzerime ve boğuyorlar, boğuyorlar

Hiç

2011-08-02T00:21:00.005+03:00

Bunun anlatılacak birden fazla yanı var. Ama ben silinmiş biriyim. Yaşamdan ve kalplerden silinmiş. Anlıyorum, bu doğal seleksiyon. Bunda sorun yok. Ama isterdim ki, kalan zamanımda ellerini elime alayım ve hiç konuşmadan bakayım sana. Ah ne iğrenç, ne kokuşmuş bir hal bu böyle!

Çünkü gönlün yurdu yarin gönlüdür
Ama yarin gönlü başka gönlün yurdudur
Gönlüm bundan yurtsuzdur, sevemez artık

Göğün kuşlarının gölgeleri ve aşkınlık anlarının dışsal dünyayı hiçleyen tadı gelip selam veriyor bana. Buna el açıp şükretmeliyim. Ben iflah olmam artık. Beni seven bulunamadı ey gecenin peygamberleri duyun! Ben, etrafında dolananların değil ateşin, içine, kor alevine uçanlardanım. Ben yalnızım. Bunun ne anlama geldiğini biliyor musun? Önemsiz biriyim evet;kara kuru ve müthiş çirkin. Ah işte doğanın zulmü de bunda saklı. Bu bedene, bu ruha güzelliği görme fakat ona ulaşamama cezası verilmiş. Gerçekten ölmek istediğimi mi düşünüyorsun! Hayır, inan bana istemiyorum.

Ah nasıl anlatsam! Bir esin, ilahi bir esrime gelse de yardım etse bana. Baştan aşağı yarayım ben, ah kim sever beni artık, ben kimi sevebilirim. Ah bu ne büyük bir rezillik, bu ne anlamsız bir keder ve çaresizlik teşhiri! Bu yaşımda ben neye, nasıl yeniden başlarım? Durun, okumaya devam edin, daha ben ne rezil hallere düşeceğim daha.

İntihar Günlüğü -53-

2011-08-01T20:22:00.001+03:00

Benimle seviş ve beni sev. Hayırsa kapa çeneni.

Ahlak

2011-08-01T19:29:00.003+03:00

Beni vareden şey hafızam. Hafızam sayesinde bu konuşan, yazan kişinin 'ben' olduğumu anlıyorum. Ben anılardan oluşuyorum. Tanıdığım birini gördüğümde onu tanımamı sağlayan şey hafızamda onunla ilgi kayıtlar olmasıdır. Eğer canımı yakan anıları silersem geriye birşey kalmaz benden. Ben, geçmişin, şimdinin ve belli belirsiz geleceğin üzerine yazılar yazıp durduğu bir defterim sadece.

---------------------------------------------------------------------------------------

Eğer yalnızca karanlık olsaydı kör olurduk. Görme yetimiz ortadan kalkardı ve bu durumda karanlığı da göremezdik;ama baktığımız herşey ve heryer karanlık olurdu.

---------------------------------------------------------------------------------------

Şehvet ve ölüm yenilmeleri gereken düşmanlar mı, yoksa biriyle uzlaşıp diğeriyle, o bize gelene kadar iletişim kurmamalı mıyız? Bana göre bu ekonomik bir sorundur. Para herşeyi sağlar. Şehvetin doyurulması için yeterlidir. Ama ölüm için-şimdilik-böyle bir durum sözkonusu değil. Az önce kapı çalındı,açtım. Hiçte muhafazakar görünmeyen genç bir kız satmak istediği dini kitapları elinde tutarak, ''selamün aleyküm!'' dedi. Başı açıktı ve belli ki bu sıcakta bu işi yaptığına göre epey zor durumdaydı. Ama 1782'de Bangkok şehrini kuran kral 1.Rama, Taylandlı 8 yaşındaki kızların köydeki fakir ailelerine para sağlamak için Amerikalı tursitlerle yatağa gireceklerini bilemezdi muhtemelen. Para, bizi sopanın ucundan sallanan tazıya çevirir. Buna 'Monetary System' yani 'Paracılık Sistemi' neden olur. Bu sistem gezegenimizi yönetir ve herşeyi para olarak görmemizi öğretir. Ona sahip olmak, biriktirmek, satın almak ve aldıklarımızı saklamak öğretilir bize. Kapitalizm dini/duyguları ve Bangkoklu küçük kızları kullanır. Onun kullanmayacağı hiçbirşey yoktur. Paranın olmadığı bir dünyada Bangkoklu kız çocukları daha mutlu ve bir travmadan uzak yaşayacaklardır. Kapitalizm Irak'a bomba yağdıran sistemin adıdır. Kapitalizm savaşın ve yıkımın, ahlaki/etik çürümenin ve akıl hastalıklarının vb. hiç bitmemesini isteyen sistematiğin ismidir. Çünkü o herşeyi satar, kiralar, satın alır. Kapitalist sistemde hiçbir biçimde ahlaklı olamayız. Bizim sattığımız eşyanın bir sokak ilerideki mağazada satılan üründen daha kalitesiz olduğunu müşterimize söylersek iş yapamayız. Dükkanımız kapanır, evliliğimiz biter vs. Bu düzen içinde kimse ahlaklı olduğunu ve/veya kandırılmadığını/dolandırılmadığını iddia edemez.Eğer Deccal gerçekse, dünyaya geleli ve işe başlayalı çok olmuştur.

-------------------------------------------------------------------------------------

Bir fantezim var;kara çarşaflı kadınları bir uzay yolculuğuna çıkarmak. Onlara gezegeni dışuzaydan göstermeyi ve sonra etraflarına bakmalarını istiyoum. Eğer çoktan ölmüşlerse, bu onlarda beklediğim uyanışı sağlamayacak, aksine onları daha da kapanmaya zorlayacaktır. Bu noktada iki şey olabilir;ilki, bir yaratıcı varsa bile kafa derinden fırlayan kıllarla ne yaptığınla ilgilenen bir varlığın böylesi bir gezegeni yaratan varlıkla aynı şey olamayacağı sonucuna varırız, ikincisi, eğer yeteri kadar delirmişsek, bütün bu evreni vareden şeyin, günde ortalama 0,3 mm büyüyen kıllarla ne yaptığımızı önemseyen varlıkla aynı olduğunu düşünürüz.

-------------------------------------------------------------------------------------

Eğer yalnız olduğumu söylemezsem, yazmazsam, gerçekten yalnız olduğumu farkedemeyeceğim sanki. Kendi sesime, kokuma, bedenime o kadar alıştım ki, kendimle sevişme olayını -mastürbasyonu- bir adım öteye taşıyarak, bir tacize dönüştürdüm. Evet kendimi taciz ediyorum. Kendimle bu şekilde sevişiyorum. Ama söylemek zorundayım ki, Tanrı dinsiz ve ateisttir ve mastürbasyon da ensest bir eylemdir.

-------------------------------------------------------------------------------------

Tanrı ateisttir, çünkü tapacağı bir varlık ve doğal olarak bir din de yoktur onun için ve elbette uyması gereken dini kuralları da mevcut değildir. Mastürbasyonun ensest olması ise, kişinin kendisinin en yakın, birinci dereceden akrabası olması nedeniyledir. Ama bu ikinci açıklama elbette tartışmaya açıktır.

Yaşamı Yok Sayma Hakkı -2-

2011-08-01T01:04:00.004+03:00

Çok uzun zaman önce yaşama arzumu yitirdim. Bununla birlikte olanları yok sayarak devam etmek, varolma savaşı vermek bana, sadece hayvanların yapabileceği birşey gibi görünmeye başladı.

---------------------------------------------------------------------------------------

Bana yaşam nedir diye sorulsaydı, bir delilik diye yanıtlardım. Eğer soruyu soran kişinin vakti bolsa cevabı genişletir ve şunları eklerdim; yaşam yalnızlık, depresyon, çaresizlik, korku ve yine yalnızlık, trajikomedi, ruhsal acı, yoksulluk, yoksunluk ve tekrar yalnızlıktır. Bu durumda soruyu soran kişi, peki ya bunları hiç yaşamamış insanlara ne olacak diye sorardı muhtemelen; ben de derdim ki, evet kişi bunları ölüm anında yaşayacaktır. Ölüm anında yalnız kalacaktır, korkacaktır, ruhu acıdan kavrulacaktır, tamamen çaresiz olacaktır. Özetle, diğerlerinin yaşadığı herşeyi o dakikalarda ölmekte olan kişi de yaşayacaktır. Hem de yoğunlaştırılmış otuz yılı birkaç dakika içinde deneyimleyecektir ve bu yüzden teni sararacak, saçları rengini kaybedecek ve gözlerinin feri sönecektir. Ölüm belki de adil olan tek olgudur, gerçektir.

-------------------------------------------------------------------------------------

Gecenin karanlığı altında kollarımı bile kaldıramıyorum. Bununla bir derdim yok;ama 'ben' çok yalnızmış, öyle söylüyor. Bu yüzden kendisine sarılıyormuş.

-------------------------------------------------------------------------------------

Organların ahlakı yoktur. Hiçbir mide, içine giren yemeğin parasının nasıl kazanıldığıyla ilginmez. Yine penislerin ve vajinaların da ahlakı yoktur. Ve yine hiçbir penis içine girdiği vajinanın kime ait olduğuyla ilgilenmez. Bu konu kapsamında, ensest temalı bir deneme yazmalıyım.

-------------------------------------------------------------------------------------

İntihar Günlüğü -52-

2011-07-31T21:00:00.002+03:00

Gerçek yaşamda büyük sözler, edebiyat ve felsefe yoktur. Yalnız yaşam ve ölüm vardır. En etkili felsefe ise kendini öldürme yoluyla göstereceğin felsefedir.

Yaşamı Yok Sayma Hakkı -1-

2011-07-31T19:57:00.005+03:00

Bir genelleme yapmak doğru olmayabilir ama eğer şansımı bir parça zorlayacak olursam, diyebilirim ki, insanlar, seni olduğun noktaya getiren insanlar, birden sanki bir epifani yaşarlar ve seni yaşama geri çağırmaya, yaşamak için teşvik etmeye başlarlar. Bu, toplumsal ikiyüzlülüğümüzün ve kokuşmuş insan ilişkilerimizin en dramatik ve ampirik ispatıdır. İşin çok çarpıcı bir boyutu da intihar etmek için çatıya çıkan birini atlamaması için ikna etmeye çalışan insan sayısının, atlamasını söyleyen insan sayısından çok daha fazla oluşudur. Peki bütün bu merhametli ve sevecen insanlar daha önce neredeydiler? Şimdi bunları bir kenara koyup yazının başlığına dönelim. Yaşamı yok sayıyorum. Onu verdikleri için yüceltmiyor veya vermedikleri için reddetmiyorum. Ama yaşamı yok sayıyor ve onu kendi dünyama kabül etmiyorum. Çünkü yaşamda iyi birşey yoktur. Onunla uzlaşamam, bir bağ kuramam ve ona karşı tamamen donuk kalmalıyım. Yaşam salt kötüdür ve onda iyi hiçbirşey yoktur. Buna inanır ve bu gerçeğe iman ederim. Benim dinim, yaşamı inkar etme dinidir ve peygamberlerim de yaşamın yokedilmesini vaaz edenlerdir. Benim dinimde tapılacak bir tanrı yoktur ama intihar etme ritüeli vardır. Kişinin varoluşa ve yalnızlığa vermesi gereken onurlu bir cevabı olmalıdır ve bu cevap intihardır. Yaşamda kalmak, onun saf kötülüğünün onaylanması ve bu kötülüğe boyun eğilmesidir. Bunda etik bir problem vardır. Bunda bir zorbanın, bir diktatörün tabağına yemek koyuyor olduğumuz gerçeği vardır. Bu, yaşam adındaki yaşlı ve acımasız diktatörün hayatta kalmasını sağlıyor oluşumuzla ilgilidir. Eğer İsa'nın, ''düşmanlarınızı sevin...'' buyruğuna uyuyor veya sırf korkak olduğunuz için yokedemiyorsanız kendinizi, bu durumda yaşama ölmeniz en mantıklı hareket olacaktır.

Ben yaşamı sevmiyorum. Dahası ondan nefret dahi etmiyorum. Onu, yani yaşamı soğuk, donuk ve anlamsız bir varoluş içinde algılıyorum;başka bir biçimi de mümkün değil aslında. Bana yaşama içgüdüsü kodlanmamış veya bu kod zamanla silikleşmiş ve yine veya yerini ölme kodu almış. Bununla, ilk içgüdüsel eylemin yaşama arzusu olduğunu, mecburen onaylıyorum. Ama ardından, yaşamın zorbalığının bu içgüdüyü birtür mutasyona uğrattığını da kabül ediyorum. Yani ölme geni, öğrenilmiş/kazanılmış bir gen oluyor bu durumda. İşte beni kurtaracak olan da bu gendir. İntihar etme kararım, hiçbir biçimde depresyonist bir bakış açısı sonunda bir karar halini almamıştır. Bunun beynimdeki serotonin seviyesinin düşmesiyle de bir ilgisi yoktur. Hatta ironik bir biçimde, bu serotonin konusu intihar etme kararımı pekiştirmiş ve ona bir bakıma çimento katkısı yapmıştır. Bunu şöyle açıklayabilirim;ben sadece bir organizmayım. Neyi düşüneceğimi ve onu ne ölçüde, ne kadar süreyle düşüneceğimi beynimdeki bir takım sıvılar belirliyor. Yani 25 mg'lık haplar beynimdeki serotonin salgısını artırıyor ve mutlu ve/veya toplum tarafından kabül edilebilir biri haline geliyorum. Bozulmuş bir bilgisayara format atılıyor, bazı dosyalar kurtarılıyor, bazıları siliniyor ve bir biçimde bilgisayar elimizde kalıyor. Bundan, bir makine olduğumu, etten, kemikten, kandan, organlardan başka birşey olmadığımı, aşk, ahlak, maneviyat ve benzeri kavramların aslında bizler tarafından uydurulmuş şeyler olduğunu, bozulursam ilaçlarla ve hastanede yatarak onarılacağımı anlıyorum. Bundan, yaşamın bir delilik ve onda kalma ısrarının daha da büyük bir delilik, bir açıdan küresel ve tarihi bir hastalık olduğu sonucunu çıkarıyorum.

Yani, aşkın, sevginin, cinsel sevginin veya annenin çocuğuna duyduğu sevginin tamamen organsal/makinesel kavramlar olduğunu söylüyorum. Yaşamın salt delilik olduğunu anlatıyorum. Yaşamak için bir neden aramanın da bu deliliğin bir alameti olduğunu, çünkü aklı başında birinin, böyle bir neden olmadığını bilmesi gerektiğini bildiriyorum. Yaşamı yok sayma hakkının yegane hak olduğunu ve gerçek olduğunu yazıyorum. İnsanın bütün çabasının boş ve acınası olduğunu göstermeye çalışıyorum.

Ölü

2011-07-31T01:04:00.002+03:00

Varlığımın gizli odaları açıldı açıldı
Görüldü herşey görüldü görüldü
Söylendi sözler duyuldular duyuldular
Göremedim onları yoktular yoktular

Bakıp şöyle dediler, ölmüş bu
Teşhiş ettiler ve ne kadar da zekiydiler
Oturup koltuklara birer sigara yaktılar
Konuştular konuştular ölü olduğumu anlattılar

Bir aylık ölüydüm ben, azrailin bebeği
Kokumdan burunlarını tıkadılar
Notlar aldılar, yazdılar, çizdiler
Sıkça ölümün bilimsel adını andılar

Uzatmayın dedim onlara, gömün gitsin
Ucuzundan olsun kefen, malüm hayat zor
Kazdılar kazdılar, toprağı kazdılar
Attılar attılar beni içine attılar

Her toprak yığınıyla perdelendi gök
Ve gömerken ah ne hızlıydılar
Adımı taşa ve taşa dörtlükler yazdılar yazdılar
Kafiyeli, ibretlik ve sıradandılar

Fakat çiçeklerin güzelliğini...

2011-07-31T00:17:00.003+03:00

Hayatımın boşluğunu inkar edersem bana gülmeniz gerekir. Ben belki bir modelim, hastalıklı bir örnek veya aslında bir dilenci, herkesin dilendiği yerde dilenen ve hep, her konuda aç, kör ama gayet iyi gören bir dilenci. Yolda gördüğü kızları arzulayan, sevişmek isteyen, mesela dört yıldır görüp durduğu o beyaz pantolonlu meleğin göğüslerini dişlemek, boynunu öpmek ve bacaklarının arasını yalamak isteyen biriyim ben. Ama bunları yapamam. Kimseye ulaşamam;nedenini bilmiyorum fakat ulaşamam işte ve ulaşamadım da. Gerçeği söylemek gerekir ki, biriyle sevişmeye ve sevilmeye ihtiyacım var. Ve işte gülüyorsunuz ve güleceksiniz hep. Ah psikoloğum ne kadar güzel bir kadındı bir görseydiniz! O konuşurken ben onun dudaklarını öpmeye başlardım ve en uçuğundan psikoterapi fantezisi kurardım eve gelince. Ama o kadın bir tanrıçaydı-aslında bütün kadınlar öyledir ve benim için orospular da aynıdır- ve elbette ona ulaşmayı düşleyebilmemin bir yolu yoktu. Düşler aleminde bile mümkün değildi bu. Ama uzun uzun yazmaya ne gerek var ki! Hem neden asıl söylemek istediklerimi şifreleyeyim metnin içine, buna ne gerek var ve hem bu sıcak havalarda kimsenin değerli vaktini çalacak kadar da kendimi kaybetmiş değilim. Ama psikoloğumu bikiniyle düşünmekten alamıyorum kendimi. Aman Allahım! O güçlü, kendine güvenen ve silahları seven bir kadındır ve gerçekten merak ediyorum, ona, ücreti karşılayamadığım için artık terapilere gelemeyeceğimi söylediğimde hakkımda ne düşünmüştür? Hiçbirşey düşünmediğine eminim. Çünkü düşünme işini duygusal boyutta yapamaz. Aramızda hasta-doktor ilişkisi vardır çünkü. Hatta benim gebermem de onu etkilemeyecektir. Neyse, yine delirmenin eşiğinde, sıcak bir odada, ikide bir ekranı kırmızıya dönen ve üstüne vurunca düzelen bilgisayarımın karşısında, kambur bir vaziyette-evet ben doğuştan büyük oranda kamburum- oturuyorum. (Fakat çiçeklerin güzelliğini ben de görebilirim.) Mesela şimdi neden ölmüyorsun, öldürmüyorsun kendini diyen sesler duyuyorum kulağımın dibinde. Hayır, hayır ben bir şizofren değilim. Benden tiksinmeye başladığınızın da gayet farkındayım. Ama otuz, rakamla 30, İbranice'yle שלושים yaşındayım. Bilinçaltı sıkıntıların elinde ve hormonların halden anlamaz açgözlülüğünde, yıllar içinde yıpratılmış ve çaresizliğe itilmiş, bir odaya tıkılmış, en normalinden bir hayvanla karşı karşıya olduğunuzu bilmenizi rica ederim. Rica, rica etmek, rica ederim, rica eder.

Gece denen hayvan -ki evet gece bir av hayvanıdır ve benimki gibi ruhları avlar veya biryere gizlenir ve orada olduğunun farkında olduğumu bilerek gözlerini bana diker ve bu da bende dehşetengiz bir strese neden olur- yine oynuyor benimle. Aklıma türlü anıları yığıyor, daha doğrusu bu yığına gömüyor ve üzerime bastırıyor. Buraya kadar neden intihar etmek zorunda olduğumu anladığınızı sanıyorum. Hatta şaşırarak neden hala ölmemiş olduğumu düşündüğünüze de eminim. Evet ölmedim ama bu ölmeyeceğim anlamına gelmiyor. O beyaz pantolonlu kıza da sırf Gamzem'e benzediği için ilgi duyuyorum zaten. Fakat o beyaz pantolonlu melek yok benle ilgilenmek,, benden haberi bile olmamak, yok o beni görmek, çünkü ben olmamak, var ben kendimi iple korudaki ağaca asmak. Son an da çırpınmamak için de bir kutu seroquel yutmak, ip öldürmezse ilaç öldürmek. Öldürmek, öldürme, ölüm, ip, serotonin, ilaç, ağaç. Bitti.

İntihar Günlüğü -51-

2011-07-30T20:21:00.001+03:00

Eğer, gerçekten bir tek gün bile tedirgin olmadan, sıkıntı duymadan yaşamış olsaydım, benzer bir geleceği düşünmeye devam ederdim ve bu durumda ortada bir sorun da kalmazdı.

Boşluk

2011-07-30T19:31:00.006+03:00

Balkona iki güvercin kondu. Onlara su vermek istedim, bir kaba su koydum ama korktular ve uçup gittiler.

---------------------------------------------------------------------------------------

Baştan dibe yalnızlığa ve kedere batmış ruhlarımızın bir kurtuluşu yok. Tıpkı doğmakla ölmeye başlamamız gibi, aslında bir kurtuluş hiç olmadı. Kendimizi harabe bir dünyada değil ama muhteşem bir gezegende buluyoruz. Bu muhteşemlikteki en huzursuz ruhlar da bize verilmiş. Cehennemler yaratmak konusunda hepimiz usta birer sanatçıyız. Olmayını düşlüyoruz ve olanı ortadan kaldırıyoruz. İçimizdeki o şey, o soyut varlık aslında gri bir gök, yerle bir edilmiş şehirler, ağlayan insanlar görmek istiyor. O içimizdeki şeye kulak verenler, o sesin güdümüne girenler, belki yalnızca bir avuç insan, bombalıyor dünyanın temellerini ve milyonlarca insanı ruhsal ve fiziksel olarak sakat bırakıyor. Sadece bir avuç insan değiştiriyor herşeyi.

-------------------------------------------------------------------------------------

Yazmak için kahveydi yakıtı Balzac'ın. Benim yakıtım ise sigara. Fakat sigara alacak param yok şimdi ve bir süre daha böyle olacağa benziyor. Ama en etkili tetikleyici, insanın, durumunun farkında oluşudur.

-------------------------------------------------------------------------------------

Freud şunları yazmıştır Metapsikoloji adlı çalışmasında, ''...saplantılı hasta aslında hiçbir zaman kendini yoketme adımını atmaz; intihar tehlikesine bağışık gibidir, ve ona karşı histerikten çok daha iyi korunur.'' Yani intihar etme isteği hastalıktır, bir virüstür, bedenin içindedir ama hastayı buna karşı korumak için bağışıklık sistemi devreye girer. Hasta sürekli onu, intihar etmeyi düşünse bile bunu asla gerçekleştiremez. Bu durumda, hastanın yaşamı bir yaşam olmaktan çıkar. Eskilerin, 'bir ayağı çukurda!'' deyimini kullanırken anlatmak istedikleri şey, hastanın durumunu da belirler. Artık ne ölebilir ama ne de yaşayabilir. Bir beklentisi yoktur kişinin bu noktada. Yalnızca biyolojik, organik yaşamı sürmektedir ve aslında insan bunlardan başka birşey de değildir.

-------------------------------------------------------------------------------------

Elbette bütün seslerin kesileceği ve bütün devinimlerin duracağı an da gelecek. Eğer herşeyin sonu Tanrı'nın zihninde mevcutsa, herşeyin sonu da çoktan gelmiştir aslında.

-------------------------------------------------------------------------------------

Kader, senin yürüdüğün yolun sonunu, ortasını vs. tamamen teknik nedenlerden dolayı görememen ama bunu yapma imkanına sahip bir varlığın, senin on dakika sonra neyle karşılaşacağını biliyor oluşudur. Bu varlık için senin bir kaderin vardır ve senin bunu asla değiştiremeyeceğini de bilir. Bunu sadece sen bilmezsin. Sen, ne zaman öleceğini de, yolun getireceklerini de bilemezsin. Sen, kozmik, metafizik güçlerin bir oyuncağısın sadece.

-------------------------------------------------------------------------------------

Bütün bu rutin işleyişin içinde, nasıl olur da bir heyecan dalgası görülebilir! Bir erik ağacı Tanrım, nasıl herhangi bir beklenti içinde olabilir. Bir erik ağacı sadece erik verir, sadece erik. Başka birşey yoktur ve aslında bunda harika bir yan bulamayız. Doğa bir saat gibi işliyordu belki milyonlarca yıldır ve yine belki sıkıldı bundan ve bu monotonu parçalamak için kendi tetikçisini yarattı, yani insanı. Şimdi, orada binlerce yıldır duran buzullar eriyor. Her on saniyede bir futbol sahası büyüklüğünde orman yokoluyor. Doğa delirdi, doğa kendisinden bıktı ve insanı yarattı, doğa intihar etmek istedi.

-------------------------------------------------------------------------------------

Boşluk en güçlü doluluktur. Doğada boşluk yoktur der Spinoza. Yani dolmak için boşluk gerekir.